Ο Μαγικός Κόσμος του παιδικού βιβλίου: Τα βιβλία αλλιώς… (Είμαι σκέτο παιδί! – Ο Πομελό μεγαλώνει)

Και τώρα που είμαι εφτά χρονών είμαι μεγάλος ή παίδί; Μπορώ να κλαίω όταν χτυπάω; Μπορώ να πηγαίνω μόνος μου βόλτες; Τί μπορώ να κάνω και τι δεν μπορώ; Μπλέξιμο!

Η Ιωάννα Μπαμπέτα με λόγο απολαυστικό περιγράφει στο βιβλίο της « Είμαι σκέτο παιδί» εκδ. Πατάκη όλη την αγωνία που έχει το παιδί που μεγαλώνει και οφείλεται στα διφορούμενα μηνύματα που του δίνει η κοινωνία των ενηλίκων.

Η αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο βοηθάει τον αναγνώστη και δη το παιδί αναγνώστη να ταυτιστεί με τον ήρωα που έχει πολλά ερωτήματα και δεν παίρνει ξεκάθαρες απαντήσεις.

Το αγόρι της ιστορίας είναι επτά χρονών ξέρει να κάνει ποδήλατο χωρίς βοηθητικές. Σπουδαίο κατόρθωμα! Μια μέρα πέφτει και χτυπάει. Βάζει τα κλάματα και ο μπαμπάς του τον μαλώνει γιατί … « είσαι ολόκληρος άντρας πια». Το αγόρι χαίρεται που επιτέλους μοιάζει στον μπαμπά του. Έγινε άντρας σαν και εκείνον . Ψήλωσε μέσα σε μια στιγμή. Έτσι λοιπόν όταν το επόμενο απόγευμα που οι γονείς του δεν άκουγαν την επιθυμία του να πάει βόλτα, εκείνος αποφάσισε να πάρει την κατάσταση στα χέρια του. Ντύθηκε μόνος του, έδεσε τα παπούτσια του και πήγε στο ανσασέρ. Εκεί τον τσάκωσε η μαμά. Δε χάρηκε πολύ που τον είδε. « Δεν είμαστε καλά. Ακόμα δεν έχεις βγει από το αυγό, συνέχισε η μαμά τραβώντας με στο σπίτι. Δεν μπορείς να τριγυρνάς μόνος σου έξω. Μωρό είσαι ακόμα».

Το αγόρι μπερδεύεται. Να πίνει το γάλα του για να μεγαλώσει ή να μην το πίνει; Όταν μεγαλώσει θα αλλάξει; Ο μπαμπάς του όταν ήταν παιδί γελούσε και έπαιζε και τώρα που είναι μεγάλος είναι κλεισμένος σε ένα γραφείο. Εκείνος θέλει να μοιάσει στον μπαμπά του αλλά δεν του αρέσει που όλο δουλεύει.

Οι ενήλικες ξεχνάμε ότι έχουμε υπάρξει παιδιά που έχουν γελάσει, που έχουν ματώσει τα πόδια τους , που έχουν κάνει ζημιές , που δεν έπιναν το γάλα τους. Τα παιδιά έχουν ανάγκη να γνωρίζουν το παιδικό παρελθόν των γονιών τους. Στο βιβλίο της Ιωάννας Μπαμπέτα η γιαγιά φανερώνει στο παιδί την παιδική ηλικία του πατέρα μέσα από φωτογραφίες. Το παιδί γελάει , εκείνος όμως δεν συμμετέχει στην όλη διαδικασία. Για το παιδί όμως είναι λυτρωτική γιατί ανακαλύπτει μια άλλη εικόνα του μπαμπά του.

Το βιβλίο τελειώνει με μία μικρή περιπέτεια. Το παιδί βρίσκεται στην παραλία και πιστεύει ότι έχει χάσει τους γονείς του. Τα λεπτά μοιάζουν αιώνες και ο φόβος τον κατακλύζει. Οι γονείς του τον βρίσκουν και εκείνο συνειδητοποιεί ότι μπορεί να κάνει πολλά πράγματα όπως το να ζωγραφίζει καταπληκτικές ζωγραφιές για τους φίλους του, να διαβάζει αλλά να μην γράφει πάντα με τη σωστή ορθογραφία. Έχει ανάγκη τους γονείς του και έχει δικαίωμα να κάνει και καμιά παλαβομάρα.

