Μαρία Γανωτή, η πρόεδρος της ANIMA μιλά στην Popaganda και στον Φ.Θαλασσινό

Μετά από εννιά μήνες απουσίας μου στην Κω αποφάσισα να ταξιδέψω για χειμώνα στην Αθήνα. Σαν κάποιο ακατάτακτο σε συνομοταξία είδος ζώου οργάνωσα την αποδημία μου για τον πιο αντίξοο θερμοκρασιακά Χειμώνα της πρωτεύουσας. Το πρώτο πράγμα που κατάλαβα ότι άλλαξε στην γειτονιά και το αντιλήφθηκα μάλιστα περιδεής και εκστασιασμένος ήταν η ύπαρξη ενός επιβλητικού αρπακτικού πτηνού στην γειτονική του σπιτιού μου συντονιστική δομή της ΑΝΙΜΑ στην Καλλιθέα.

Το βλέμμα του αετού, το αγέρωχο της θωριάς του, οι πελώριες φτερούγες του, αναπεπταμένες έφταναν τα δυο μέτρα, ενστάλαξαν μέσα μου μια ιδιαίτερη σχέση με το πουλί που όλο και γινόταν βαθύτερη. Μπορώ να πω πως μετά το πέρασμα του Σεπτέμβρη και του Οκτώβρη προσέγγιζα τον φιδαετό σαν προσκυνητής του. Η απαράμιλλη όψη του, τα γαμψά νύχια και το κατάλευκο σε περιοχές του σώματός του φτέρωμά του μου θύμιζαν αρχαίους οιωνοσκόπους που μελετούσαν το πέταγμα του και ψέλλιζαν τα μελλούμενα. Τις νύχτες έβλεπα κι άλλους ανθρώπους σαν κι εμένα να κολλάνε το πρόσωπο τους στην βιτρίνα του συλλόγου και να μένουν ευχάριστα εμβρόντητοι απ’ την τόσο κοντινή επαφή μ’ αυτό το θεόσταλτο πλάσμα. Το είπα και στον φίλο μου Αντρέα, αυτός ο φιδαετός είναι μία φανέρωση του θείου. Με πρόφαση ότι ήθελα να πάρω μια συνέντευξη απ’ την πρόεδρο του συλλόγου ΑΝΙΜΑ Μαρία Γανωτή επιχείρησα να πλησιάσω ακόμη πιο πολύ  το ξεπεσμένο κλέος αυτού του άρχοντα των αιθέρων. Κι εκεί που νόμιζα ότι το τοτέμ της γειτονιάς ήταν μόνο ο αετός μου σκάει και δεύτερο.

Η ίδια η Μαρία Γανωτή. Μια σπάνια προσωπικότητα με απόψεις ακονισμένες στο σχολείο της μόρφωσης αλλά και στο άλλο της βιωμένης δράσης για το καλό των ειδών της πανίδας. Κάθε απάντηση της και μια καινούργια έκπληξη για ‘μένα. Από τότε που την είδα και την ρώτησα πολλά άλλαξαν μέσα μου. Είχα έρθει σε επαφή με ένα σπουδαίο πλάσμα της φύσης και μια σπουδαία γυναίκα. Τους ευχαριστώ και τους δύο για την μεταλαμπάδευση της φλόγας τους προς εμένα και μέσω εμού προς τους αναγνώστες της Popaganda

