Café Kασέτα, του Φώτη Θαλασσινού

Το απόγευμα θα πάω στο καφέ Κασέτα. Με πηγαίνει ο αδερφός μου γιατί προσπαθώ να αποφύγω συναισθήματα αγοραφοβίας από μοναχικές πεζοπορίες στους δρόμους της πόλης της Κω. Φυσάει ωραία εκεί. Πηγαίνω και καθίζω σ’ ένα τραπεζάκι δίπλα σ’ έναν μεγάλο ηλεκτρικό ανεμιστήρα. Έτσι και αλλιώς το μέρος το διαπερνά ένα ρεύμα αέρα, σχεδόν αισθητό ακόμη και στην τροχιά του. Σχεδόν ορατό. Νιώθω τόσο έντονα την δροσιά σ’ αυτό το μαγαζί, ευεργετική τις ημέρες των υψηλών θερμοκρασιών. Χώρος εξαιρετικής ομορφιάς. Πλούσια βλάστηση με προοπτικές να πυκνώσει περισσότερο. Περνάνε απ’ το καφέ, για να κάτσουν ή όχι, πολλοί όμορφοι άντρες και γυναίκες. Δίπλα είναι το κτίριο της αστυνομίας. Απέναντι είναι η θάλασσα και στο βάθος φαίνεται έντονα η υρκία. Μερικά μίλια μας χωρίζουν απ’ το κράτος που επιβουλεύεται ελληνικές εκτάσεις και θάλασσες. Σκέψεις πολλές περνάνε απ’ το μυαλό μου. Ότι μας βομβαρδίζει o Ερντογάν κι εγώ πέφτω νεκρός ανάμεσα στα τραπεζοκαθίσματα. Δεν είναι για να γελάς.

Κάθομαι και αγναντεύω τα τεκταινόμενα στο καφέ. Ένα ακόμη τοπόσημο πολύ κοντά στο μαγαζί είναι η πολεμική σκάλα. Στην πολεμική σκάλα της Κω μαζεύονται χωρισμένοι σε παρέες πολλοί έφηβοι άντρες. Ελληνικής καταγωγής και Ρομά. Φοράνε μόνο τα μαγιό τους. Οι ομήλικες γυναίκες είναι ελάχιστες. Κι αυτό γιατί αυτή η σκάλα είναι εκκολαπτήριο της αρσενικής σεξουαλικότητας. Για τις γυναίκες υπάρχουν άλλες διαδρομές και άλλα σημεία συνάντησης. Σ’ αυτή τη σκάλα και κάτω απ’ το λιοπύρι , μήνα Ιούλιο και Αύγουστο, οι έφηβοι έρχονται αντιμέτωποι με τη γύμνια τους, ο κόσμος έχει πια αλλάξει πολύ, θεωρώ πως ο υπόρρητος λόγος της αιδημοσύνης έχει αντικατασταθεί απ’ την αμεσότητα ενός για το επιθυμητό λόγου και ενός ευχετικού, φαντασιωσικού λόγου. Για τα νιάτα είναι κυρίως η ηδυπάθεια που τα εμπνέει. Μια ηδυπάθεια που εξελίσσεται ανεπιστρέπτως για τα προηγούμενα στάδια της. Ολοένα και πιο απροκάλυπτη, αποψιλωμένη και ξεψυχισμένη από συνδηλώσεις εσωτερικού βάθους. Αυτά έρχονται με την πνευματική ωριμότητα, όταν το μυαλό κινηθεί αποτροπιασμένο απ’ την προσκόλληση στη φθαρτότητα της ύλης και αγλαό προς την μύχια θέληση και συνειδητότητα. Οι έφηβοι της πολεμικής σκάλας μπορεί να μην τα ξέρουν αυτά, τα ξέρουμε εμείς που τους βλέπουμε, και συναινούμε στα παιχνίδια τους. Άλματα προς τη θάλασσα, τα πιο περίτεχνα και πιο ακροβατικά είναι σαν δείκτες κάποιας μεταξύ τους διαστρωμάτωσης δύναμης. Τα μεγαλύτερα μακροβούτια είναι κι αυτά δείκτες. Ό,τι κάνουν μεταφράζεται μέσα σ’ αυτό το συγκείμενο της αναζήτησης ταυτότητας, της αυτεπίγνωσης της ύπαρξης των ερωτογενών τους ζωνών, της απορίας μερικών για την ακριβή τους χρήση. Αν μπει μια τουρίστρια για κολύμπι και εισέλθει στα χωρικά ύδατα του δικού τους μέρους κολύμβησης, τότε μερικοί απ’ αυτούς μοιάζουν να αποθηριώνονται. Την προσεγγίζουν τρέχοντας πάνω κάτω στη σκάλα κορδωμένοι. Δεν βουτούν μέσα. Ξέρουν ότι στην κατάσταση τους μπορεί να την τρομάξουν. Ήδη την έχουν κάνει να γελά. Αυτοί δεν θέλουν να πειράξουν, μυστικά ηλεκτρίζονται απ’ τις εκρήξεις της τεστοστερόνης τους. Ονειρεύονται με εξόφθαλμο τρόπο την εποχή που θα είναι κι αυτοί ποθητοί.