Το βιβλίο μιλάει με λόγο απολαυστικό για τους φόβους που έχει ένα παιδί καθώς μεγαλώνει οι οποίοι σε ένα βαθμό δημιουργούνται από τις προσδοκίες και τα λόγια των ενηλίκων. Το παιδί βλέπει το σώμα του να αλλάζει, τις ικανότητές του να εξελίσσονται, οι επιθυμίες του να διαφοροποιούνται. Έχει δικαίωμα να δοκιμάζει , να εκφράζει τα συναισθήματά του, να γνωρίζει τον κόσμο γύρω του.

Η εικονογράφηση της Λίνας Καλογερή συμπληρώνει το κείμενο. Είναι απολαυστική. Φιγούρες που ψηλώνουν και κονταίνουν, μοτίβα που επαναλαμβάνονται, σύμβολα όπως βελάκια, ερωτηματικά, συννεφάκια προσθέτουν στοιχεία στην ιστορία και τονίζουν την αγωνία του παιδιού.

Το βιβλίο της Ιωάννας Μπαμπέτα κλείνει με την παραδοχή « Αυτό λοιπόν σημαίνει να είσαι παιδί. Ούτε μεγάλο ούτε μικρό , αλλά σκέτο παιδί».

*Είμαι σκέτο παιδί, Μπαμπέτα Ι. Πατάκης, 2017

 

Μεγαλώνω! Και τι σημαίνει αυτό; Έλα μου ντε!

Ο Πομελό της ιστορίας είναι ένα ελεφαντάκι που θέλει να μεγαλώσει αλλά φοβάται. Μόνο εκείνο θα αλλάξει ή και ο κόσμος γύρω του; Υπάρχει περίπτωση να μεγαλώσει μόνο η προβοσκίδα του ή μόνο το ένα του μάτι; Πώς είναι να μεγαλώνει το μέσα του και να παραμένει ίδιο το έξω του; Όταν μεγαλώνεις έχεις δικαίωμα να κάνεις τα πάντα;

Η Ramona Badescu γράφει ένα εξαιρετικό βιβλίο με ήρωα ένα ελεφαντάκι , τον Πομελό που έχει χίλια δυο ερωτήματα και καμία απάντηση για το τι σημαίνει «μεγαλώνω». Το κείμενο υποστηρίζεται από μία ξεχωριστή εικονογράφηση του Βenjamin Chaud.

Οι απορίες του μικρού ήρωα ταυτίζονται με ερωτήματα, αγωνίες, ανησυχίες και φόβους που έχουν τα παιδιά καθόλη τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας. Το κείμενο είναι απλό και καθώς ο ήρωας διατυπώνει συνέχεια ερωτήσεις δίνει την δυνατότητα στον μικρό αναγνώστη να ταυτιστεί μαζί του και να διατυπώσει τα δικά του ερωτήματα.

Τα παιδιά κατακλύζονται με φόβους. Είναι απαραίτητο να τους δίνεται ο χώρος και ο χρόνος να μιλήσουν για αυτούς. Το ελεφαντάκι της ιστορίας παραδέχεται ότι « Να μεγαλώνεις θα πει να βλέπεις να επιστρέφουν οι παλιοί σου φόβοι και να γελάς μαζί τους».

Η ιστορία της Ramona Badescu αφηγείται τον κύκλο της ζωής με λόγο εύληπτο υποστηριζόμενη από μία εικονογράφηση γεμάτη χρώματα, αντιθέσεις, συμβολισμούς.

Μία από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε οι άνθρωποι είναι να χαιρετάμε τις στιγμές, να αποχαιρετούμε τις σχέσεις και να προχωράμε σε καινούριες περιπέτειες έχοντας τακτοποιήσει τα προηγούμενα. Τα παιδιά έχουν ανάγκη να γνωρίζουν τι θα ακολουθήσει γιατί αυτό τους μειώνει το άγχος και την ανησυχία. Έχουν επίσης ανάγκη να μιλούν για αυτά που έχουν ζήσει. Μέσα από τα παραμύθια και τις ιστορίες τα ανακουφίζουμε και τα βοηθάμε να σχηματίσουν μια εικόνα για το μέλλον.

Διαβάζοντας το βιβλίο ξανά και ξανά θα συμφωνήσω με τον Πομελό της Ramona Badescu εκδ. Κόκκινο ότι το να μεγαλώνεις μοιάζει «…σαν να λες αντίο . Αλλά και να ακούς το «αντίο» που σου λένε».

*Ο Πομελό μεγαλώνει, Badescu R. Κόκκινο, 2011

 

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Σχολίασε
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Μπορείτε να είστε πρώτος που θα αφήσει ένα σχόλιο

Σχολίασε

Όλα τα σχόλια
Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις απαιτούμενες πληροφορίες (*). Βασικός κώδικας HTML επιτρέπεται.