Είστε η πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του συλλόγου προστασίας και περίθαλψης άγριας ζωής ANIMA. Στο βιογραφικό σας είδα ότι έχετε σπουδάσει στην Φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τί σας οδήγησε να αφιερώσετε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής σας στα ζώα ; Ποιa είναι η ιστορία αυτής της αφοσίωσης σας στο άγριο κομμάτι της πανίδας; Δεν μ’ αρέσει η ορολογία «αφιερώνω»  για να περιγράψω τη ζωή μου σε σχέση μ’ αυτό που κάνω. Απλώς κάνω αυτό  που μ’ αρέσει να κάνω. Δεν υπάρχει ούτε αφιέρωση ούτε θυσία ούτε κάτι τόσο στομφώδες όσο αυτές οι λέξεις. Βρέθηκα σ’ αυτήν την ιστορία όταν κάποια στιγμή στην δεκαετία του ΄80 συναντήθηκα με την Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία όπου και δραστηριοποιήθηκα έντονα. Ξεκινήσαμε μια ομάδα περίθαλψης στην Αθήνα και χρησιμοποιήσαμε ως πρώτο χώρο το σπίτι μου στα Εξάρχεια. Από την ομάδα αυτή ξεπήδησε το πρώτο στην Ελλάδα κέντρο περίθαλψης, το Ελληνικό Κέντρο Περίθαλψης Άγριων Ζώων (ΕΚΠΑΖ), συνεχίζοντας μια προσπάθεια που είχε ξεκινήσει στη Θεσσαλονίκη αλλά κατέρρεε.  Είμαι ιδρυτικό του μέλος. Ήμασταν στην Αίγινα μέχρι το 2004 οπότε και ξέσπασε μια μεγάλη κρίση στο πλαίσιο του ΕΚΠΑΖ. Απ’ αυτό το κέντρο έφυγε μια ομάδα η οποία δημιούργησε την ANIMA. Η ANIMA είναι σωματείο. Δεν είναι αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία. Έχει διοικητικό συμβούλιο, γενική συνέλευση, εξελικτική και επιστημονική επιτροπή στην οποία (επιστημονική επιτροπή) συμμετέχουν οι πιο σχετικοί άνθρωποι με την άγρια ζωή στην Ελλάδα. Ο χώρος στην Καλλιθέα όπου βρισκόμαστε τώρα είναι ο Σταθμός Πρώτων Βοηθειών και το γραφείο του συλλόγου. Υπάρχουν άλλοι δύο εξωτερικοί χώροι, ο ένας είναι στο Λαγονήσι όπου υπάρχουν κλουβιά με γύπες, μπούφους και άλλα μεγάλα αρπακτικά όπου φιλοξενούνται προς επανένταξη μακριά απ’ την ανθρώπινη παρουσία. Μας έχει διατεθεί η χρήση ενός ακόμη χώρου στο Βοτανικό κήπο Διομήδους, στον οποίο έχουμε μια μικρή εγκατάσταση. Εκεί φιλοξενούνται  κάποια πουλιά τα οποία είναι πιο «ανθεκτικά» στην ανθρώπινη παρουσία. Μερικά είναι ήρεμα για διάφορους λόγους και μπορεί να τα δει κάποιος χωρίς να γίνει ζημιά. Στο κτηνιατρείο του συνεργάτη μας κτηνιάτρου Αχιλλέα Ακρίβου, το οποίο είναι στο Περιστέρι, γίνονται όλες οι διαγνωστικές εξετάσεις, τα χειρουργεία και οτιδήποτε είναι κάτι παραπάνω απ’ τις πρώτες βοήθειες που προσφέρουμε εδώ. Το σχέδιο είναι προσεχώς ένα πλήρες κέντρο περίθαλψης άγριων ζώων στην Αττική. 

Υπάρχει και κάποιος συσχετισμός με το Αττικό ζωολογικό πάρκο; Με το Αττικό πάρκο συνεργαζόμαστε πολλά χρόνια σε ό,τι ωφελεί τον σκοπό μας, που είναι η επιτυχής περίθαλψη και επανένταξη των άγριων ζώων, τα οποία έρχονται για φροντίδα στην ΑΝΙΜΑ. Κατά καιρούς κάποια ζώα, τα οποία έπρεπε να είναι σε ειδικό προφυλαγμένο χώρο πριν την απελευθέρωσή τους, όπως π.χ. τα τσακάλια που έχουμε περιθάλψει και έχουν απελευθερωθεί όλα με επιτυχία. Μας παρέχει επίσης ενίοτε ειδικές τροφές που δεν βρίσκουμε εύκολα στο εμπόριο ή είναι πολύ ακριβές και έχει υποστηρίξει οικονομικά την παρουσία μας σε συνέδρια σχετικά με την περίθαλψη άγριων ζώων στο εξωτερικό. Εδώ να πω ότι σε πολλές χώρες του κόσμου τα Κέντρα Περίθαλψης έχουν στενή συνεργασία με τα Ζωολογικά Πάρκα, σε πολλές δε περιπτώσεις, όπως το Ισραήλ π.χ. (ήμασταν με τους συναδέλφους από εκεί πριν λίγες μέρες, σ’ ένα συνέδριο στην Κύπρο) είναι ΜΕΣΑ στο Ζωολογικό Πάρκο. Το ζητούμενο για εμάς είναι να μη μένει σε αιχμαλωσία κανένα ζώο το οποίο θα μπορούσε να είναι ελεύθερο, να μη συλλαμβάνεται εννοείται κανένα ζώο από τη φύση με σκοπό να μείνει αιχμάλωτο και,  όσα παραμένουν σε ζωολογικούς κήπους ή κέντρα περίθαλψης, γιατί έχουν γεννηθεί εκεί ή γιατί έχουν κάποια αναπηρία, να ζουν σε συνθήκες ευζωίας.  

