H υποτακτική Ελλάδα,γράφει ο Φώτης Θαλασσινός

Η ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ

 

H υποτακτική Ελλάδα. Που έχει να σηκώσει το κεφάλι της απ’ την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου. Πώς και αναρωτιόμαστε λοιπόν διαμαρτυρόμενοιγιατί δεν θα πάμε στην συνδιάσκεψη που θα γίνει για τη Λιβύη στο Βερολίνο; Επιλήσμονες όλοι τόσων και τόσων φορών που σκύψαμε καταφατικά το πρόσωπο μας στις πιο πικρές και ασύμφορες για την εθνική ανεξαρτησία μας συμφωνίες. Ο ρόλος μας σ’ αυτή τη μάζωξη των αρχηγών -δήθεν των εμπλεκόμενων χωρών στο Λιβυκό- θα ήταν και πάλι διακοσμητικός. Συναίνεση εκ των προτέρων. Κανένα σθένος για την εκφορά πατριωτικούή διπλωματικού λόγου. Αντιιμπεριαλιστές όχι από επιλογή αλλά από δειλία. Συρθήκαμε σε μια δεκαετία οικονομικής λιτότητας ενώ θα μπορούσαμε να την είχαμε αποφύγει. Με αλλοιωμένα ερευνητικά στοιχεία απ’ την ΕΛΣΤΑΤ. Προηγουμένως και πιο μετά, όχι που έγιναν ναι, βραχονησίδες εντός των συνόρων μας για τις οποίες απεμπολήσαμε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, κομμάτια της δικής μας ιστορίας που εκχωρήθηκαν σε κρατίδια των Βαλκανίων με μακρύ ιστορικό σε παρανοϊκούς προέδρους και πρωθυπουργούς. Ανίκανοι ακόμη και να σταματήσουμε την διαρκή φρενίτιδα των Τούρκων εναντίον μας. Αυτό το παρανοϊκό σφυροκόπημα τύπου σχιζοειδούς παραληρήματος του Ερντογάν. Το δόγμα του συναινετικού ναι σε όλα. Μηδενική ικανότητα σε επιθετική στρατηγική πολιτική.

 

Και τώρα η προβληματική κατάσταση στην Λιβύη με μοναδικό κράτος να κινδυνεύει άμεσα απ’ όσα έχουν κυρίως διαμειφθεί ανάμεσα στην Τουρκία και την αφρικανική χώρα την Ελλάδα. Και τελικά μένουμε απ’ έξω απ’ την μεγάλη συνέλευση των κρατών της Κυριακής 19 Ιανουαρίου. Είναι όπως και με τους ανθρώπους. Ο πιο αδύναμος, ο πιο έντιμος και ειρηνιστής παραμένει στην απόξω. Παντού σε διεθνείς και διαπροσωπικές σχέσεις προωθείται η ηθική της απόλυτης διαφθοράς. Της εθνικής αλλοίωσης και της αλλοτρίωσης του προσώπου. Η Ελλάδα έχει να επιδείξει και προδοτική συμπεριφορά. Προδίδει τον λαό της διαχρονικά. Νομίζω πως όλη η ιστορίας μας απ’ τον 20ο αιώνα και μετά είναι αυτή η αυτοϋπονόμευση των κεκτημένων μας. Αρνούμαστε ό,τι μας λένε να αρνούμαστε. Δεχόμαστε ό,τι μας λένε να δεχόμαστε. Και στο εσωτερικό… το χάος της μετανεωτερικότητας που οδηγεί τους ανθρώπους στην πιο απελπιστική μοναξιά. Με την ολοκληρωτική εφαρμογή του αυτοπροσδιορισμού έχουμε ο καθένας μας τις δικές μας γκρίζες ζώνες, τα συμφέροντα και τα δικαιώματα μας. Δεν έχουμε καμμιά υποχρέωση απέναντι στον άλλο. Γιατί η ατομική ελευθερία δεν δύναται να περιορίζεται από τίποτα. Από κανέναν πλησίον, από κανένα στερεότυπο, καμμιά κανονικότητα. Είναι λίγο νωρίς ακόμη. Τα κάστρα θ’ αρχίσουν να πέφτουν μέσα στην προϊούσα επιδείνωση τούτης της μοναξιάς μας. Επιλέχθηκε τελικά απ’ όλους η συσπείρωση γύρω απ’ τον εαυτό τους, εξαφανίστηκε η κοινοτικότητα και προέκυψε ο κανιβαλισμός. Είμαστε μια αδύναμη χώρα με ένα κατακερματισμένο λαό που σκούζει απ’ την υπαρξιακή οδύνη των ανθρώπων του. Ό,τι είναι η Ελλάδα είναι και οι πολίτες της. Ό,τι νιώθουν τα άλλα κράτη για την Ελλάδα, τα ίδια αισθάνονται και οι πολίτες της μεταξύ τους αλλά και προς αυτήν. Κανένα εθνικό σχέδιο δεν μπορεί να πετύχει στη γενικότερη και ορμητική τάση για αποδόμηση των περασμένων και «αναχρονιστικών».

