Εκ Βαθέων 2, γράφει ο Φώτης Θαλασσινός

Ένας βαθύτατα ενοχικός άνθρωπος προσφέρει τον αθώο εαυτό του θυσία και θύμα στους ανθρωπόμορφους γύπες που τον έχουν οσμιστεί. Είμαι ένα παιδί χωρίς ασπίδα και χωρίς καμμιά φαρέτρα με βέλη. Η ωριμότητα μου υπάρχει μόνο στους μονολόγους μου. Στην αληθινή ζωή πέφτω κάτω συχνά, καταχερισμένος και ποδοπατημένος. Τα εύφλεκτα χωράφια μου είναι έκθετα σε κάθε φλόγα που διψάει για την κατά καιρούς ανθόσπαρτη ωραιότητά τους. Δεν έχω τίποτα ή κανέναν που να περιφρουρεί την αφέλειά μου. Δεν έχω την απαραίτητη βεβαιότητα για τα πράγματα, εκείνη που θα έπρεπε να έχω για την ισορροπημένη ένταξή μου στην κοινωνία. Κάθε μου εμπειρία, και η παραμικρή κίνηση του σώματός μου, ο ελάχιστος παλμός που αποδεικνύει πως ζω, δικάζεται από εσωτερικούς, ενυπάρχοντες στο ψυχισμό μου, δικαστές. Είμαι ένας εγκληματίας για τη συνείδηση μου και ο απελευθερωτής μου έχει πια πάψει ν' αναπτύσσεται. Εδώ που βρίσκομαι ζητάω συγχώρεση κι απ' αυτούς που με μαχαίρωσαν. Ή μήπως δεν με μαχαίρωσε κανείς; Αυτή η ατελεύτητη αμφιβολία και αμφιθυμία γίνεται ένα πολύτοκο φυτώριο ψυχώσεων. Μα τον Θεό! η ζωή μου δεν είναι μόνο μούχρωμα. Υπάρχουν και οι καλές περίοδοι μου. Ίσως πιο κάτω ν' ανταμώσουν τα λόγια μου με κάποια απ' αυτές.

Ο Χρονάς... παράξενος άνθρωπος ο Χρονάς. Συνέχεια με εκπλήσσει. Ο Χρονάς είναι ο μόνος άνθρωπος που τόσα και τόσα χρόνια αγκαλιάζει με αδιάπτωτη ένταση τα βιβλία μου. Είναι το φως μες στα σκοτάδια μου. Είναι ο σηματωρός της κάθε ρότας μου μέσα στις πλεύσεις της ζωής. Μύστης και μάντης, άνθρωπος μεγάλος... ποτέ δεν με πρόδωσε. Διείδε στην δική μου αφεντιά εκείνο τ' άγουρο παιδί, συνάμα και το πρώιμα ωριμασμένο, που είχε και εξακολουθεί να έχει την καλή προαίρεση να προσπαθεί να μιλήσει στο κόσμο για την ύπαρξη. Ο Γιώργος Χρονάς έχει συζητήσει μαζί μου χιλιάδες ώρες. Μπορεί στην αρχή τα θέματα μιας συνομιλίας μας να είναι μικρής βαρύτητας. Μπορεί να παραμένουν τέτοια μέχρι τέλους. Υπάρχουν άλλες φορές που όσα μου λέει ο σοφός ποιητής παρουσιάζουν την τάση της κλιμακοειδούς καταβύθισης στο μελανότερο της ψυχής μου. Σ' αυτές τις στιγμές ο Γιώργος φτάνει στη βίωση ενός ζωντανού αγγελοκρούσματος. Πέφτει σε έκσταση και με οξύτατη διορατικότητα αίρει τα προσωπεία μου. Εκείνα που κρατάνε μυστικά όσα εγώ δεν θέλω για κανένα να γνωρίζει. Ο Γιώργος περισσότερο άγιος από ποτέ διαβάζει και εφελκύει σε λεκτικές του εκφράσεις τα άρρητα απ' τα άδυτα των αδύτων μου.