Το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής παρατηρώ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι διχάζει τους ανθρώπους σχετικά με το αν είναι αληθινό ή αν είναι το κόλπο κάποιων αγορών που θέλουν να αποκομίζουν κέρδη απ’ αυτή την υπόθεση. Εσείς τί πιστεύετε;  Παρατηρούνται αλλαγές στον αναπαραγωγικό κύκλο των ζώων ή στις εποχές της αποδημίας των πτηνών; Υπάρχουν αναφορές  για αλλαγές στις μετακινήσεις των πουλιών, στην φωλεοποίηση κ.τ.λ. αλλά αυτά τα δεδομένα  για να σχετιστούν με βεβαιότητα με την αλλαγή του κλίματος χρειάζονται ένα βάθος χρόνου. Φοβάμαι ότι υπό το κράτος της αποτροπής της κλιματικής αλλαγής επιχειρείται η άλωση των τελευταίων ανέγγιχτων περιοχών του τόπου μας από τις βιομηχανίες των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Όταν ο κύριος σκοπός είναι η μεγιστοποίηση του κέρδους δεν πρόκειται να  βγει κάτι καλό. Αυτή τη στιγμή γίνεται ένα τεράστιο αιολικό πάρκο σ’ ένα απ’ τα πιο απάτητα εδάφη της Ελλάδας, που είναι οι κορυφές των Αγράφων. Κι ακόμη πάμε να θυσιάσουμε τις βραχονησίδες του Αιγαίου που είναι πολύτιμες για είδη ζώων τα οποία είναι μοναδικά, καταστρέφοντας όλη τη νησίδα με τις τεράστιες τσιμεντένιες βάσεις για τις ανεμογεννήτριες. Αυτό είναι που μας διχάζει. Υπάρχουν αυτοί που λένε ότι προκειμένου να πιάσουμε το πλάνο για την κλιματική αλλαγή, θα πρέπει να γίνουν όσο περισσότερα αιολικά γίνεται παντού και μάλιστα μεγάλα και θηριώδη, γιατί μόνο όταν υπάρχει το κίνητρο της κερδοφορίας επενδύουν οι εταιρείες. Άλλοι λέμε ότι ορισμένες περιοχές θα πρέπει να προστατευθούν γιατί είναι πολύτιμες για διάφορους λόγους (και όχι φτηνή γη για εκμετάλλευση). Να επενδύσουμε σε μικρά αιολικά και φωτοβολταϊκά και σε άλλες μορφές εξοικονόμησης ενέργειας και όχι να καταστραφούν όλες οι απάτητες βουνοκορφές της Ελλάδας και οι βραχονησίδες από τεράστια ΒΑΠΕ (βιομηχανικά αιολικά πάρκα), τα οποία συχνά ανήκουν στους ίδιους επενδυτές που έχουν και τον λιγνίτη και το πετρέλαιο και δεν έχουν βέβαια ιδιαίτερες οικολογικές ευαισθησίες. 

 

Πηγή:https://popaganda.gr

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Σχολίασε
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Μπορείτε να είστε πρώτος που θα αφήσει ένα σχόλιο

Σχολίασε

Όλα τα σχόλια
Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις απαιτούμενες πληροφορίες (*). Βασικός κώδικας HTML επιτρέπεται.