Ο Μαγικός Κόσμος του παιδικού βιβλίου: Ξεφυλλίζοντας (Άμπερ Φάμπερ Βγε)

Άμπερ Φάμπερ Βγε

Συγγραφέας: Χριστίνα Φραγκεσκάκη

Εικονογράφος: Μάρια Μπαχά

Εκδόσεις: Πατάκη

Ήτανε κάποτε μια ιστορία που είχε χρόνια να ακουστεί. Όχι γιατί είχε παλιώσει πια, ούτε γιατί οι λέξεις κι οι εικόνες της είχαν ξεθωριάσει, μα γιατί ο κόσμος είχε ξεχάσει να ακούει ιστορίες. Μόνο έτρεχε, και γκάζωνε και μετρούσε. Μετρούσε τα λεπτά που κούμπωναν στα ρολόγια, μετρούσε τα λεφτά που είχε σε θυρίδες, μετρούσε ακόμα και τις μπουκιές που τις ονόμασε θερμίδες. Μα το αγόρι της ιστορίας που λαχταρούσε τόσο την επαφή και λάτρευε να αφηγείται την ιστορία του, κίνησε να βρει την πολιτεία εκείνη όπου οι άνθρωποι ακόμα μοχθούσαν πάνω στη γη και στην αγκαλιά της φύτευαν και είχαν υπομονή να περιμένουν για τους καρπούς της. Αυτοί οι άνθρωποι σίγουρα θα ήθελαν να ακούσουν την ιστορία του…

Μια φορά κι έναν καιρό, ο κύριος Παύλος, σπάνιος πραματευτής και ξακουστός, δεν πουλούσε μαγικά βοτάνια, ούτε φρούτα εξωτικά και πολύχρωμα μπαχαρικά. Λέξεις πουλούσε που όμως θεράπευαν, έδιναν δύναμη και έθρεφαν την καρδιά, έσταζαν χυμούς και μοσχοβουλούσαν τα αρώματα της φύσης. Κι οι άνθρωποι αγόραζαν και ποτέ δεν ξέμεναν από όμορφες λέξεις και ταιριαστές για κάθε περίσταση. Όλα κυλούσαν κάλμα και πρίμα ώσπου μια καινούρια λέξη ακούστηκε στην πόλη.

Τα μποφόρ! Πήραν και σήκωσαν τα πάντα, τρόμαξαν τις λέξεις κι οι άνθρωποι κλείστηκαν στα σπίτια τους και στη σιωπή. «Και η ζωή κυλούσε δύσκολα, σχεδόν απελπισμένα!»

Όπως σε εκείνη την άλλη πολιτεία που η Άνοιξη δεν έλεγε να φανεί. Είχε βρει στο δρόμο της λέει, ένα σκοτωμένο πουλί και ενώ ήτανε κοντά, έκανε μεταβολή και γύρισε πίσω. Κλειδώθηκε στο κάστρο της, στο σπίτι της, στα υπόγεια και στα κελάρια της και τίποτα δεν την έβγαζε στο φως. Οι άνθρωποι αφού προσπάθησαν με πολλούς τρόπους, το πήραν απόφαση και έμαθαν να ζουν λυπημένοι και να συνήθισαν το λίγο. Μα τα παιδιά το λίγο δεν το γνώριζαν. Το παιχνίδι τους πάντα κράταγε πολύ, και τα τραγούδια τους τα φώναζαν πάντα πολύ δυνατά. Έτσι έφτασαν οι φωνές τους ως το κατώφλι της Άνοιξης…

«Άμπερ φάμπερ βγε!»

΄Ένα υπέροχο βιβλίο. Μοναδικό γιατί οι ιστορίες του διαφέρουν πολύ. Δεν μοιάζουν στις ιστορίες που ο γραπτός λόγος δημιουργεί  μα με εκείνες που γεννιούνται με τον προφορικό λόγο, το λόγο της αφήγησης. Ιστορίες που μόνο ένας γνήσιος παραμυθάς μπορεί να υφάνει, μία λέξη τη φορά, κι άλλοτε τέσσερις πέντε μαζί σε ένα υφάδι.  Ιστορίες που ακούς με μάτια ορθάνοιχτα. Οι εικόνες του όμορφες, ζωγραφιές και κείμενο, λέξεις που μοσχοβολάνε, χρώματα ολοζώντανα παρμένα από τη φύση, κι ένα ρυθμό που κάνει την ανάγνωση να ρέει. Ένα βιβλίο με παλμό, ζωντανό που συνεχώς αλλάζει. Μεταμορφώνεται.

 Γι αυτό κι εγώ το έβαλα στη βιβλιοθήκη μου μπροστά, κάθε φορά που το κοιτώ, να το ξαναδιαβάζω.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Σχολίασε
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Μπορείτε να είστε πρώτος που θα αφήσει ένα σχόλιο

Σχολίασε

Όλα τα σχόλια
Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις απαιτούμενες πληροφορίες (*). Βασικός κώδικας HTML επιτρέπεται.