 

Μ’ αρέσει τόσο πολύ το μαγαζί, με ωθεί στην καθημερινή μου επίσκεψη τούτη η αναντίρρητη ωραιότητα. Μια βεβαιότητα πως αξίζει η προσμονή και υπομονή μου να βρεθώ και να δεθώ με κάποιον άλλο πελάτη, τους εξετάζω όλους, ένα προς ένα, μαζί αναπολώ τις μορφές των συμμαθητών μου, ίσως να βρω ανάμεσα στον κόσμο, ίσως προκύψει κάποια ταυτοποίηση, γι’ αυτό γίνονται οι αντιπαραβολές μεταξύ των γνώριμων του παρελθόντος και των ξένων στα γύρω μου τραπέζια. Πίσω απ’ το μεγάλωμα κάποιου, σίγουρα θα έρθει η ημέρα, θ’ αναγνωρίσω βλέμματα οικεία, έστω κι αν αλλαγμένα, πάντα βαστάνε κάτι απ’ τη μοιρασμένη μας αθωότητα στα θρανία.

Το μαγαζί είναι πολύ μεγάλο, δεν ξέρω αν θα μπορούσε να ευδοκιμήσει σαν στέκι. Εννοώ μαζικά, για πολλούς. Οι άνθρωποι που δουλεύουν στο Κασέτα είναι ευγενικοί και διακριτικοί. Πόσες παράξενες συμπεριφορές δήθεν αντιπαρέρχονται. Ίσως και την δική μου. Είναι ατάραχοι, ομοιόμορφα τοποθετημένοι μέσα σ’ αυτή τη νησίδα ηρεμίας. Αρραγής ευταξία, αναχαίτιση κάθε προσπάθειας διασάλευσης της ατμόσφαιρας. Σαν το φυσικό περιβάλλον να υποβάλλει στον επισκέπτη τους νόμους του. Την ουσία του, τις ενέργειες του. Πώς να προκύψει αναταραχή σ’ ένα τόσο ξεχωριστό τόπο. Η φύση σ’ αγκαλιάζει πλέρια, και δεν μπορείς παρά ν’ ακολουθήσεις τους σιγηλούς ρυθμούς στις εκδηλώσεις της. Ένα ξυλαράκι που σπάει, ένα άνθος που πέφτει πάνω στο τραπέζι μου, μια όμορφη νέα κοπέλα που περπατά σαν ακροποδητί. Χάνομαι όμορφα στο Κασέτα. Έχει μια ενέργεια το μαγαζί, σαν να καταλαγιάζει τις εσωτερικές φουρτούνες των ανθρώπων, ενσταλάζει καθαρτική αποχαύνωση στη σκέψη μου. Να υποθέσω και στων άλλων. Φεύγω από κει απόλυτα αποκαθαρμένος, άδειος απ’ τις έγνοιες της καθημερινότητας μου.

