Ιωάννα Τούνη, γράφει ο Φ.Θαλασσινός

Πολλοί άνθρωποι την εποχή των μνημονίων, οι περισσότεροι του πληθυσμού μας, υπήρξαν αντιμνημονιακοί. Κατέβαιναν στο Σύνταγμα απ’ όλη την Αθήνα και όλην την Ελλάδα, διαδήλωναν αυτό που ένιωθαν ως απουσία ανεξάρτητης ελληνικής πολιτικής. Ύστερα ήρθαν άλλες εθνικές ήττες, δηλωτικές για το γεγονός ότι δεν είμαστε αυτόβουλο κράτος. Μετά τη Συμφωνία των Πρεσπών θυμάμαι αναπεπταμένη την σημαία του Κωνσταντίνου Κατσίφα να βρίσκεται, σαν να επρόκειτο για τον ίδιο, στο κέντρο των συλλαλητηρίων. Οι άνθρωποι άγγιζαν ευλαβικά το εργόχειρο του τελευταίου Έλληνα Ήρωα. Τα στίφη διαλύονταν με την πρώτη ρίψη δακρυγόνων. Μεγαλειώδεις στιγμές ελληνικού ηρωισμού, ηττημένες απ’ την ίδια τους την πατρίδα.

 

Πυρίκαυστα μυαλά, διαπρύσιες ιαχές, οι δρόμοι παραδομένοι στη φωτιά των αναπνοών των εξεγερμένων. Αντάρτικο πόλεων. Το αντάρτικο των πόλεων είναι μια κλασική μορφή διαμαρτυρίας. Συνήθως οι μαχητές είναι αναρχικοί και αντιεξουσιαστές, με ελαφρύτερο σαφώς οπλισμό από των ειδικών δυνάμεων καταστολής. Βασικός στόχος των άτακτων ανταρτών είναι η ανατροπή της εκάστοτε κυβέρνησης, μεγάλο όνειρο τους η βίαιη αλλαγή του πολιτεύματος σε αμεσοδημοκρατικό καθεστώς, με εξισωτικές πολιτικές για όλο τον λαό, με λαϊκές συνελεύσεις και ψηφοφορίες. Το οικονομικό και ταξικό πρόσημο σαν στίγμα των πολιτών της σημερινής κοινωνίας είναι ο πυροδοτικός μηχανισμός για τους πιστούς όλων των ανθρωπιστικών ιδεών να αντιδράσουν. Οι συλλογικότητες των αναρχικών, και άλλες ευάριθμες κοινότητες καταφεύγουν στην υιοθέτηση αυτής της ειδικής κατηγορίας πολέμου γιατί στηρίζεται πιο πολύ στην τακτική και την ευφυία παρά στην αριθμητική υπεροχή των συμβατικών στρατών. Είναι πράγματα για τα οποία έχουν γράψει, οδηγίες αστικών πολέμων, ο Μάο Τσε Τουνγκ και ο Τσε Γκεβάρα.

 

Η διαμαρτυρία γίνεται συνήθως για να αντιστραφεί μια ειλημμένη απόφαση. Γίνεται για την αλόγιστη χρήση βίας. Για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα δικαιώματα των φοιτητών και των συνδικαλιστών. Για τον ρατσιμό σε όλες του της μορφές. Αν και τις περισσότερες φορές είναι ατελέσφορες, είναι καλό να συμβαίνουν. Ανάμεσα στο πλήθος τους, στα πηγαδάκια των ανθρώπων, διακινούνται πρωτοπόρες ιδέες, ευνοείται η περαιτέρω ομαδοποίηση κάποιων ομοϊδεατών. Οι διαμαρτυρίες ευνοούν ακόμη και έρωτες μεταξύ ριζοσπαστικών νέων. Κάθε μορφή διαμαρτυρίας έχει να κάνει με την προσπάθεια να μην λησμονηθεί μια αδικία, ένα πόνος, μια βάναυση πολιτική γραμμή. Οτιδήποτε συντηρεί τη διαμαρτυρία στη μνήμη των ανθρώπων, την κινητοποιεί για να εμφανιστεί στους δρόμους, είναι ανάχωμα εμπόδισης της εφαρμογής του πρόσφατα ψηφισμένου νόμου για συρρίκνωση των πορειών.

