Ο Μαγικός Κόσμος του παιδικού βιβλίου: Τα βιβλία αλλιώς… (Ένα ποντίκι τόσο μικρό)

Ένα ποντίκι τόσο μικρό

Angela McAllisterCaroline Pedler, εκδ. Εκδοτική Αθηνών

 

Όταν παίρνω ένα βιβλίο στα χέρια μου από τα πρώτα πράγματα, που συνηθίζω να κάνω είναι να δω σε ποιον ή ποιους είναι αφιερωμένο . Τι αποτέλεσε έμπνευση για τον συγγραφέα και για τον εικονογράφο. Αυτό ακριβώς έκανα και αυτήν την φορά. Κοντοστάθηκα στις σκέψεις της εικονογράφου Caroline Pedler « Κάποιες φορές τα πιο μικρά πράγματα είναι αυτά που δημιουργούν την πιο μεγάλη επίδραση».

Ήταν τέλος φθινοπώρου και η Αρκούδα ετοιμαζόταν για τη μεγάλη χειμερία νάρκη. Η Μίλλυ το μικρό ποντικάκι άκουσε την κοιλιά της Αρκούδας, που γουργούριζε. Κατάλαβε ότι η φίλη της πεινούσε. Η Αρκούδα της εξήγησε ότι δεν μπορούσε να πάει στο δάσος να βρει τροφή ,γιατί φοβόταν ότι θα την έπαιρνε ο ύπνος εκεί , μακριά από την φωλιά της.

Μα είναι δυνατόν ένα τόσο δυνατό και μεγαλόσωμο ζώο να φοβάται ; Δεν μπορεί άραγε να ελέγξει τις λειτουργίες του; Είναι δυνατόν να έχει αδυναμίες;

Η μικρή ποντικίνα ( που η συγγραφέας της έχει δώσει , όνομα ενώ η αρκούδα απλά σημειώνεται με το πρώτο γράμμα κεφαλαίο) «σπρώχνει» την φίλη της προς το σπίτι. Της λέει να βιαστεί, να κάνει γρήγορα. Η Αρκούδα της υπόσχεται ότι θα την ξαναδεί την άνοιξη.

Καθώς η Αρκούδα απομακρύνεται , η μικρή Μίλλυ ψάχνει να βρει τρόπους να βοηθήσει την φίλης της, που πεινάει. Αισθάνεται την πείνα της και την αδυναμία της. Η συγγραφέας μιλάει για την ενσυναίσθηση χωρίς να το υπογραμμίζει.

Η Μίλλυ αποφασίζει να βρει φαγητό για να φροντίσει την φίλη της. Όχι όμως ένα οποιοδήποτε φαγητό αλλά μια τροφή που θα αρέσει και στην Αρκούδα. Τί πιο νόστιμο από τα βατόμουρα. Η Μίλλυ τεντώνεται, πατάει στις μύτες των ποδιών της ,παίρνει ένα ξυλαράκι για να τα φτάσει. Μάταια. Σκαρφαλώνει σε έναν κορμό για να τα φτάσει. Αλλά παγιδεύεται. Εκείνη την ώρα περνάει μια αλεπού . Η αλεπού την βλέπει κρεμασμένη και σε ρόλο μεγάλου της υπενθυμίζει ότι είναι μικρή για να σκαρφαλώνει.

Το μικρό ποντικάκι υπερασπίζεται και εξηγεί την πράξη του στην αλεπού. Αντιστρέφει τα λόγια της αλεπούς λέγοντάς της «Δεν είμαι εγώ μικρό αλλά το κλαδί με τα βατόμουρα είναι ψηλό».

Η πίστη της ηρωίδας σε αυτό που κάνει και η θέληση της να προσφέρει ,την κάνει να μην τα παρατάει και να συνεχίζει να προσπαθεί.

Η περιπέτεια της δε θα σταματήσει εδώ. Θα βρει τρόπο να κατεβάσει τα βατόμουρα από το δέντρο . Θα βρει επίσης τρόπους να μεταφέρει τα βατόμουρα στην αρκούδα.

Στο δρόμο της θα συναντήσει δυσκολίες που σχετίζονται με την σωματική της διάπλαση οι οποίες θα την κάνουν να αναρωτιέται για το τι είναι σε θέση να κάνει. Στο δρόμο της θα συναντήσει πρόσωπα , έναν σκίουρο, έναν σκαντζόχοιρο, που θα την βοηθήσουν να ξεπεράσει τις δυσκολίες.

Μέσα από αυτήν την περιπέτεια θα ανακαλύψει τα όρια και τις δυνάμεις της. Θα μάθει πόσο σημαντικό είναι να ζητάς και να προσφέρεις βοήθεια.

Το παραμύθι τελειώνει με το μικρό ποντικάκι να φτάνει στο σπίτι της αρκούδας αγκαλιά με ένα βατόμουρο. Η Αρκούδα την καλοδέχεται. Ενώ η μικρούλα ξεκινάει να απολογείται για την «αποτυχία» της , να μεταφέρει περισσότερη τροφή, η μεγαλόσωμη φίλη της της δείχνει την ήδη γεμάτη σπηλιά της.

-Μπορεί να είσαι μικρούλα, Μίλλυ, της είπε χαμογελώντας, όμως έχεις μια μεγάλη καρδιά.

Ένα βιβλίο τρυφερό και ευαίσθητο που μιλάει για την φιλία και την διαφορετικότητα.

Ένα βιβλίο ,που μέσα στις εικόνες και στις λέξεις του, ο πολύ μικρός αναγνώστης μπορεί να βρει στοιχεία προσωπικής σύνδεσης.

 

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Σχολίασε
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Μπορείτε να είστε πρώτος που θα αφήσει ένα σχόλιο

Σχολίασε

Όλα τα σχόλια
Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις απαιτούμενες πληροφορίες (*). Βασικός κώδικας HTML επιτρέπεται.