Τουρισμός στην Κω. Μια μικρή ιστορία για τo συμφέρον και το δίκιο. - Γράφει ο Φ.Θαλασσινός

1.Ανοίγει ο τουρισμός. Φοβάμαι γι’ αυτούς που θα έρθουν. Χρειάζεται προσοχή κι επαγρύπνηση. Ετοιμότητα και ευελιξία. Μην μπλέξουμε πάλι με τον ζόφο. Τίποτα οδυνηρό δεν θα αποσιωπηθεί πίσω απ’ την επικίνδυνη φετινή σεζόν. Όλες οι ζωές μετράνε το ίδιο. Πρέπει να είμαστε με την αλήθεια και όχι με τη συγκάλυψη της. Αν δεν μιλήσουμε στη γλώσσα της αλήθειας, με το σκεπτικό να σώσουμε τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, τελικά δεν θα σώσουμε τίποτα. Ο επιπολασμός της Covid-19 μόνο με ανοιχτές τις στατιστικές του θανάτου μπορεί να απομονωθεί και να περιοριστεί τοπικά σ’ έναν πυρήνα διασποράς. Ένα ξέσπασμα θα είχε τραγικές συνέπειες για την Κω και τον πληθυσμό της. Είναι παγκοσμίως γνωστό ότι η καραντίνα ήταν συγχρόνως και ένα πείραμα περιορισμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ένα εφαλτήριο για την κυβέρνηση να ασκήσει πρακτικές ελέγχου και βιοεξουσίας…για όλες τις κυβερνήσεις του κόσμου. Π.χ. η Τουρκία προωθεί προς τα νησιά μας μετανάστες θετικούς στον κορωνοϊό. Αυτό είναι η βιοεξουσία. Είχε μιλήσει πρώτος γι’ αυτήν ο Γάλλος φιλόσοφος Μισέλ Φουκώ και μάλιστα τον κυνήγησαν για αυτόν τον νεολογισμό του. Αυτή η νέα προοπτική της εξουσίας να ελέγχει τις μάζες, εκμεταλλευόμενη ιατρικά φαινόμενα και βιολογικά όπλα, είχε ξενίσει στην αρχή και είχε φιλοσόφους που την εκδίωκαν απ’ τα δικά τους θεωρήματα. Σε όλο τον κόσμο, κι ενώ η πανδημία σκότωνε χιλιάδες, οι τεχνολογίες για την παρακολούθηση του πολίτη τελειοποιήθηκαν. Ένα δεύτερο κύμα πρέπει να μην επιτραπεί. Και γι’ αυτό οφείλουμε να είμαστε σωστοί όλο το καλοκαίρι, να τηρήσουμε όλα τα επιδημιολογικά πρωτόκολλα.Μόνο με την αλήθεια θα αποφύγουμε ένα δεύτερο Lockdown, μια δεύτερη -δηλαδή- ευκαιρία για ακόμη περισσότερες πολιτικές περιορισμού των ελευθεριών μας και παρακολούθησης του στίγματος της παρουσίας μας. Πρωταρχικό μέλημά μας δεν πρέπει να είναι το βραχυχρόνιο συμφέρον μας, αλλά το πιο μακροπρόθεσμο. Αν κρύψουμε την πραγματικότητα για μερικές μέρες, με το κλασικό επιχείρημα να αποφύγουμε τον δυσφημιστικό για την Κω λόγο, θα εμφανιστεί από μόνη της με την ορμή ενός καταστροφικού τσουνάμι.

 