 

Στην  Ελλάδα τις τελευταίες μέρες συνέβη κάτι οξύμωρο για την κινηματική ιστορία όλων των πολιτικών ιδεολογιών. Μια κάκιστη, μονομερής προσήλωση ορισμένων σε ένα θέμα, την ίδια στιγμή που κάτι άλλο έπρεπε να μας δέσει στη μορφή της γροθιάς. Συγκροτήθηκε μια μαζική διαμαρτυρία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με αφορμή της απελευθέρωση από κάποιον επιτήδειο του ροζ βίντεο της Ιωάννας Τούνη. Για πολλούς ήταν μια παράξενη εμπειρία να βλέπεις μια ωραία γυναίκα και ταυτόχρονα την πίκρα κάποιων για την μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί. Στιγμές αισθάνθηκα πως μονοπωλούσε το ενδιαφέρον η ξανθιά καλλονή. Ο Έλληνας λειτουργικά αναλφάβητος δεν γνωρίζει απολύτως τίποτα για τον συγκεκριμένο ναό. Ξέρει όμως τα πάντα για την διάσημη influencer που διεκδίκησε και αποστέρησε την προσοχή από ένα πολύ σοβαρότερο έγκλημα απ’ αυτό που της συνέβη. Η κατοχύρωση του χριστιανικού ναού της Αγίας Σοφίας στο Ισλάμ και τον σουλτάνο Ερντογάν σημαίνει πολύ απλά πως αυτός είναι ένας εξαιρετικά επικίνδυνος άνθρωπος. Ό,τι λέει το εννοεί, το κάνει, κάθε μέρα γίνεται και περισσότερο ένας ζοφερός οραματιστής. Ένας ιμπεριαλιστής απ’ αυτούς των περασμένων αιώνων. Για μένα αυτό που επισφραγίστηκε με τα θυρανοίξια του τζαμιού, η θέληση του Ταγίπ Ερντογάν να είναι ο συνεχιστής του Χίτλερ, δεν μπορεί να ανατραπεί παρά μόνο με πολύ αυστηρές κυρώσεις. Η Ιωάννα Τούνη έχει την αγάπη μας , αυτό που της συνέβη ήταν πράγματι άσχημο, κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν θα την κρίνει γι’ αυτό. Μ’ ενδιαφέρει η περίπτωση των ανθρώπων που αντιπαρήλθαν την βλασφημία του Ερντογάν, επιλήσμονες των χιλιάδων ανθρώπων που έχουν σφαχτεί στην χώρα του και που συνεχίζουν να σφάζονται από τα πυρά του στη Συρία και τη Λιβύη. Θα έρθει και η σειρά της Ελλάδας. Και του Ισραήλ και πιθανόν της Γαλλίας, της Κύπρου και της Αιγύπτου. Μιλάμε πια για ένα φιλόδοξο αυτοκράτορα. Και όσο για τον ευγενή Κεμάλ, έτσι τον χαρακτήρισαν κάποιοι, να μιλήσουμε για τις σφαγές του στους πληθυσμούς των Ποντίων και των Αρμενίων. Η Ιωάννα Τούνη ξέρει ότι η αξιοπρέπεια και η αξία ενός ανθρώπου δεν έχουν να κάνουν με τη διαχείριση του σώματος του. Είμαι βέβαιος πως έχει τη δύναμη να αδιαφορήσει για το εν λόγω βίντεο και να πάει παρακάτω. Έχει κάνει πολλές φωτογραφίσεις με το καλλίπυγο του σώματος της να πρωταγωνιστεί. Είναι απελευθερωμένη.

