Ο Μαγικός Κόσμος του παιδικού βιβλίου: Συνέντευξη (Παναγιώτα Πλησή)

Παναγιώτα Πλησή: Συνέντευξη

 

1.Ποιο ήταν το πρώτο βιβλίο σας που κυκλοφόρησε και πώς αισθανθήκατε;

 

Το πρώτο μου βιβλίο ήταν ο «Κλέφτης Ονείρων» εκδόσεις Κέδρος, που κυκλοφόρησε το 2004. Αυτό που αισθάνθηκα, πραγματικά δεν περιγράφεται. Θα προσπαθήσω όμως! Όταν βγήκα από τις εκδόσεις κρατώντας στα χέρια μου τη σακούλα με αντίτυπα του βιβλίου μου είχα μια τεράστια χαρά. Ήμουν ευτυχισμένη! Δεν μπορούσα να σταματήσω να  χαμογελάω. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά. Και είχα ψηλώσει σίγουρα μισό μέτρο ακόμα! Ένιωσα για μερικά λεπτά πολύ πολύ σπουδαία!

 

2.Tι σας εμπνέει περισσότερο;

 

Τα πάντα! Ότιδήποτε μου τραβήξει την προσοχή είναι πιθανό να το χρησιμοποιήσω σε μια ιστορία μου. Από αντικείμενα, μέχρι πρόσωπα ανθρώπων ή μια σκηνή που θα δω στο δρόμο. Με εμπνέουν πολύ και οι αληθινές ιστορίες των ανθρώπων. Είτε γνωστών είτε αγνώστων.

 

3.Πού γράφετε συνήθως;

 

Μετά από χρόνια κατάλαβα πως το καλύτερο μέρος για να γράφω είναι το κρεβάτι μου στο μικρό και ακατάστατο δωμάτιο μου. Ποτέ σχεδόν με φυσικό φως και ας είναι μέρα.

 

4.Tι ετοιμάζετε αυτή την περίοδο, δώστε μας μια μικρή γεύση.

 

Πριν λίγο καιρό τελείωσα ένα βιβλίο για την ανεργία. Είναι για πολύ μικρά παιδιά και επειδή δεν έχω ξαναγράψει γι αυτές τις ηλικίες, έχω μια μικρή αγωνία αν ανταποκρίνεται πραγματικά σε αυτές. Τώρα γράφω ένα βιβλίο για το θάνατο που με δυσκολεύει πάρα πολύ και δεν ξέρω αν θα καταφέρω να το ολοκλήρωσω. Σας δίνω λοιπόν μια μικρή γεύση από το βιβλίο  με θέμα την ανεργία που δυστυχώς ήταν οιωνός και σε προσωπικό και σε πιο μακρινό επίπεδο:

 

«Μαμά, γιατί κρατάς το κεφάλι σου;»

Η μαμά λέει ένα μικρό «αχ».

«Το κρατάω γιατί είναι ένα στενοχωρημένο κεφάλι!»

«Και όταν είναι στενοχωρημένο πρέπει να το κρατάμε;»

«Ίσως έχουμε την ανάγκη να το κρατάμε»

«Και αν δεν το κρατάμε τι θα γίνει;»

Η μαμά χαμογελάει λίγο. Ακουμπάει το στενοχωρημένο της κεφάλι στο δικό μου.

«Γιατί έχεις στενοχωρημένο κεφάλι;»

Τώρα κάνει ένα «ουφ!»

«Όταν κάτι μας στενοχωρεί, έχουμε ένα στενοχωρημένο κεφάλι.

Η μαμά σηκώνεται. Πάει στην κουζίνα. Ανοίγει τη βρύση.

«Αύριο θα γίνει καλά το κεφάλι σου;»

«Θα είναι καλύτερα αύριο»

 

 

5.Πόσο πιστεύετε πως έχουν αλλάξει τα παιδιά από την εποχή που ήσασταν εσείς παιδί;

 

 Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε και είναι φυσικό να έχουν αλλάξει πολλά πράγματα. Ένιωθες μεγαλύτερη ασφαλεια όταν κυκλοφορούσες στη γειτονιά σου. Ή καλύτερα οι γονείς μας ενιωθαν, γιατί ένα παιδί δεν μπορεί να αντιληφθεί εύκολα τους κινδύνους. Παίζαμε περισσότερα παιχνίδια στο πάρκο, στην πλατεία, στο πεζοδρόμιο, και λιγότερα μέσα στο σπίτι. Η τηλεόραση έπαιζε τότε μικρό ρόλο στη ζωή μας και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια και το διαδίκτυο ήταν ανύπαρκτα.