2.Τί συνέβη και δεν υπάρχει στη συλλογική μνήμη έντονο το αποτύπωμα της ισπανικής γρίπης; Το πιο σημαντικό γεγονός που έκανε τους πρωταγωνιστές της αντιμετώπισης της να μην την καταγράψουν είναι πως αυτή ενέσκηψε ταυτόχρονα με τον Ά Παγκόσμιο Πόλεμο. Να φανταστείτε πως ούτε στην τέχνη υπήρξε κάποια αναπαράσταση σχετική με την πανδημία που σκότωσε δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους. Σ’ ένα άρθρο στην Καθημερινή διάβασα πως ο Μουνκ ζωγράφισε δυο αυτοπροσωπογραφίες του, μία για όσο νοσούσε απ’ την γρίπη και μία μετά την ανάρρωση του, και η Βιρτζίνια Γουλφ έφτιαξε την ηρωίδα κυρία Ντάλογουεϊ να έχει ασθενήσει απ’ την συγκεκριμένη αρρώστια. Οι άνθρωποι προτίμησαν να μην αφήσουν μαρτυρίες γι’ αυτή την γρίπη γιατί ο πόλεμος είχε γι’ αυτούς πολύ πιο σημαντικά διακυβεύματα απ’ την ανθρώπινη ζωή. Τα συμφέροντα ήταν αλλού. Ενεργοποιήθηκαν κατά κάποιο τρόπο μηχανισμοί λήθης για το συγκεκριμένο κακό. Αυτή η πρακτική μου θυμίζει τις οικογένειες που αντιμετωπίζουν στο εσωτερικό τους προβλήματα που βάλλουν την ευυποληψία τους. Μου θυμίζει δικτατορικά και κομμουνιστικά κράτη που γίνονται υπερβολικά εσωστρεφή και ελέγχουν εξονυχιστικά τις πληροφορίες τους που επιλέγουν να εξωτερικεύσουν. Στην ιστορία των εγκλημάτων, έχουμε άφθονα παραδείγματα συγκάλυψης τους και (παραδείγματα) συνθέσεων αφηγημάτων για την δήθεν εξιχνίασή τους. Οτιδήποτε δεν δείχνει προς την αλήθεια, έχει την δυναμική χειραγώγησής της για την επινόηση μιας άλλης. Θυμάμαι το βιβλίο του Θωμά Κοροβίνη για τον Δράκο του Σέιχ Σου Αριστείδη Παγκρατίδη, τον διαφορετικό τρόπο που ο καλός αυτός συγγραφέας φώτισε τα γεγονότα για ν’ αποδώσει στο γνωστό τότε «τσόλι» της Θεσσαλονίκης , την ταυτότητα του εξιλαστήριου θύματος. Είναι γεγονός πως ότι πονάει, δεν συμφέρει, δεν μπορούμε να το αποδεχτούμε ως πρόβλημά μας, αποσκορακίζεται απ’ το συνειδητό εγώ μας, ή το απωθούμε στο ασυνείδητο μας.

 

Ο Μαλτέζος Σώζος πέθανε το 2018 στη φυλακή από επιπλοκές μιας φλεγμονής στο δόντι του. Στις 21 Μαΐου του 2020 ανακοινώθηκε ότι βρέθηκε νεκρός στις φυλακές Μαλανδρίνου ο 37χρονος Σελίμ Σερολάρι. Η αιτία θανάτου ίδια με του Σώζου. Γράφω εδώ γι’ αυτά τα περιστατικά γιατί ελάχιστοι έδειξαν την προσοχή που έπρεπε και μερικούς κατατρεγμένους οφείλουμε να τους θυμόμαστε για όσα πέρασαν στις εσχατιές των κοινωνιών μας. Υπό άλλες συνθήκες, με πιο έντονη την κοινωνική ευαισθητοποίηση, θα υπήρχε ένας σχετικός ξεσηκωμός. Το παράδοξο είναι πως κανένας χριστιανός ιεράρχης δεν έκανε ιδιαίτερη μνεία σε καμμιά απ’ τις δύο περιπτώσεις θανάτων. Και όμως ο Χριστός υπήρξε σαφής, εν φυλακή ήμην, και ήλθετε προς με. Πέθανε και ο γέροντας Γερβάσιος Ραπτόπουλος που είχε για διακόνημα του την βοήθεια στους κρατούμενους. Η προσευχή του γι’ αυτά τα θύματα της ολιγωρίας των δεσμοφυλάκων και του πολιτικού προσωπικού των φυλακών, θα ήταν σημαντική. Πόσα εγκλήματα στις ειρκτές του κόσμου, στα προσφυγικά καμπ, στην υψηλή κοινωνία, πόσες παραβιάσεις των υγειονομικών νόμων στην εποχή του κορωνοϊού έμειναν ατιμώρητες γιατί ο «θύτης» σχετιζόταν με συγκεκριμένα συμφέροντα, πόσες τέτοιες έκνομες παρεκκλίσεις δεν αντιμετωπίστηκαν ποτέ σαν τέτοιες γιατί ο δράστης ήταν το ίδιο το κράτος.

