Ο Φ. Θαλασσινός γράφει στο "Protagon" για τον "Σπασμό" του Δημήτρη Τανούδη

Ο Δημήτρης Τανούδης γράφει ένα βιβλίο, θυμίζοντας συγγραφέα σε κατάσταση ενύπνιας εγρήγορσης. Μονάχα ένας αρπαγμένος από κάποια υπερβατική δύναμη θα μπορούσε να αξιωθεί τη μέθεξη σ' ένα τέτοιο στέρεο, εσχατολογικό, αποκαλυπτικό και ουτοπικό σύμπαν. Μονάχα ένας τέτοιος αρπαγμένος θα μπορούσε να ευεργετηθεί με την ικανότητα μετάδοσης του σύμπαντος αυτού προς τον αναγνώστη μέσω των τεχνικών της συγγραφικής αφήγησης. Η ιστορία του βιβλίου ξεκινάει με την ανάλυση των συστατικών της ουτοπίας του Τανούδη που συνιστά μία ανθρώπινη επιδημιουργία μέσα στη μεγάλη δημιουργία της Γης και της ανθρωπότητας. Οι εξελίξεις όμως δεν προοιωνίζονται καλές και η ουτοπία εμβολίζεται απ' τα επαχθή χαρακτηριστικά μίας δυστοπίας. Σταδιακά ο ζόφος αλώνει τις ποιητικές εικόνες του συγγραφέα. Είναι απορίας άξια η ένταση της καταιγίδας στο εσωτερικό του συγγραφέα και η διάρκεια των επιπτώσεων της προέλασης της.

Η ουτοπία που περιγράφεται στο βιβλίο είναι ένα απομονωμένο, περικυκλωμένο με δυσθεώρητα κάγκελα κομμάτι γης. Το κομμάτι αυτό είναι έτσι φτιαγμένο που οι κάτοικοι του δεν μπορούν να αντιληφθούν την ταυτότητα του ως τόπου εξορίας απ' την πρότερη ζωή τους. Ένα πλήθος 46000 ανθρώπων, 23000 γυναικών και ισαριθμών αντρών εγκαταβιώνουν σ' αυτή την αρχικά ελπιδοφόρα περίκλειστη λωρίδα της γης. Οι κάτοικοι είναι επιλεγμένοι με βασικό γνώμονα τη γονιμότητα τους ως αναπαραγωγικά όντα. Κανένας βαθμός συγγένειας δεν συνδέει τα μέλη αυτού του εσμού των επίλεκτων. Η αιμομιξία για την περίπτωση ζευγαρώματος δύο τυχαίων αντιπροσώπων των δύο φύλων ανάμεσα τους έχει αποκλειστεί. Τις πρώτες μέρες της δημιουργίας αυτού του παράξενου τόπου των πειραμάτων η μνήμη, ο αταβισμός και τα συλλογικά κεκτημένα είναι έτοιμα για επαναπροσδιορισμό με τις πιο θετικές των απαντοχών. Το διακύβευμα του πειράματος είναι η επανέναρξη της τεκνογονίας.

Ο συγγραφέας ενημερώνει τον αναγνώστη σ' αυτό το αφηγηματικό σημείο, το ακόλουθο της περιγραφής του πειράματος, για τις συνθήκες που οδήγησαν στην ανάγκη της ουτοπίας. Οι γυναίκες μετά από αιώνες αγώνων χειραφέτησης από τα φαλλοκρατικά συμπλέγματα, επιχαίρουν μία ανάποδη κατάκτηση. Δεν καθιερώνουν όσα στοιχεία τις διαφοροποιούν από τους άντρες αλλά αποκτούν με περισσότερη απληστία όσα είχαν αυτοί και στερούνταν οι ίδιες. Η πορεία τους προς την κορυφή δημιουργεί γυναίκες με απολεσθείσα τη φύση τους και εξαλλαγμένη την ιδιοσυγκρασία τους σε αναφανδόν αντρική. Αυτό το συμπέρασμα είναι και ο βασικός προβληματισμός του συγγραφέα.

