Λατρείες εγκληματιών,γράφει ο Φ.Θαλασσινός

Λατρείες εγκληματιών

 

Βαρέθηκα να διαβάζω δεξιά και αριστερά σε σχόλια χρηστών του διαδικτύου τις λέξεις σπισιστής, ετεροκανονικός,χειριστικός. Ξεστομίζονται τόσο εύκολα,τσουβαλιάζοντας πράγματα εμφανώς διαφορετικά μεταξύ τους. Το κακό που γίνεται είναι ότι εξαντλούμε την επιχειρηματολογία μας στους ποικίλους νεολογισμούς και παλιότερους όρους του δικαιωματισμού. Το κάθε γεγονός θέλει την δική του προσέγγιση, την εμβάθυνση που του αναλογεί, την προσοχή και τη μελέτη που αρμόζουν στην σημαντικότητα του. Μ’ αυτές τις λέξεις προειλημμένων αποφάσεων, χάνεται η σωστή διάγνωση μιας κοινωνικής παθογένειας, αμελείται το πρόταγμα για προληπτικά μέτρα αποτρεπτικά των διαφόρων δεινών. Γίνεται κάτι κακό, και πριν εξιχνιαστεί, περιορίζεται μέσα σε μια λέξη απ’ την δεξαμενή λέξεων των ακτιβιστών. Τους βολεύει να προηγούνται στην εξήγηση ενός φαινομένου. Κοντράρονται ακόμη και με την πολιτική. Και δεν γράφω γι’ αυτή των κυβερνητικών, κυρίως αναφέρομαι στον πολιτικό λόγο των ανθρώπων της καθημερινότητας. Οι ακτιβιστές και ποικίλοι λομπίστεςθέλουν να προλαβαίνουν να χαρακτηρίζουν τα πράγματα. Τα οικειοποιούνται για να μπορέσουν αργότερα να επιβάλλουν τις διεκδικήσεις τους στην αλλαγή αυτών. Αυτή η πολυσύνθετη δημιουργία αληθειών, η υστεροβουλία στην περιχαράκωση ενός θέματος με δικούς τους όρους, γίνονται για τον σφετερισμό όσων ξένων κεκτημένων έχουν συμφέρον να τα βαπτίσουν δικά τους. Οι οργανωμένοι των ΜΚΟ, των χρηματοδοτήσεων και των συναντήσεων με τους δημάρχους των πόλεων, έχουν μια πολύ ευφυή τακτική ανάπτυξης ρητορικής για το δικό τους όφελος. Οριοθετούν τα θέλω τους με έννοιες που στιγματίζουν και κατασυκοφαντούν τους άλλους ως ακροδεξιούς, μισογύνηδες και σχεδόν εγκληματίες. Μέσα από μια αποκλειστικά δική τους θεώρηση των πραγμάτων, προσπαθούν να διώξουν από μείζονα ζητήματα προς συζήτηση εκείνους που χαλάνε τα σχέδια τους. Είναι εξουσιαστές και θέλουν να διαμορφώσουν μια Ελλάδα κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τους. Μοναδική τους έγνοια έχει γίνει να προλάβουν να εκφράσουν πρώτοι την προπαγάνδα τους. Να την αναπτύξουν με στρατηγική δεξιοτεχνία παντού. Δεν συμπονάνε τον αδύναμο. Φλερτάρουν με θέσεις κλειδιά σε όλο το φάσμα της ζωής. Είναι οι επόμενοι βολεμένοι. Οι επόμενοι κήρυκες του ηθικισμού.

