Ο Μαγικός Κόσμος του παιδικού βιβλίου: Τα διαφορετικά! Όποια κι αν είναι αυτά! (Η Αργυρώ γελάει)

Τίτλος: Η Αργυρώ γελάει

Συγγραφέας: Τζιν Γουίλλις

Εικονογράφηση: Τόνυ Ρος

Εκδόσεις: Πατάκη

 

«Η Αργυρώ γελάει, τραγουδάει, κάνει κούνια κι όλο μας χαμογελάει. Η Αργυρώ είναι θυμωμένη, είναι ευχαριστημένη, είναι χαρούμενη ή είναι λυπημένη. Η Αργυρώ δε διαφέρει σε τίποτα από τα άλλα παιδιά...»

Κι έτσι ακριβώς είναι. Η Αργυρώ χορεύει, ιππεύει, κάνει πονηριές, κρύβεται, τρομάζει την γάτα της, πηγαίνει στην παιδική χαρά αλλά και στο μουσείο. Κάποιες φορές νιώθει αδύναμη και άλλες δυνατή. Φοβάται το σκοτάδι και θέλει αγκαλιές για να την πάρει ο ύπνος. Η Αργυρώ είναι ακριβώς όπως και τα άλλα παιδιά, «ένα παιδάκι σαν εμένα, ένα παιδάκι σαν εσένα». Μόνο… που κάθεται σε αναπηρικό καροτσάκι. Σιγά το πράγμα...

Η δημιουργία αυτή των Τζιν Γουίλλις και Τόνυ Ρος είναι ένας πανέξυπνος και συγχρόνως ευαίσθητος τρόπος να μιλήσουμε για την διαφορετικότητα. Οι εικόνες είναι ρεαλιστικές, με αδρές γραμμές και απόλυτη εκφραστικότητα. Ο λόγος είναι σύντομος και δεν επιδέχεται άλλων μεταφράσεων. Η Αργυρώ γελάει. Η Αργυρώ τραγουδάει. Δεν υπάρχει περιγραφή ή ανάλυση, είναι η πραγματικότητα. Γιατί αυτή ακριβώς είναι η πραγματικότητα. Η Αργυρώ κάνει ό,τι κάνουν όλα τα παιδιά. Η Αργυρώ αισθάνεται όπως αισθάνεται κάθε παιδί. Ο αναγνώστης αναρωτιέται: «μα γιατί μας τα λένε όλα αυτά;» «γιατί πρέπει να γνωρίσουμε την καθημερινότητα αυτού του κοριτσιού;» Γιατί στην τελευταία σελίδα βλέπουμε την πραγματικότητα στην ολότητά της. Η Αργυρώ κάθεται σε αναπηρικό καροτσάκι. Και αυτό το κομμάτι της πραγματικότητας μας φαίνεται τελικά τόσο μικρό, τοσοδούλι, σε σχέση με ό,τι μπορεί να κάνει αυτό το παιδί που επιλέγουμε να το υποβαθμίσουμε ή να το αγνοήσουμε.

Έτσι μπορούμε να συστήσουμε στα παιδιά το διαφορετικό. Που τελικά δεν είναι και τόσο διαφορετικό. Που μετά από ένα σημείο παύει να μας φαίνεται διαφορετικό. Μέσα από την πραγματικότητα που, μπροστά στον φόβο για το άγνωστο, προτιμούμε να την επισκιάσουμε με την πρώτη εικόνα. Η Αργυρώ σε καμιά περίπτωση δεν χαρακτηρίζεται από το αναπηρικό καροτσάκι. Χαρακτηρίζεται από όλα τα άλλα που αποτελούν στοιχεία της προσωπικότητάς της και κάπου εκεί...ναι, υπάρχει και το καροτσάκι της.

Μέσα από την απλότητα και την ευφυία του το βιβλίο αυτό καταφέρνει να περάσει το μήνυμα στα μικρά παιδιά, καταφέρνει να τα προβληματίσει. Η τελευταία εικόνα έρχεται σαν έκπληξη, μπορεί να τα «κουμπώσει». Η απορία και ο προβληματισμός είναι ολοφάνερη στα προσωπάκια τους. Και μετά, από «διαφορετικά» παιδιά και «τυπικής ανάπτυξης» παιδιά που τους διαβάστηκε το βιβλίο, ακούς τις σκέψεις τους... «Η Αργυρώ πήγε στο νοσοκομείο, πονάνε τα πόδια της, θα γίνει καλά», «Θα ζωγραφίσω την Αργυρώ σε έναν πύραυλο. Μπορεί άνετα να γίνει αστροναύτης».

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Σχολίασε
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Μπορείτε να είστε πρώτος που θα αφήσει ένα σχόλιο

Σχολίασε

Όλα τα σχόλια
Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις απαιτούμενες πληροφορίες (*). Βασικός κώδικας HTML επιτρέπεται.