 

Η Λιβύη είναι τόσο μακριά. Δεν εννοώ σε απόσταση. Αποτύχαμε και αυτή τη φορά να γίνουμε πειστικοί πως μπορούμε ν’ ασκήσουμε εξωτερική πολιτική, ότι έχουμε κάποιο λόγο για τα τεκταινόμενα στη Μεσόγειο. Και τα λέω τεκταινόμενα γιατί ότι συμβαίνει με εμάς ως αόρατους παράγοντες είναι και δυσάρεστο. Ο τουρκικός στρατός προελαύνει στην Τρίπολη για να στηρίξει την κυβέρνηση Σάρατζ. Το τουρκολιβυκό μνημόνιο δεσμεύει την Ελλάδα για μια ακόμη φορά να μην μπορεί να προσανατολιστεί σε άσκηση πολιτικής στην ίδια της την επικράτεια. Είναι δυνατόν κάποιος άνθρωπο να εύχεται βία; Οι εποχές έχουν αλλάξει πολύ και οι πόλεμοι δεν είναι αγαπητοί απ’ τους περισσότερους λαούς του κόσμου. Και δικαίως. Κάποτε λέγαμε ότι η πολυπολιτισμικότητα θα ήταν εφικτή. Δεν είναι όμως. Η κατάσταση πάει προς ένα μοίρασμα του χάρτη σε εποπτεύουσες χώρες για την εκμετάλλευση των πιο αδύναμων (χωρών) απ’ αυτές και τον έλεγχο της ειρήνης στην περιοχή της δικαιοδοσίας τους. Και ξαναγράφω. Η πολυπολιτισμικότητα δεν είναι εφικτή.Ο οποιοσδήποτε ξένος άνθρωπος από μια χώρα τρομάζει τον γηγενή μιας άλλης. Ακόμη και τα χαρακτηριστικά του προσώπου εγείρουν ζητήματα καχυποψίας. Λες τελικά και η θεωρία του μεγάλου εγκληματολόγου και φυσιογνωμιστή του προσώπου του εγκληματία Ιταλού Τζέζαρε Λαμπρόζο να είναι έμφυτη τάση του ανθρώπου που αναζητά διαρκώς το οικείο. Η οικειότητα σαν απότοκη της προσωπικής επαφής ίσως ν’ αλλάξει κάποια πράγματα. Αλλά τέτοιες προτάσεις ανήκουν στη σφαίρα του ονείρου.