 

Είναι κατάντια συγκεκριμένες ομάδες να συμπεριφέρονται σαν να έχουν τα αποκλειστικά πνευματικά δικαιώματα στην χρήση των νεολογισμών. Τα μέλη τους, και σύμφωνα με τον φίλο μου Ανδρέα Σινόπουλο, φτιάχνουν μια δική τους ιδιόλεκτο. Το ιδιότροπο λεξιλόγιο γίνεται μέρος της συμμορίας τους που θα τους προστατέψει, μου είπε ο Ανδρέας. Και συνεχίζω επεκτείνοντας. Το εμπλουτίζουν με τις πιο ατιμωτικές ύβρεις που μπορεί να απευθύνει κάποιος σε έναν άλλον. Μοναδικός στόχος τους είναι να εμφυσήσουν τρόμο στον κάθε ανυποψίαστο και αδύναμο. Να του κατατροπώσουν την αξιοπρέπεια, ευάλωτος καθώς είναι… είναι ανήμπορος για τα πυρά τέτοιων ομάδων άκρατου μίσους. Με οδηγό την σκέψη του Σινόπουλου και της Διονυσίας Αντύπα, θέλω να σημειώσω πως κάτω απ’ την βροχή αυτών των νεότευκτων λέξεων, η γλωσσική ένδεια είναι δεδομένη. Κι όταν λίγες λέξεις αντικαθιστούν πάρα πολλές, η σκέψη μας παύει να περιπλανιέται προς ανεύρεση επιχειρημάτων. Δεν είμαστε μακριά από μια εποχή που θα είναι στη εξουσία άνθρωποι που αναρριχήθηκαν σ’ αυτή μέσα απ’ το μίσος τους. Μόνο που τότε δεν θα έχουμε την σκέψη για αντίσταση. Γιατί πρωτίστως θα έχουν απαγορέψει τις πιο σημαντικές για τη δημοκρατία λέξεις…Ό,τι και να πεις ή γράψεις ελέγχεται απ’ αυτές τις ομάδες και αναλόγως σε αντιμετωπίζουν. Άλλοτε σαν δικό τους και άλλοτε σαν εχθρό. Αυτοί οι άνθρωποι θέλησαν να ξεχαστούν ο Κωνσταντίνος Κατσίφας, τα θύματα της Marfin, ο Θάνος Αξαρλιάν. Απ’ την άλλη, μας υπενθυμίζουν διαρκώς την αγάπη τους στον Δημήτρη Κουφοντίνα… και πρόσφατα στον Βασίλη Δημάκη. Αντιπαρέρχονται τα θύματα των συγκεκριμένων. Η συνείδηση τους αναγνωρίζει όσα σχηματίζουν τον κόσμο τους. Το λεξιλόγιο τους είναι φτιαγμένο από λέξεις σαν συνθηματικές. Από λέξεις τόσο αρνητικά φορτισμένες, είναι ικανές να πλήξουν τον ορθολογισμό και του πλέον ενάρετου ανθρώπου. Ειδικά σήματα με ονόματα κακοποιών εμφανίζονται στις φωτογραφίες προφίλ τους στο Facebook. Επιλέγουν ανάμεσα στις λέξεις οι οποίες μπορούν να διασύρουν έναν άνθρωπο, τις πλέον ταπεινωτικές, τις πιο εξευτελιστικές, αμετροέπεια που αντλούν απ’ την παγκόσμια, ισχυρή προσπάθεια εγκαθίδρυσης της νέας τάξης πράγματων. Σ’ ένα πρώτο στάδιο, περιορίζουν την προσβασιμότητα σου σε ιδέες και ιδεολογίες που θεωρούν ότι τους προσβάλλουν.Έχουν ναρκοθετήσει εκατοντάδες λήμματα στο Βικιλεξικό. Καταστρέφουν ζωές και υπολήψεις για πλάκα. Απόφοιτοι του μακιαβελισμού στην ανθρώπινη ζωή, ουσιαστικά αμόρφωτοι, ξέρουν πολύ καλά τις χυδαίες και αγοραίες λέξεις που κάνουν τους ευαίσθητους αυτού του κόσμου να αναδιπλώνονται στην ιδιωτεία τους. Η επωνυμία και οι δημόσιοι χώροι τους ανήκουν.

