Tα διαφορετικά! Όποια κι αν είναι αυτά! (Silent books ή αλλιώς σιωπηλά βιβλία και Αυτισμός...)

Silent books ή αλλιώς σιωπηλά βιβλία και Αυτισμός...

Με αφορμή Μια φάλαινα, ένα αγόρι και τη θάλασσα ανάμεσά τους

Τίτλος: Η φάλαινα, το αγόρι και η θάλασσα ανάμεσά τους

Συγγραφέας: Πέρσα Ζαχαριά

Εκδόσεις: Καλειδοσκόπιο

 

«Σήμερα έχω ένα καινούργιο βιβλίο. Μπορείς να το δεις μόνος σου» του λέω. Παίρνει το Η φάλαινα, το αγόρι και η θάλασσα ανάμεσά τους. Το πρώτο ελληνικό σιωπηλό βιβλίο της εικονογράφου Πέρσας Ζαχαριά.

Το ανοίγει και διατρέχει με το δάχτυλό του την φάλαινα.

«Η φάλαινα κολυμπάει. Είναι λυπημένη».

«Να ‘μαι το αγόρι»

«Να ‘μαι το αγόρι!!» (Το αγόρι έχει πλησιάσει περισσότερο και δίνεται μεγαλύτερη ένταση στη φωνή)

«Η φάλαινα είναι χαρούμενη»

«Να ‘μαι το αγόρι!!!! (Όσο πιο πολύ πλησιάζει το αγόρι, αυξάνεται η ένταση της φωνής) Είναι χαρούμενος. Η φάλαινα γελάει»

«Το αγόρι φεύγει. Η φάλαινα κλαίει»

«Φεύγειιιιιιιι»

«Η φάλαινα μπαίνει στον βυθό»

Αυτός είναι ο δικός του τρόπος περιγραφής του βιβλίου της Πέρσας Ζαχαριά. Το κοιτάει από πολύ κοντά, διατρέχει με το δάχτυλο τις εικόνες του, το ζει με όλο του το σώμα. Και μου το ζητάει από τότε κάθε φορά. Για τους δικούς του λόγους που τον κάνουν να το θέλει και να αισθάνεται καλά με αυτό. Ίσως γιατί το αγόρι είναι ο ίδιος. Σίγουρα γιατί έφτιαξε την ιστορία μόνος του. Με τη δική του αυτιστική λογική που τον ανακουφίζει και δεν διαταράσσει τον κόσμο του. Το βιβλίο λειτουργεί θεραπευτικά για εκείνον, είναι η δική του στιγμή με την φάλαινα, τη θάλασσα και τον εαυτό του. Μου δείχνει και μου χαμογελάει πλατιά. Δεν βλέπει το βιβλίο μόνος του, με έχει βάλει κι εμένα στον κόσμο που απλώνεται μπροστά του. Μου δείχνει, μου εκφράζει τα συναισθήματά του. Είμαστε μαζί. Δεν χρειάζονται λόγια. Η «ποιοτική αλληλεπίδραση» που ζητάμε και προσπαθούμε έχει συμβεί. Γιατί δεν την έχουμε εκβιάσει, δεν την προσπαθήσαμε πολύ, ήρθε μέσα από την ευχαρίστησή του, την έκπληξή του, το θαύμα της εικόνας.

Άλλωστε, η αίσθηση της έκπληξης και του θαυμαστού αποτελούν βασικά στοιχεία της εικονογράφησης ενός παιδικού βιβλίου, είναι όμως και συναισθήματα που νιώθουμε ήδη από την γέννησή μας. Η νηπιακή ηλικία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί από το στοιχείο της έκπληξης. Τα μικρά παιδιά εκπλήσσονται από τον κόσμο γύρω τους, κάθε μικρή ανακάλυψη είναι ένα μικρό θαύμα που έχει κυρίως να κάνει με την όρασή μας.

Μέσω του παιδικού βιβλίου μεταφερόμαστε σε έναν κόσμο όπου καλούμαστε να αναπτύξουμε αλλά και να βιώσουμε τον κόσμο μας μέσα από εικόνες. Οι οπτικές αφηγήσεις ενός παιδικού βιβλίου, είναι ένας μικρός κόσμος φτιαγμένος από εξωτερικές αλλά και εσωτερικές εικόνες. Τα σιωπηλά βιβλία μας βάζουν ακριβώς σε αυτόν τον κόσμο. Χωρίς λέξεις, αλλά τελικά με πάρα πολλές εσωτερικευμένες ή και εξωτερικευμένες λέξεις, το μικρό παιδί αντιλαμβάνεται τον κόσμο αποκλειστικά μέσα από την εικόνα του.

Και τελικά, ορίστε, και μια διάσταση των σιωπηλών βιβλίων που ίσως δεν έχουν σκεφτεί οι δημιουργοί τους. Τα σιωπηλά βιβλία είναι έτσι φτιαγμένα που να επιτρέπουν αναρίθμητες αναγνώσεις και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο λειτουργούν απελευθερωτικά και τελικά θεραπευτικά για όλους. Και για εκείνα τα παιδιά με αναπτυξιακές δυσκολίες και ποιοτικά ελλείμματα στον λόγο τους. Πόσο μάλλον για αυτά τα παιδιά που δεν τους επιβάλλεται έτσι καμία εξωτερική γλωσσική δομή και μετάφραση. Είναι ελεύθερα να εκφραστούν όπως εκείνα θέλουν, να ταυτιστούν, να σκεφτούν αμίλητα και τελικά να επικοινωνήσουν όλη αυτήν την εμπειρία με τον «συνοδοιπόρο» τους. Για όλους εμάς που ζούμε με τις παραξενιές του Αυτισμού, αυτό δεν είναι το ζητούμενο;

 

 

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Σχολίασε
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Μπορείτε να είστε πρώτος που θα αφήσει ένα σχόλιο

Σχολίασε

Όλα τα σχόλια
Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις απαιτούμενες πληροφορίες (*). Βασικός κώδικας HTML επιτρέπεται.