Απ' αυτή την κορυφή των πλανητικών αποφάσεων, σε μία αιδοιoκρατική κυριαρχία και όχι σε μία μητριαρχία, οι γυναίκες ατενίζουν χαιρέκακα τους άντρες και καταφέρνουν το τελειωτικό κτύπημα της παράλυσης των "ψωλών" τους, αυτό τον όρο χρησιμοποιεί ο Τανούδης για τα αρσενικά λιβιδινικά μέλη. Στην κορύφωση της δόξας των γυναικών, οι ηγέτιδες διείδαν τον κίνδυνο της εξαφάνισης του ανθρώπινου είδους και με όσο ανθρωπισμό τούς είχε απομείνει αποφάσισαν να καταστρώσουν ένα σχέδιο για να μην μείνει το πέρασμα του ανθρώπου από το σύμπαν μία αποτεφρωμένη ανάμνηση στη σκέψη του Θεού. Το σχέδιο που συναποφασίσανε ήταν αυτό το πείραμα της ουτοπίας της αναπαραγωγής.

Πριν το ξεδιάλεγμα των 46000 γόνιμων κατοίκων, σε μία εκκαθαριστική σφαγή, αποτέλειωσαν τους κίναιδους, τους ανάπηρους, τους διεστραμμένους, τους πολλαπλώς ανίκανους για τη διαιώνιση του ανθρώπινου είδους. Όσοι άντρες αποτελούσαν κακέκτυπα του άλλοτε κραταιού τους εαυτού καταβαραθρώθηκαν σ' έναν Καιάδα θανάτου και αλληλοσπαραγμού. Οι στέρφες γυναίκες, οι ηλικιωμένες και οι ατελείς είδαν την εφόρμηση της τελευτής τους με βλέμμα παραδομένο σ' ένα παρατεταμένο οργιώδη λεσβιακό σπασμό. Ο σπασμός είναι για τον Δημήτρη Τανούδη ο αναπαλμός, το ανασάλεμα του σώματος καθώς συστρέφεται θηλακωμένο ερωτικά πάνω σε άλλα σώματα.

Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της αφήγησης και ενώ οι άνθρωποι του πειράματος άγονται και φέρονται με μοναδικό σημείο προσανατολισμού τους στη νέα γαιοθάλασσα κάποιες ελάχιστες κληρονομημένες αναμνήσεις και ορμές τους από την προηγούμενη ελεύθερη ζωή τους, ένα αγόρι και ένα κορίτσι επιδίδονται μπροστά στα μάτια όλων των συντρόφων τους σ' ένα ανηλεές ασταμάτητο "γαμήσι". Η εικόνα και η πληροφορία της εικόνας διαπερνάνε σαν ηδονικό ρίγος όλα τα κορμιά και η λαγνεία συνωθεί τους πάντες σε μία ομαδογαμία άνευ προηγουμένου. Το όργιο δεν σταματάει ποτέ. Η αδηφαγία της σάρκας για την τέρψη των αισθήσεων παρακάμπτει και ακυρώνει την αναπαραγωγική διαδικασία.

Το πείραμα για τη διαιώνιση του είδους των ανθρώπων εκτρέπεται σε μία ακατάσχετη μετατροπή της γαιοθάλασσας σε κήπο των απολαύσεων. Οι εικόνες του συγγραφέα σ' αυτά τα σημεία της αφήγησης απηχούν τα έργα του Ιερώνυμου Μπός. Οι δεκατρείς ηγέτιδες της ανθρωπότητας, γυναίκες που εξουσιάζουν και καθορίζουν κάθε δραστηριότητα της ζωής στη Γη, συναποφασίζουν να αποσοβήσουν τις φλόγες που κινούν τα σώματα σ' αυτή τη σεξουαλική παραφορά. Μοναδικό τους μέλημα είναι να επαναφέρουν στη συνείδηση των ανθρώπων το ιδεώδες της αναπαραγωγής. Η γέννηση στην ουτοπία του Δημήτρη Τανούδη είναι το ζητούμενο και το μυστήριο που δεν λύνεται παρά στο τέλος αυτού του έξοχου βιβλίου.

*Ο Φώτης Θαλασσινός γεννήθηκε στην Κω το Σεπτέμβριο του 1977. Είναι συγγραφέας και συνεργάτης στο ένθετο "Βιβλιοθήκη" της Ελευθεροτυπίας.

 

πηγη Protagon

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Σχολίασε
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Μπορείτε να είστε πρώτος που θα αφήσει ένα σχόλιο

Σχολίασε

Όλα τα σχόλια
Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις απαιτούμενες πληροφορίες (*). Βασικός κώδικας HTML επιτρέπεται.