Είμαστε αθάνατοι μέχρι να πεθάνουμε. Άνοσοι. - Γράφει ο Φώτης Θαλασσινός

Είμαστε αθάνατοι μέχρι να πεθάνουμε. Άνοσοι.

 

Ο νεκρός είναι στα μάτια των ανθρώπων ένας ήρωας. Διάβηκε το πιο τρομακτικό για τον άνθρωπο μέρος της ζωής. Το τέλος της. Κονταροχτυπήθηκε μαζί με όλες τις ιδιότητες που αποδίδουμε σ’ αυτό το τέλος και αλώβητος πέρασε στην αθανασία. Ξεπέρασε τον ανυπέρβλητο πόνο στο κρεβάτι της τελευτής του, πάλεψε με υπομονή με όλα τ’ άγνωστα φαντάσματα που εμφανίζονται σ’ ένα ετοιμοθάνατο, ζύγισε τις ενοχές, τις τύψεις του, τις ύβρεις και τις αμαρτίες του, τρόμαξε με όλες τις απαισιόδοξες προοπτικές συνέχειας των διαφόρων θρησκειών και όμως μέσα σε μια θαρρείς ανεξήγητη ηρεμία, κύλησε προς το τελευταίο του βλεφάρισμα των ματιών.

 

Αν σκεφτόμουν ειλικρινά όλα αυτά, το μάγκωμα που θα ένιωθα θα είχε μια παραλυτική επίδραση για τα δάχτυλα μου και την πληκτρολόγηση του κειμένου απ’ αυτά. Μπορώ και συνεχίζω και γράφω. Τούτο συμβαίνει γιατί οι συγγραφικές σπουδές θανάτου είναι λυκοφιλίες με το σκότος. Έτσι θα έλεγε ο πολύς Κωστής Παπαγιώργης. Οι περισσότεροι άνθρωποι στο ασυνείδητο μας είμαστε αθάνατοι.

 

Και όχι μόνο εμείς αλλά και για τα αγαπημένα μας πρόσωπα κατ’ ουσίαν ξορκίζουμε το θάνατο, παρακινούμενοι απ’ αυτό τον ασυνείδητο μηχανισμό της παραγωγής αθανασίας. Κι ενώ γνωρίζουμε ότι αυτά (τα αγαπημένα μας πρόσωπα) θα πεθάνουνε, διαρκώς μεταθέτουμε την γήρανση τους σε ηλικίες εξωπραγματικές. Πολύ μακρινές , πιο πάνω από κάθε προσδόκιμο ζωής. Οι συγγενείς μας είναι πάντα οι εξαιρέσεις επιβίωσης σ’ ένα μαζικό φαινόμενο διασποράς του θανάτου. Στον πόλεμο πάντα εμείς ξεφεύγουμε απ’ τα βόλια. Στην πανδημία του κορωνοϊού πάντα εμείς είμαστε εμβολιασμένοι. Έχουμε τον Θεό μαζί μας. Και διεκδικούμε την ευλογία και τη χάρη του με περισσή έπαρση. Ακόμη κι αν πεθάνει ένας δικό μας, δεν συνειδητοποιούμε ποτέ ότι αυτό του συνέβη όντως. Κουβαλάμε στις κοινές αναμνήσεις μας μέσα στη σκέψη μας του νεκρούς μας σαν ζωντανούς. Κι έπειτα αν καταφέρουμε και εμπεδώσουμε σε σπάνιες περιπτώσεις ότι επήλθε κάποιο φυσικό τέλος γιγαντώνεται μέσα μας η πίστη της κατάληξης της ψυχής στον τόπο του Θεού. Πολλές φορές η αθανασία του άλλου αγαπημένου χτίζεται πάνω στην δική μας θνητότητα, σ’ ένα δικό μας συμβολικό τέλος που θα προηγηθεί εκείνου του αγαπημένου μας.