Είδα σκιές πουλιών να πετάνε πάνω στην άσφαλτο. Ενθουσιάζομαι ...και τί δεν είδα! Είδα ένα συνταξιούχο δάσκαλο να μιλάει στα δέντρα, να τ' αγγίζει και να περιποιείται τα κλαδιά τους. Τον είδα να επιμένει με την αφή του στα εξάρματα των κορμών τους. Αντιλήφθηκα ότι ένιωθε τις εκδηλώσεις χαράς των δέντρων. Κάθε φορά που τα πλησίαζε και έβαζε πάνω τους τίς παλάμες του, οι ηχηροί κραδασμοί στα εσωτερικά τους μέρη γίνονταν εντονότεροι. Είδα στη λάμψη των ματιών του αδερφού μου Παναγιώτη, τη μέρα της γιορτής του, τους πεθαμένους μου προγόνους. Το γενεαλογικό μου δέντρο ξεπήδησε μέσα απ' αυτά τα μάτια σαν αφορμή για αναπόληση όσων δικών μου έχουν εκδημήσει. Θυμήθηκα τον πατέρα μου και τις δυο γιαγιάδες μου. Κυρίως τον πατέρα μας, πατέρας και του αδερφού μου φυσικά. Αναρωτιέμαι τί ήθελε να μου πει μ' εκείνο τ' ανεξιχνίαστο νεύμα του, λίγο πριν η ψυχή του ταξιδέψει. Ξεψύχησε στα χέρια μου. Μεγαλώνουμε. Οι ρίζες μας προς το χώμα αναπτύσσουν περικοκλάδες, αυγαταίνουν τον αριθμό τους... Είδα πολλά ακόμη! Ας πω ένα απ' αυτά κι έπειτα τέλος. Είδα ένα κοριτσάκι με πράσινο φόρεμα να κρατάει στην αγκαλιά του μια κούκλα στο μέγεθος και τη μορφή ενός βρέφους. Δεν είχε καμμιά διάθεση να κάνει στο άψυχο παιχνίδι της ταχταρίσματα. Με πρωτοφανή αγριότητα διαμέλισε το σώμα και ποδοπάτησε το κεφάλι της δύσμοιρης κούκλας. Είμαι βέβαιος πως αυτή η κανιβαλική συμπεριφορά είχε συγκεκριμένη αιτία για να φτάσει τελικά να εκφραστεί. Τα παιδιά κακοποιούν τα παιχνίδια τους όταν ανακαλύπτουν πως σ' αυτά η ύπαρξη είναι μία πλασματική υπόσχεση.

Μετατόπιση της διάθεσης μου. Απ' την ονειροπόληση στον ρεαλισμό. Το τουρκικό κράτος, διάβασα σ' ένα περιοδικό, προωθεί σχέδια ανακήρυξης των μουσουλμανικών πληθυσμών της Ρόδου και της Κω σε μειονότητες. Θέλουνε, λέει, με επίσημο τρόπο να λειτουργήσουν στα δύο νησιά της Δωδεκανήσου σχολεία εκμάθησης της τουρκικής γλώσσας και του πολιτισμού. Τόσα χρόνια, για δεκαετίες, ζούσαμε αρμονικά με τους αλλόδοξους συμπολίτες μας. Οι διαχωρισμοί δημιουργούν έριδες και οι έριδες είναι ένα απευκταίο γεγονός. Όπου υψώνονται τείχη διαφοροποίησης χτίζονται και εναύσματα για σκιαμαχίες ανάμεσα στους διαχωρισμένους πληθυσμούς. Τίποτα άλλο δεν είναι οι πόλεμοι πέρα από την αντιμετώπιση ανεπίλυτων προβλημάτων, στην πραγματικότητα ανυπόστατων. Ο διαχωρισμός είναι μια μεγάλη ανθρώπινη βλακεία. Αν οι Έλληνες μουσουλμάνοι έχουν ανάγκη τη ξεχωριστή εκπαίδευση μπορούν να διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους ειρηνικά χωρίς την παράλληλη απαίτηση της δημιουργίας τουρκικών μειονοτήτων. Όλα είναι εφικτά και ακίνδυνα όταν δεν ενδύονται τον επίσημο μανδύα κάποιου συμφέροντος.