 

Από το σημείο που κάθομαι, βγάζω πολλές φωτογραφίες. Βλέπω τους οδηγούς των αυτοκινήτων στο δρόμο. Αυτοί βλέπουν εμάς. Στις μικρές πόλεις όλοι ψάχνουμε να βρούμε γνωστούς. Μπορεί να κάτσεις μόνος σου κάπου και μέσα σε μερικά λεπτά να έχεις μαζέψει δέκα ανθρώπους στο τραπέζι σου. Είναι παρήγορο να βλέπεις να συμβαίνουν τέτοια τυχαία ανταμώματα. Αυτή η πόλη δεν αποξενώνει τους κατοίκους της. Το μαγαζί ευνοεί τις συναθροίσεις. Είναι δίπλα στον πιο κεντρικό δρόμο της Κω. Ποτέ δεν θέλησα να ξέρω πολύ κόσμο. Δικιά μου ευτυχία είναι να κατευνάζω δαίμονες μου. Τα καφενεία ήταν πάντα οι ιδιωτικές μου κλινικές. Αυτό το ανήσυχο βλέμμα μου που κοιτάζει τους διερχόμενους οδηγούς, όπως ο θεατής του τένις το μπαλάκι των παικτών, βρίσκει μεγάλο νόημα σε τούτη την οπτική οριζόντια ταλάντωση. Κάθε τόσο, είπαμε όχι πολύ συχνά, ένας γνωστός οδηγός είναι και το αρχίνισμα μιας δαιδαλώδους ιστορίας από σόγια, παντρολογήματα, γεννήσεις και θανάτους, από χαρές και δράματα. Είναι γλυκόπικρο το αγνάντεμα των δρόμων. Αν ξεχαστώ σ’ αυτούς μπορεί και γρήγορα να πέσω. Τους δίνομαι για λίγο. Τόσο όσο. Αναδιπλώνομαι λοιπόν στο κάθισμα μου, στον φρέντο καπουτσίνο μου και στην ρέμβη του απομεσήμερου.

 

*Οι ώρες που επισκέπτομαι το καφέ Κασέτα είναι από τις 5 μέχρι τις 7.30 μ.μ. το αργότερο. Θέλω να πω, γι’ αυτές τις ώρες γράφω.

 

Κείμενο: Φώτης Θαλασσινός

2 Σχόλια

Σχολίασε
  1. πριν 1 μήνας Βακινα Δραμουντανη..

    Φώτη μου.. Αυτό που μ αρέσει σε εσένα, πέρα από την υπέροχη χρήση του λόγου και τη ροή της σκέψης, που φαίνεται τόσο φυσιολογική μέσα από τις ακροβασίες της, είναι κυριως το γεγονός ότι καταφέρνεις να είσαι ξεχωριστός μέσα από την ιδιαιτεροτητα σου και δεν παραδινεσαι στον σειρμο... Σε θαυμάζω γι αυτό...

    Απάντησε
  2. πριν 1 μήνας Φώτης Θαλασσινός

    Σ' ευχαριστώ πολύ Βακίνα. Δόθηκαν πολλοί αγώνες για να μπορέσω να είμαι ειλικρινής και ελεύθερος ανάμεσα σας. Αυτή η αίσθηση πως δεν έχω κάτι να φοβηθώ, μου δίνει την "άδεια" να κρατάω ζωντανές όλες μου τις διαφοροποιήσεις απ' αυτό που συνήθως έρχεται στο μυαλό μας στο άκουσμα της λέξης "άνθρωπος". Σ' ευχαριστώ πολύ για τα πάντα καίρια σχόλια σου. Μικρά διαμάντια του λόγου.

    Απάντησε

Σχολίασε

Όλα τα σχόλια
Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις απαιτούμενες πληροφορίες (*). Βασικός κώδικας HTML επιτρέπεται.