 

Μπορεί να γράφονται πολλά άρθρα για την κατάθλιψη και άλλες χειρότερες διαταραχές προσωπικότητας, στην πραγματικότητα δεν γίνεται τίποτα για εξαλειφθεί το στίγμα του τρελού από τους πάσχοντες. Πεντακόσιες χιλιάδες Έλληνες είναι ασθενείς της μείζονος καταθλιπτικής διαταραχής. Πέρα απ’ τα άρθρα που την επισημαίνουν και συμβουλεύουν για τα συμπτώματα της, καλό είναι να γραφτούν πολλά για την φυσικοποίηση της, την ένταξή της στα καθημερινά συμφραζόμενα ως κάτι που αντιμετωπίζεται και δεν καθιστά κάποιον ασταθή ως προς την ομοθυμία του, προαπαιτούμενο για την ομαλή εργασία και λειτουργικότητα ενός υπαλλήλου. Να ξέρετε πως όσο πιο λίγες σελίδες γράφουμε για τις οδύνες μας και τα δεσμά μας τόσο αυγατίζουν τα στερεότυπα και απομακρύνεται το όνειρο να μας αφήσουν ελεύθερους. Η κατάθλιψη είναι δυσφορία, ροπή προς την λύπη και την απελπισία. Αντιθέτως με την απομόνωση και τον ζουρλομανδύα που έχετε έτοιμα γι’ αυτούς τους συνανθρώπους σας, η ένταξή τους στην κοινωνία και η αγάπη μας προς αυτούς μπορούν να θεραπεύσουν. Εδώ μπλέκονται παράξενες ιστορίεςκερδοφορίας απ’ τους τεμνόμενους δρόμους της ψυχολογίας, της ψυχιατρικής και φαρμακευτικής. Τα θύματα είναι τα πιο ανήσυχα μυαλά. Υπό την επήρεια πάντα της πιο ισχυρής χημικής καταστολής.

 

Πολλές φορές κι ενώ όλοι έχουμε εμπεδώσει την αλήθεια για τα πράγματα, έρχεται μια προσωπικότητα και με λόγια υποβολιμαία απλώνει προπετάσματα καπνού, καταστρέφει την αλήθεια και την διαυγή προσέγγιση της. Στον σχεδόν δυστοπικό κόσμο μας, με την ανεξέλεγκτη ροή μέσω του ίντερνετ των πληροφοριών, κατασπιλώνονται άνθρωποι για πλάκα, ενοχοποιούνται, άλλοι συκοφαντούνται, ολόκληρες χώρες χάνουν την αξιοπρέπεια τους μέσα απ’ τη διασπορά ψευδών ειδήσεων. Το ψεύδος και οι συνωμοσίες λειτουργούν ως μηχανισμοί αποδυνάμωσης ακόμη και της πιο απλής αληθείας. Είναι γνωστό το κακό που έκανε το αυθαίρετο συμπέρασμα της Ρεπούση για τον συνωστισμό στην προκυμαία της Σμύρνης, την ώρα που Έλληνες ξεκληρίζονταν, ξεντερίζονταν και δολοφονούνταν στην καλύτερη των περιπτώσεων με μυδραλιοβόλα. Η Ρεπούση δεν διάβασε ποτέ την ιστορία του ρεπόρτερ Κωνσταντίνου Μισαηλίδη. Με κουτσουρεμένες γνώσεις έσπειρε στα μυαλά πολλών αμόρφωτων πτυχιούχων την αμφισβήτηση για την μεγάλη πολυμέτωπη μικρασιατική καταστροφή. Άσχημο πράγμα δήθεν να ξεχνάς νάματα διδαχών. Για να ενταχθείς στις σύγχρονες πανεπιστημιακές ελίτ οφείλεις να δίνεις τέτοιες διαστρεβλώσεις κατά καιρούς. Η λοξοδρόμηση απ’ την ιστορικά αποδεκτή αφήγηση έχει καταντήσει να είναι συνώνυμη με την ερευνητική πρωτοπορία. Και η κομπορρημοσύνη πάντοτε ήθελε να συνοδεύεται απ’ τα νεοφανή.