Σκέψεις και στοχασμοί σε πρώτο πρόσωπο. Είμαι ένας Χριστιανός. Δεν έχω ανάγκη τους παπάδες. Έχω το δικό μου εικονοστάσιο και προσεύχομαι με προσευχές απ' τα καλύτερα προσευχητάρια. Ο κάθε άνθρωπος είναι ελεύθερος να κάνει αυτό που θέλει. Η συλλογικότητα είναι μια κακοφορμισμένη αλληλεγγύη. Μπορούμε με την μοναδική λέξη «αγάπη» να χτίσουμε γέφυρες ανάμεσα σε όλες τις ανθρώπινες καρδιές. Οι χριστιανοί πατέρες περπατάνε ανάμεσα μας σαν να είναι ξεχωριστοί. Με τα άμφια τους, τα σύμβολα και τα χρυσοποίκιλτα ευαγγέλια τους εγείρουν τείχη απέναντι στον άνθρωπο. Ο Χριστός περπάτησε ανάμεσα στα πλήθη σαν όμοιος των ευάριθμων ανθρώπων τους. Πόσο απόμακροι φαντάζουν οι μητροπολίτες με τις στολές και τις ποιμαντορικές ράβδους τους! Οι ναοί είναι για τους ανθρώπους, άνθρωποι πρέπει να ψέλνουν σ' αυτούς και να διαιωνίζουν την παράδοση του χριστιανισμού στο πνεύμα της πιο ισχυρής αγάπης. Η εκκλησιαστική αγάπη φαντάζει στα μάτια μου τόσο πλουμιστή που καμμιά σχέση δεν έχει μ' εκείνη που διδάχτηκα απ' την επί του όρους ομιλία του Χριστού. Για τους ιερείς φανταζόμουν να τους έβρισκα να περπατάνε στο δρόμο και να συνομιλούν με τον κόσμο. Αν έχουν να μας διδάξουν κάτι ας το κάνουν με άμεσο τρόπο. Κι αν δεν φοράνε τα άμφια πώς θα τους ξεχωρίζουμε ; Ένας σεμνός σταυρός κεντημένος στο πέτο αρκεί. Ο ρόλος των ιερέων έχει εκπέσει σε μια διαδικασία διεκπεραίωσης των εκκλησιαστικών μυστηρίων. Το τέντωμα του χεριού για χειροφίλημα είναι σημάδι του ξεπεσμού τους, ίχνος αναμφίλεκτης έπαρσης.

1 Σχόλιο

Σχολίασε
  1. πριν 7 χρόνια Μπράβο Φώτη.

    Στην εκκλησία πάντα πηγαίνουμε εμείς, ας είμαστε κουτσοί, στραβοί, ψυχικά άρρωστοι, ράκη και ανήμποροι. Σιγά να μην κουνήσει ο παπάς το σώμα για να ενδιαφερθεί για την ύγεία μας. Ο Χριστιανισμός τελείωσε από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο του Βυζαντίου οπότε και έγινε η επίσημη θρησκεία του κράτους. Από τότε Θεοί και Καίσαρες έγιναν ένα σιχαμερό καζάνι. Ο Νίτσε είχε πει "ο πρώτος και τελευταίος Χριστιανός πέθανε πάνω στο σταυρό" . Κάποιοι άλλοι λένε πως αν ο Χριστός ξαναέρθει στη γη , θα σταυρωθεί από τους χριστιανούς κληρικούς. Κάτω τα ιερατεία. Αλήτες!

    Απάντησε

Σχολίασε

Όλα τα σχόλια
Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις απαιτούμενες πληροφορίες (*). Βασικός κώδικας HTML επιτρέπεται.