 

Η διαβάθμιση των θεμάτων για τα οποία διαμαρτυρόμαστε φανερώνει πολλά. Έχουμε αποσυρθεί απ’ την αγάπη στην Ελλάδα. Τα εθνικά θέματα δεν αγγίζουν την ευαισθησία των νέων, αν και επηρεάζουν τις ζωές τους με καταλυτικό τρόπο. Δεν είναι τυχαίο που πολιτικά οικονομικά εγκλήματα είναι για τους ανθρώπους ανύπαρκτα. Γι’ αυτό και κανείς δεν ξεσηκώνεται με την προσήκουσα ένταση στα κατά καιρούς γνωστά μεγάλα σκάνδαλα διαφθοράς. Και όμως η διασπάθιση του δημόσιου χρήματος φτάνει μέχρι τις τσέπες όλων. Ο σύγχρονος νεολαίος αντιλαμβάνεται τη ληστεία μόνο σαν μια απώλεια βίαιης σωματικής αντιπαράθεσης. Αντιλαμβάνεται την μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί σαν μια μονοσήμαντη πράξη και όχι σαν ένα πολύπλευρο και ολοένα απειλητικότερο πρόβλημα. Απ’ την άλλη πλευρά, όμως, στην εποχή των ιδιωτικών ροζ βίντεο, της ανταλλαγής των πορνογραφικών φωτογραφιών μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, είναι λογικοφανές ο κόσμος να επικεντρώνεται στην Ιωάννα Τούνη. Η απενοχοποίηση του πορνό είναι δεδομένη εν έτει 2020. Δεν χρειάζεται να φοβάστε κάποια κατακραυγή από γραφικούς ηθικιστές. Δεν είναι μια απλή επικέντρωση αυτή στο ζήτημα της Τούνη, είναι η πλήρως αποπροσανατολισμένη αντίληψη για ό,τι πραγματικά είναι διακύβευμα, για ό,τι προοιωνίζει την συλλογική κατρακύλα μας και για ό,τι επωάζει τον κίνδυνο που σχετίζεται με την διατήρηση της ζωής του καθενός μας. Είναι θλιβερό να πρωτεύει για κάποιον σαν μείζον πρόβλημα η ιστορία με την Τούνη, χωρίς να έχει προηγουμένως αναφερθεί στην Αγία Σοφία, χωρίς να έχει δημοσιεύσει έστω και κάτι αφελές στο διαδίκτυο. Μιλάμε για κάτι που χαρακτηρίστηκε απ’ την Αρβελέρ σαν δεύτερη άλωση της Κωνσταντινούπολης. Πρωταγωνιστές των ζωών μας έχουν γίνει οι τρανσέξουαλ, οι gay, οι βιαστές, οι YouTubersκαι instagramers, οι πάσης φύσεως εγκληματίες, οι πορνοστάρ. Τις προάλλες άκουγα συγκινημένος την Μπέτυ Βακαλίδου να αφηγείται τη ζωή της μέσα απ’ την ανάγνωση ενός αυτοβιογραφικού βιβλίου της. Δεν έχουμε αντανακλαστικά για τα αληθινά μας προβλήματα. Εξωτικά πλάσματα διεκδικούν όλο μας το ενδιαφέρον. Οι παραδοσιακές έγνοιες μας σβήνουν μέσα στην αναντίρρητη γοητεία των podcasts και τις συνεντεύξεις με ιδιαίτερους ανθρώπους. Μας κοιμίζουν όμορφα και μας αφελληνίζουν οι νέοι πρωταγωνιστές.Δεν καταλογίζω ευθύνες. Μοναδικοί υπεύθυνοι σ’ αυτό το πλουραλιστικό χάος από σάιτ είμαστε εμείς. Το σημαντικότερο πρόβλημα στη ζωή είναι η ανισοκατανομή του πλούτου και ό,τι εκπορεύεται απ’ αυτήν. Πιστέψτε με, όχι λίγα πράγματα. Μόνη μου έγνοια είναι η φτώχια και ο ελληνισμός. Τα υπόλοιπα έπονται. Τα σέβομαι και πάντα θα τ’ αναφέρω.

 

Κείμενο: Φώτης Θαλασσινός.

 

1 Σχόλιο

Σχολίασε
  1. πριν 3 εβδομάδες Αναγνώστρια

    Για μία ακόμη φορά , μπράβο σου Φώτη! Απόψεις ξεκάθαρες, χωρίς φανατισμό , με ψυχραιμία , σεβασμό στην αξιοπρέπεια των ανθρώπων και πραγματική έγνοια για τον τόπο μας και τους ανθρώπους του.

    Απάντησε

Σχολίασε

Όλα τα σχόλια
Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις απαιτούμενες πληροφορίες (*). Βασικός κώδικας HTML επιτρέπεται.