 

Το πιστεύω πως οι αλήθειες είναι πάντα με το πλευρό των ισχυρών. Οι αδύναμοι που πονάνε δεν έχουν καμμιά ανάμειξη στη διαμόρφωση τους. Και όμως είναι αυτοί που δεινοπαθούν περαιτέρω υπό το βάρος της κατασκευής αληθοφανών ψεμάτων. Είναι εδώ που για δεκαετίες σε μια χώρα σαν την Ελλάδα το δίκαιο των αδικημένων δεν αποκαθίσταται ποτέ. Κάπως, κάποιος, κάποτε πρέπει να βγει δυνατός και απαράλλαχτος ρακένδυτος μέσα απ’ την πολυάριθμη μάζα των πονεμένων, ένθεος, χαριτωμένος και θαυματοποιός. Να προγκήξει την καθεστηκυία τάξη και να καταργήσει τακτικές όπως η εθελοτυφλία και η ραδιουργία.

 

Σ.τ.Σ. Θέλω να βγούμε έξω. Να πάρουμε και να δώσουμε αγάπη. Τονωτικές ενέσεις της απ' όλους προς όλους. Συμπάσχω με τα αδέρφια μου που πάσχουν από συναισθηματικές διαταραχές και δυσκολεύονται, αρκετά περισσότερο μέσα στη μοναξιά τους, με τον τρόμο του κορωνοϊού. Κάποιοι πολεμάνε νυχθημερόν τους δαίμονες τους. Κανείς δεν σκέφτηκε τις χιλιάδες αυτών των ανθρώπων. Εγώ δεν σταμάτησα μέρα χωρίς να γράφω για τον κόσμο που με διαβάζει στο σάιτ που δουλεύω. Ξέρω πως αυτό που έρχεται μπορεί να είναι μακροπρόθεσμα πιο θανατηφόρο απ' τον ιό. Ο αντίκτυπος της πανδημίας στην οικονομία δεν πρέπει να μας λυγίσει. Μπορούμε να γίνουμε μια γροθιά και να μην αφήσουμε κανέναν να πεινάσει. Κυκλοφορούμε στους δρόμους ο ένας σαν αγχολυτικό του άλλου. Και όχι μόνο στα λόγια. Κυρίως με έμπρακτες χειρονομίες. Να τελειώσει όλο αυτό το κακό. Πριν αρχίσουμε να μετράμε νεκρούς άλλων ασθενειών, παραμελημένων σε κρεβάτια, εκτός προσήλωσης του ιατρικού προσωπικού. Όλα είναι υπαρκτά και διεκδικούν την μέριμνα που τους αξίζει. Ό,τι σχετικό με την Covid-19 βιώνεται, πρέπει να καταγράφεταιχωρίς όμως να τεμπελιάζουμε με τ’ άλλα που μας καίνε. Τακτικισμοί και υστερόβουλοι χειρισμοί δεν χωράνε σε καμιά πολιτική. Μια καθαρή βιτρίνα δεν έσωσε ποτέ το μαγαζί της. Η κυβέρνηση πρέπει να προσέχει γι’ αυτά που ήδη υπήρχαν και επεκτείνονταν σ’ ένα βαριά τραυματισμένο απ’ την οικονομική κρίση σύστημα υγείας.

 

*Στη φωτογραφία το άλσος απέναντι απ’ το Ιπποκράτειο Λύκειο Κω.

 

Κείμενο:  Φώτης Θαλασσινός.

 

 

2 Σχόλια

Σχολίασε
  1. πριν 1 μήνας ΦΙΛΑΡΑΚΙ

    ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ ΤΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΡΕ ΦΙΛΕ ΣΩΣΤΟΣ

    Απάντησε
  2. πριν 1 μήνας Φίλη

    Ωραίος και εύστοχος όπως πάντα. Μπράβο Φώτη!

    Απάντησε

Σχολίασε

Όλα τα σχόλια
Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις απαιτούμενες πληροφορίες (*). Βασικός κώδικας HTML επιτρέπεται.