 

…Λίγες ώρες μετά τη συγγραφή των παραπάνω (Πέμπτη 16 Ιανουαρίου) άλλαξαν όλα. Ο πρωθυπουργός ανέφερε σε συνέντευξη του στον Αντώνη Σρόιτερ ότι θα ασκήσει βέτο στην πολιτική λύση της διάσκεψης κορυφής της Κυριακής, αν ταυτόχρονα δεν ακυρωνόταν και τα τουρκολιβυκά μνημόνια. Το βράδυ της ίδια ημέρας και κάτω από άκρα μυστικότητα προσγειώθηκε στην Αθήνα ο στρατάρχης Χαφτάρ που ελέγχει και το 80 % των εδαφών της Λιβύης. Κατά κάποιον τρόπο ο πρωθυπουργός έδειξε επιτέλους πως η Ελλάδα μπορεί να παίξει πονηρά, να ισχυροποιήσει τον τόνο της φωνής της και να αναπτύξει παράλληλες πολιτικές και συμμαχίες εντελώς ασύμπτωτες με των άλλων εμπλεκόμενων στην υπόθεση. Ίσως να είναι η πρώτη φορά μετά τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου που κάποιος Έλληνας πολιτικός δεν φοβήθηκε να εξοκείλει της δοτής πεπατημένης.H σημειολογία της επίσκεψης του Χαφτάρ στην Αθήνα είναι εξαιρετικά υψηλή. Η Ελλάδα μπορεί να λείπει από τη Σύνοδο αλλά θα βρίσκονται εκεί χώρες που θα θέσουν στα ζητήματα προς διάλογο και τις ελληνικές αιτιάσεις προς την Τουρκία και την ψευδό-κυβέρνηση Σάρατζ.

 

…Είναι πολλά τα κράτη που επιθυμούν να συγκεντρώσουν στρατιωτικές δυνάμεις τους στην περιοχή της Λιβύης για την διαφύλαξη μιας διαφαινόμενης εκεχειρίας. Όλο αυτό θα μπορούσε με μια θρυαλλίδα να εκραγεί σ’ ένα μεγάλο πόλεμο. Η κινητικότητα είναι πλέον ανεξέλεγκτη και αν αυτές οι αποστολές δεν πράξουν με χειρουργική ακρίβεια ότι έχουν σχεδιάσει, η ένταση θα κορώσει και θα έχουμε μια γενικευμένη σύρραξη.

 

…Όλα αλλάζουν τόσο γρήγορα. Έχουν γίνει απρόβλεπτα. Τα ηγετικά πρόσωπα των χωρών εκδίδουν ανά ώρα διαφορετικά δελτία τύπου. Τηλεφωνικές και εκ του σύνεγγυς επαφές μεταξύ των κρατικών αξιωματούχων προχωράνε σε συμφωνίες που αθετούνται εντός του ίδιου με την υπόσχεση τους εικοσιτετράωρου. Ο Χαφτάρ έκλεισε όλους τους δρόμους εξαγωγής πετρελαίου. Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, μιλάει στο όνομα της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την ίδια στιγμή που στην ίδια του ομιλία απειλεί για τρομοκρατία και μετανάστες σε περίπτωση που δεν εισακουστούν απόλυτα οι θέσεις του για εξανδραποδισμό της Λιβύης. Και η Γερμανία μοιάζει να τον ακολουθεί. Κάποιος (εσφαλμένα η ρήση αποδίδεται στον Ουίνστον Τσώρτσιλ) είχε πει , «η Γερμανία πρέπει να βομβαρδίζεται κάθε 50 χρόνια, δεν έχει σημασία ο λόγος. Τον ξέρουν αυτοί.». Για ποιό λόγο αυτή η χώρα να επιχαίρει με την αποδυνάμωση των υπόλοιπων ευρωπαϊκών χωρών; Ποιό είναι αυτό που την καθιστά πάντοτε δολοπλόκο να επιβουλεύεται την ευημερία των άλλων; Η απάντηση σε όλα τα ερωτήματα, οποιουδήποτε θεματικού προσανατολισμού, είναι μία. Τα Πετρέλαια, η Αγορά Όπλων και η πολεμική ισχύς κάθε κράτους.

 

Κείμενο: Φώτης Θαλασσινός.

1 Σχόλιο

Σχολίασε
  1. πριν 1 μήνας Νίκος Παπ.

    Εξαιρετικό.

    Απάντησε

Σχολίασε

Όλα τα σχόλια
Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις απαιτούμενες πληροφορίες (*). Βασικός κώδικας HTML επιτρέπεται.