 

Στην εποχή του κορωνοϊού η ενδοσκόπηση στα σπίτια της καραντίνας μας, μας μαθαίνει τον φόβο του θανάτου. Έναν απολύτως υπαρκτό φόβο που αναθρώσκει στις πιο ήσυχες στιγμές της ζωής μας κι εμείς άλλοτε τον απωθούμε σαν εχθρό και άλλοτε τον αποδεχόμαστε σαν φίλο που του απολογούμαστε. Είναι εχθρός γιατί μας μουδιάζει, γιατί αισθανόμαστε -εις το διηνεκές- ανέτοιμοι να υποδεχτούμε το επόμενο στάδιο του-τον ίδιο τον θάνατο, γιατί ο φόβος λειτουργεί σαν τροχοπέδη στα σχέδια μας για να δώσουμε έργο στον κόσμο. Δεν υπάρχει κορεσμός για αυτά που θέλουμε να αφήσουμε σαν παρακαταθήκη μας στην κοινωνία που ζούμε, στην πατρίδα μας, στον κόσμο όλο. Ο φόβος αντιστρόφως μπορεί να είναι φίλος γιατί ακριβώς κινητοποιεί όλη μας τη διάθεση για ανεμπόδιστη ζωή. Ο φόβος υποθάλπει την θέληση για ζωντάνια. Σκύβουμε το κεφάλι κάτω και φτιάχνουμε, αεικίνητοι ρέκτες μοναδικών καταθέσεων ψυχής. Ο φόβος του θανάτου είναι σαν φίλος που χρονομετρεί, μας δίνει χρόνο ακριβώς για να καταλάβουμε πως τούτος τελειώνει κάποτε για πάντα. Και τρέχουμε να δοκιμάσουμε όλες τις χαρές κι όλες τις λύπες, να ωριμάσουμε, να συμβουλέψουμε, να μαθητεύσουμε, να διδάξουμε, να φτάσουμε κάπου που θα αισθανόμαστε εσωτερική πληρότητα. Το έργο και η συνεχής δραστηριοποίηση τις μέρες της αδράνειας και της απαγόρευσης της εξόδου απ’ το σπίτι είναι το ξεγέλασμα του θανάτου. Δεν μπορεί να χτυπήσει ποτέ κάποιον που πράττει και θα πράττει μέχρι το τέλος της πανδημίας και κατόπιν απ’ αυτήν.

 

Τίποτα απ’ αυτά που γράφω δεν είναι αφοριστικό. Δεν διεκδικώ κάποιο αλάθητο γι’ αυτό και καταμερίζω τον λόγο μου σε υποκατηγορίες και θέματα προς συζήτηση. Ξέρω πολύ καλά πως ανάμεσα μας υπάρχουν άνθρωποι που μεταπίπτουν απ’ τον απλό φόβο στην ιδεοληψία του θανάτου. Εδώ έχουμε ένα ψυχοπαθολογικό φαινόμενο που χρίζει παρακολούθησης απ’ τους αντίστοιχους ειδικούς. Καταθλιβόμαστε μέσα στην βεβαιότητα μας πως πεθαίνουμε χωρίς να έχουμε αγαπηθεί. Άλλο γινάτι αυτό. Δικαιολογημένο, κανένας δεν ζει μόνο με τις δικές του δυνάμεις. Οι άνθρωποι θέλουμε να μας εκτιμούν γι’ αυτά που κάνουμε. Θέλουμε κάποιους να τα αναγνωρίζουν κατά τον τρόπο που κι εμείς αναγνωρίζουμε τα έργα των συμπολιτών μας. Ο ιδεοληπτικός ζει μες στην αγωνία πως σαν σκιά διέτρεξε τον κόσμο, σαν αόρατος για όλους του υπόλοιπους. Ο ιδεοληπτικός φοβάται πέρα απ’ τον «βέβαιο» θάνατο του πως δεν πρόλαβε να γευτεί αυτό το feedback αναγνώρισης της υπαρκτής αυταξίας του. Η αυταξία είναι βέβαιη για τον καθένα από μας. Πιστέψτε στον εαυτό σας αντί να περιμένετε απ’ τους άλλους να επενδύσουν πάνω σας.

 

Κείμενο: Φώτης Θαλασσινός

 

 

 

3 Σχόλια

Σχολίασε
  1. πριν 3 μήνες Χρονας γιωργος

    Υμνος στη ζωη που κινδυνευει οπως τωρα.μπραβο Φωτη

    Απάντησε
  2. πριν 3 μήνες Κ.Δ.

    Ωραίο άρθρο.... αλήθειες λέει... μπράβο...!!!

    Απάντησε
  3. πριν 3 μήνες Αναγνώστρια

    Ωραία προσέγγιση!

    Απάντησε

Σχολίασε

Όλα τα σχόλια
Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις απαιτούμενες πληροφορίες (*). Βασικός κώδικας HTML επιτρέπεται.