 

6.Τι πιστεύετε για την εξέλιξη της τεχνολογίας (e-books) και πόσο σας επηρρεάζει;

 

Η αλήθεια είναι πως δεν με απασχολεί ιδιάιτερα αυτό. Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει. Δε νομίζω ότι μπορώ να κάνω κάτι να αλλάξω την εξέλιξη των πραγμάτων. Γι αυτό το λόγο δεν με ανησυχεί. Άλλοστε η “δουλειά” του συγγραφέα είναι η συγγραφή. Το πως θα φτάνει το έργο του στο κοινό είναι κάτι που πιστεύω ότι έρχεται δεύτερο.

7.Ποιο ήταν το αγαπημένο σας βιβλίο όταν ήσασταν παιδί;

 

Αχ! Είναι ένα βιβλίο που είχα βαρεθεί να το διαβάζω. Ψέματα λέω. Δεν το είχα βαρεθεί γι αυτό το διάβαζα ξανά και ξανά. Εφτά φορές! Και ήταν μεγάλο σε έκταση βιβλίο. “Η μικρή πριγκίπισσα” της Μπάρνετ Χοντγκσον Φράνσις. Μάλλον με είχαν τραβήξει τα όσα πέρασε η ηρωίδα. Κλάμα που έριχνα κάθε φορά!

8. Tι θα λέγατε στον κόσμο ότι αντιπροσωπεύει η παιδική λογοτεχνία;

 

Η παιδική λογοτεχνία παίζει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της προσωπικότητας του ατόμου. Κάτι που δεν το έχουν συνειδητοποιήσει πολλοί. Από τους δασκάλους, τους γονείς, τους κριτικούς, τους εκδότες, την πολιτεία και δυστυχώς και από εμάς τους ίδιους. Θα ήθελα να πιστέψω πως η πλειοψηφία των παιδιών σήμερα διαβάζει βιβλία, αλλά δυστυχώς η πραγματικότητα είναι άλλη.

 

 

9.Έχετε λάβει απόρριψη από εκδοτικό οίκο και πώς το διαχειριστήκατε;

 

Α, δεν έχω παράπονο! Απορρίψεις πολλές. Ίσως την πρώτη φορά να με ενόχλησε λίγο, αλλά επειδή πολύ γρήγορα κατάλαβα πως μια απόρριψη είναι προσωπική υπόθεση, δηλαδή ένας άνθρωπος-συνήθως- σε έναν εκδοτικό οίκο αποφασίζει, το ξεπέρασα γρήγορα και έχει πάψει πλέον να με απασχολεί. Συνηθίζω να λέω μία ιστορία που αποδεικνύει αυτό που είπα πιο πάνω. Το χειρόγραφο του πρώτου μου βιβλίου δεν το είχα δώσει πρώτα στον Κέδρο, αλλά σε έναν άλλο εκδοτικό οίκο που αυτός το απέριψε. Ο Κέδρος ήταν ο επόμενος, ο οποίος απάντησε θετικά. Αυτό το βιβλίο μοιράστηκε το Κρατικό Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας της Κύπρου το 2004, μαζί με ένα βιβλίο που είχε εκδόσει ο εκδοτικός οίκος που είχε απορρίψει το δικό μου.

10.Τι θα συμβουλεύατε έναν νέο συγγραφέα;

 

Η συγγραφή όπως και άλλα πράγματα δεν είναι εύκολη υπόθεση. Η συμβουλή είναι μία. Δουλειά! Κάτι που δεν εφαρμόζω εγώ και γι αυτό άλλοστε δε θεωρώ τον εαυτό μου συγγραφέα. Ή μάλλον για να μην είμαι πολύ αυστηρή με τον εαυτό μου είμαι μία τεμπελοσυγγραφέας!

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Σχολίασε
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Μπορείτε να είστε πρώτος που θα αφήσει ένα σχόλιο

Σχολίασε

Όλα τα σχόλια
Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις απαιτούμενες πληροφορίες (*). Βασικός κώδικας HTML επιτρέπεται.