 

Η συστημική εξουσία χρησιμοποιεί παρόμοιες τακτικές δημαγωγίας. Όλοι οι εξουσιαστές κάνουν το ίδιο. Συρρικνώνουν τις λέξεις που μιλάμε και μαζί και τα όρια της σκέψης μας. Μόνο που οι άνθρωποι των κυβερνήσεων, ακολουθώντας μετωνυμικά τεχνάσματα, κάνουν το μαύρο άσπρο. Αυτοί μπορεί να μας δώσουν και ασυνάρτητους νεολογισμούς, άπιαστους από κάθε προσπάθεια ετυμολόγησης και ερμηνείας τους. Τα μνημόνια ήταν ένα τέτοιο βρώμικο παιχνίδι όρων. Τα αφηγήματα που φτιάχνουν οι κρατικοί ταγοί είναι πλούσια σε ευφημισμούς. Μαθαίνουμε έτσι, μέσα απ’ τις λεκτικές μασκαράτες, να είμαστε και εμείς πονηροί. Ο μόνος λόγος που εξερευνά την ελληνική γλώσσα είναι ο λογοτεχνικός. Όλοι οι άλλοι την αποψιλώνουν απ’ τα περιττά για να μπορούν να ωραιοποιούν, να επινοούν αδιέξοδα που πρέπει να γκρεμιστούν, προβλήματα που πρέπει να λυθούν.Ο Όργουελ στο 1984 είχε μιλήσει ξεκάθαρα για τον ολοκληρωτισμό που αναλογεί σε κάθε δημοκρατική κυβέρνηση. Είχε πει πως οι λέξεις που αποβάλλονται απ’ τον λόγο των εξουσιαστών είναι λέξεις που αργότερα θα ξεχαστούν ολότελα. Μέσα από ονοματοδοσίες οδών και πλατειών ακυρώνεται και η μνήμη όσων αυτοί οι αρχηγοί δεν επιθυμούν να θυμόμαστε. Αποσιωπούν αυτά που δεν θέλουν να ξέρουμε, συγκαλύπτουν και ακολουθούν τους δικαιωματιστές, υπάρχει σημείο σύγκλισης των τακτικών των δύο αυτών ομάδων. Είναι η θέληση τουςγια κατακερματισμό μιας κοινωνίας σε ομάδες με ξεχωριστά δικαιώματα. Όσο πιο πολλές είναι οι ομάδες στις οποίες χωρίζονται οι άνθρωποι, τόσο πιο προσεκτικοί πρέπει να είμαστε για αυτά που λέμε. Τόσο πιο πολλές λέξεις αποκτάν αρνητικό πρόσημο και η εκφορά τους και μόνο δύναται να επισύρει ποινικές διώξεις. Διακυβεύεται έτσι η ελευθερία στην διακίνηση των ιδεών. Ελευθερία είναι και η ολοκληρωτική μέθεξη σε όλο το εύρος της γλώσσας. Να μην ξεχνάμε πως η γλώσσα είναι και ένας τόπος στον οποίο παροχετεύεται το μίσος. Είναι ένα όπλο εκτόνωσης του θυμικού. Ένας τόπος στον οποίο εκδραματίζονται όλες οι δυσφορίες μας. Αν δεν υπήρχε η γλώσσα, η βία θα ήταν πολύ πιο συχνή. Η εποχή που ξημερώνει δεν είναι της αλληλεγγύης, είναι η εποχή της ευθιξίας και της επίθεσης.

 

Κείμενο: Φώτης Θαλασσινός.

 

 

 

 

 

 

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Σχολίασε
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Μπορείτε να είστε πρώτος που θα αφήσει ένα σχόλιο

Σχολίασε

Όλα τα σχόλια
Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις απαιτούμενες πληροφορίες (*). Βασικός κώδικας HTML επιτρέπεται.