Ο Μαγικός Κόσμος του παιδικού βιβλίου: Σ’ ένα τόπο μαγικό! (Ο Αντίλ έχει πατρίδα)

Τίτλος: Ο Αντίλ έχει πατρίδα

Συγγραφέας: Εύη Χριστοφορίδου-Τσιτιρίδου

Εικονογράφος: Κατερίνα Βερούτσου

Εκδόσεις: Ελληνοεκδοτική

 

«Πατρίδα είναι εκεί όπου μπορεί να ανθίσει το χαμόγελό σου».

Ο Αντίλ δεν ξέχασε ποτέ τα λόγια του σοφού παππού του, που μια φοβερή νύχτα τον πήραν στα υγρά παλάτια τους τα κύματα. Ο Αντίλ είναι ένα προσφυγόπουλο, που πρωταγωνιστεί σε μια ιστορία χωρίς χρόνο, ένα προσφυγόπουλο του σήμερα ή του χθες, που νοσταλγεί τον τόπο που γεννήθηκε κι αναρωτιέται πού βρίσκεται η πατρίδα της καρδιάς του.

Ένα βράδυ με τσουχτερό κρύο, ο Αντίλ δεν έχει ύπνο. Βασανισμένος από αυτή τη σκέψη, βγαίνει από το αντίσκηνό του τυλιγμένος σε μια πλεχτή κουβερτούλα. Το χωριό απέναντι αναπαυόταν από τον κάματο. Αναρωτιέται και πάλι πού βρίσκεται η δική του πατρίδα. Η μορφή του παππού του σχηματίστηκε ολοζώντανη μέσα του.

Μπροστά του εμφανίζονται τα στοιχεία της φύσης. Καθένα τους, του τάζει πως μπορεί να τον οδηγήσει στην πατρίδα που αναζητά κι εκείνος συνομιλεί μαζί τους.

Ένα πεφταστέρι τον προσκαλεί να ταξιδέψουν μαζί σε πλανήτες μακρινούς κι άγνωστους γαλαξίες. Η θάλασσα, παίρνει τη μορφή γοργόνας και του τάζει περιπέτειες σε γαλανά νερά και τραγούδια που μοιάζουν με τα νανουρίσματα της μητέρας τους. Ο Άνεμος, καλπάζει στο άλογό του και του ζητά να τον ακολουθήσει για ένα περιπετειώδες ταξίδι στα σύννεφα. Μια καμήλα με χρωματιστά υφάσματα του υπόσχεται πως η όαση μόνο μπορεί να κάνει το χαμόγελό του να ανθίσει.

Ποια άραγε να είναι η επιλογή του Αντίλ; Θα βρει την πατρίδα που ονειρεύεται; Και, πώς μπορεί να ξέρει ποιον να ακολουθήσει όταν σε κάθε δισέλιδο ξεδιπλώνεται και μια δελεαστική πρόταση; Όταν κάθε φορά που γυρίζεις ένα φύλλο, βλέπεις κι ένα έργο τέχνης, έναν πίνακα ζωγραφικής που θες να χαθείς μέσα του; Όταν τα λόγια και τα χρώματα σε μεθούν με την ποίηση και τους συμβολισμούς τους; Όταν ακούς ολοένα και πιο δυνατά μια μουσική που, δεν είναι εκεί, αλλά σε παρασέρνει;

Η γραφή της Εύης Τσιτιρίδου γεμάτη αλληγορία, το ίδιο και οι ζωγραφιές της Κατερίνας Βερούτσου. Πολλαπλά τα επίπεδα της ανάγνωσης και στις δυο αφηγήσεις. Μα αυτό που σε κερδίζει από την πρώτη στιγμή είναι πως καμιά τους δε στέκεται στο προφανές. Δεν εκμαιεύουν με τεχνάσματα τη συγκίνηση του αναγνώστη. Απλά τον παίρνουν από το χέρι και τον οδηγούν σε ένα τέλος ανατρεπτικό και σε βαθύτερη κατανόηση που αφορά όλους όσοι αναζητούν μια πατρίδα. Πρόσφυγες ή μη.

Η Εύη Τσιτιρίδου έστησε ένα ψηφιδωτό που είναι αδύνατον να «δεις» το σχέδιό του, μέχρι να μπει και η τελευταία ψηφίδα στη θέση της.

 

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Σχολίασε
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Μπορείτε να είστε πρώτος που θα αφήσει ένα σχόλιο

Σχολίασε

Όλα τα σχόλια
Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις απαιτούμενες πληροφορίες (*). Βασικός κώδικας HTML επιτρέπεται.