Ο Μαγικός Κόσμος του παιδικού βιβλίου: Ζήτω η περιέργεια! (Το αγόρι που μιλούσε με τους πλανήτες)

Το αγόρι που μιλούσε με τους πλανήτες

Συγγραφέας: Κριστίν Μπαρνέτ

Εκδόσεις: Ψυχογιός

Η Κριστίν Μπαρνέτ αφηγείται την ιστορία του γιου της Τζέικ, που σε ηλικία δύο ετών διαγνώστηκε αυτιστικός. Όπως θα έκαναν οι περισσότεροι γονείς στη θέση τους, οι Μπαρνέτ εμπιστεύτηκαν τους ειδικούς παιδαγωγούς και δασκάλους του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος. 

Σε ηλικία τριών ετών ο Τζέικ άρχισε να παρακολουθεί ειδικά μαθήματα με την ελπίδα οτι θα μάθαινε, όπως λέει η μητέρα του, “να δένει τα κορδόνια των παπουτσιών του, όταν θα γινόταν δεκάξι χρονών”. Αλλά ο Τζέικ ήταν συνεχώς απορροφημένος σε άλλα πράγματα, στις σκιές, στα σχέδια της ταπετσαρίας ή του πατώματος, στα σχήματα που διέκρινε γύρω του, ώστε δεν έκανε καμία πρόοδο στα μαθήματά του. Οι δασκάλες του την απογοήτευσαν. “Μάλλον δεν θα μάθει ποτέ του να διαβάζει”, της είπαν. 

Τότε ήταν που αποφάσισε ν’ αγνοήσει τη γνώμη και τις συμβουλές των ειδικών και να προχωρήσει μόνη της σ’ έναν δρόμο εντελώς άγνωστο: και ν’ αφήσει την καθοδήγηση στα χέρια και στα ενδιαφέροντα του παιδιού της. Ο Τζέικ έμαθε να γράφει και να διαβάζει με εκπληκτική ταχύτητα  -γιατί του άρεσε. Και ταυτόχρονα έπαιζε με χάρτες και με παζλ, που ήταν τ’ αγαπημένα του παιχνίδια. 

Οι γονείς του μικρού δεν άργησαν να διαπιστώσουν οτι ο Τζέικ ήταν ιδιοφυία στα μαθηματικά και στις θετικές επιστήμες. Τα τεστ απέδειξαν οτι έχει IQ υψηλότερο κι από του Αϊνστάιν. Σε ηλικία τριών ετών τακτοποιούσε εκατοντάδες ξυλομπογιές ανάλογα με την θέση που θα είχαν τα χρώματά τους στο ουράνιο τόξο. Λίγα χρόνια αργότερα ήξερε απ’ έξω τον αριθμό π ως το 200στό ψηφίο του και μπορούσε να τον πει κι από το τέλος προς την αρχή. Στα εννιά του άρχισε να δουλεύει μια θεωρία αστροφυσικής, που σύμφωνα με όσους την καταλαβαίνουν, μπορεί να του εξασφαλίσει κάποια στιγμή σύντομα το βραβείο Νόμπελ. Στα έντεκα τον προσέλαβαν με μισθό στο πανεπιστήμιο. Και τελικά έχει μάθει από καιρό να δένει τα κορδόνια των παπουτσιών του.  

Το βιβλίο “Το αγόρι που μιλούσε με τους πλανήτες”, ωστόσο, δεν είναι μόνο η ιστορία ενός παιδιού θαύματος. Είναι ταυτόχρονα και η ιστορία μιας μητέρας αγωνίστριας, που δεν δίστασε να τα βάλει ανοιχτά με το σύστημα, προκειμένου να προστατέψει και να βοηθήσει το παιδί της. Ο αυτισμός του μεγαλύτερου γιου της δεν ήταν το μοναδικό δύσκολο πρόβλημα, που αντιμετώπισε. Αλλά η αίσθηση πως μια μητέρα αναλαμβάνει μόνη της την ευθύνη για πράγματα που συνήθως μετά χαράς τα αφήνουμε στη δικαιοδοσία των αρχών, του σχολείου, της επιστήμης, των κοινωνικών θεσμών, είναι σίγουρα προκλητική και αισιόδοξη, ειδικά για την εποχή μας. 

1 Σχόλιο

Σχολίασε
  1. πριν από 1 χρόνο Ελένη Λασηθιωτάκη Λουλάκη

    Που μπορώ να το βρω;

    Απάντησε

Σχολίασε

Όλα τα σχόλια
Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις απαιτούμενες πληροφορίες (*). Βασικός κώδικας HTML επιτρέπεται.