Χρήση εικόνων βίας και πόνου στο facebook,γράφει ο Φ.Θαλασσινός

ΧΡΗΣΗ ΕΙΚΟΝΩΝ ΒΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΝΟΥ ΣΤΟ FACEBOOK

Φτάνει με το αίμα στο Facebook. Είστε αδίστακτοι όπως αυτοί που δολοφονούν και βομβαρδίζουν, κι ενώ βλέπουν την εικόνα των δολοφονημένων απ' τα χέρια τους παιδιών, συνεχίζουν το έργο τους. Πώς δεν γονατίζετε απ' τον πόνο και το συναίσθημα ανημποριάς; Όμοιοι με τους πλέον ανάλγητους, αναρτάτε ματωμένα σώματα αμάχων σαν λάβαρο ευαισθησίας. Θα πάρετε λάικ. Μην αγχώνεστε. Είναι απλό, όποιος ανεβάζει τέτοιες σοκαριστικές φωτογραφίες, όποιος έχει το στομάχι να το κάνει, δεν είναι και τόσο ευαίσθητος. Είναι δυνατόν να διαχειριστείς τόσο πόνο; Μόνο αν είσαι απάνθρωπος. Κι εσείς στήνετε και ολόκληρα πολύπτυχα, φτιάχνετε και κολλάζ αγαλμάτων σε στάσεις οδύνης με νεκρούς Κούρδους στο ένα τους μέρος και στο άλλο το γλυπτό.

fake φωτογραφίες, συντελείτε στην γιγάντωση της παραπληροφόρησης και στη διεύρυνση του χάσματος ανάμεσα στην πραγματικότητα και την διαμεσολαβούμενη επίπλαστη, προπαγανδιστική εικονική επιδημιουργία. Το ανθρώπινο επινόημα εμφανίζεται κατεξοχήν σε ό,τι έχει να κάνει με την διακίνηση αισθητηριακού ερεθίσματος πόνου. Νομίζουμε ότι κάτι κάνουμε με την ανάλγητη εξωτερίκευση της ευαισθησίας μας. Λόγος οξύμωρος μόνο δύναται να αποδώσει την εντελέχεια των γεγονότων. Πάμε να κάνουμε το καλό και τελικά κάνουμε το κακό. Τα πάντα είναι σκηνοθετημένα. Ακόμη και αυτά που βρίσκονται εγγύτερα στην αλήθεια. Οι συγκεχυμένες αναδιφήσεις στην κατασκευασμένη είδηση αποδεικνύουν την απρονοησία των βεβιασμένων αντανακλαστικών των χρηστών των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Όλα θυσιάζονται στη μανία για την ηδονή μέσα απ’ την άγρα των like. Διακυβεύεται το δίκαιο, η ιστορικά σωστή τοποθέτηση μας στα καλέσματα των καιρών για την άρθρωση δημόσιου λόγου.

Οι φωτογραφίες των πνιγμένων προσφυγόπουλων μάς γονατίζουν όλους και τελικά ακινητούμε απ’ τους πόνους στο τέναγος της αδράνειάς μας. Πέρα απ’ αυτό το τσάκισμα, οι ίδιες φωτογραφίες απομακρύνουν σαν αδιαπέραστο παραπέτασμα τη διαφαινόμενη απειλή πίσω απ’ την έλευση όλων αυτών των ανθρώπων της Ανατολής. Η πολυπολιτισμικότητα δεν είναι επαρκής και ούτε τεκμαίρεται ότι θα υπάρξει απ’ τα υπάρχοντα δεδομένα. Ισλάμ και Χριστιανισμός μόνο εκρηξιγενείς συνθήκες μπορούν να γεννήσουν. Να δεχτούμε τους ξένους αλλά όχι χωρίς σχέδιο για την ένταξή τους στην δική μας κουλτούρα για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αν αφεθούν στις κουλτούρες τους, τούτοι εδώ οι νεοφερμένοι, οι χιλιάδες στον αριθμό, θα οδηγήσουν στην επανεκκίνηση του διαλόγου για τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία, με τις σκοταδιστικές συνιστώσες να επιδαψιλεύουν οπισθοδρόμηση στην αντίρροπη προοδευτικότητα που εντοπίζεται σχετικά στην Ελλάδα. Πέρα απ’ τον ακραιφνή πόνο και το μούδιασμα απραξίας που νιώθουμε απ’ το εμπόριο των μακάβριων φωτογραφιών, αποπροσανατολιζόμαστε σε σχέση με το πρώτο μας μέλημα. Τη διάσωση της ευταξίας και της ευρυθμίας στη λειτουργία της αλληλεγγύης μας. Πρωτεύει η υποδοχή και η περίθαλψη αυτών των ανθρώπων και όχι τα ευχετικά λάικ κάτω απ’ τα μαγαζιά της «φιλευσπλαχνίας».

Επανέρχομαι στο θέμα συζήτησης σχετικά με τις αναρτήσεις χρηστών του Facebook (και όχι μόνο) φωτογραφιών με σκληρές απεικονίσεις. Οι ευαίσθητοι άνθρωποι δεν μπορούν να αναρτήσουν φωτογραφίες με τέτοια θέματα. Και μόνο στην θέα αυτών των σπαραξικάρδιων απαθανατίσεων τραγικών στιγμών από το θάνατο των παιδιών, ο άνθρωπος ξεφυσά απεγνωσμένα. Παραλληλίζει τη ζωή των δικών του παιδιών με εκείνη των άλλων στις εμπόλεμες ζώνες και προσεύχεται. Σίγουρα, λοιπόν, για να μπορείς να διαχειριστείς απρόσκοπτα το μακάβριο υλικό σου και να το ανεβάσεις σαν τεκμήριο ευαισθησίας στο εκάστοτε μέσο κοινωνικής δικτύωσης, χρειάζεται να είσαι εξοικειωμένος σε σημαντικό βαθμό με το αποτρόπαιο και αυτό που κάνεις δεν είναι τίποτα άλλο απ’ το να εκπαιδεύεις και τους άλλους να μην νιώθουν τίποτα βλέποντας να αιμορραγούν και να ψυχορραγούν τα γυναικόπαιδα. Πολλοί απ’ τους κρινόμενους χρησιμοποιούν το διαχρονικό επιχείρημα ότι μέσα απ’ τις θηριώδεις φωτογραφίες κατά το παρελθόν, ευαισθητοποιήθηκε ο κόσμος και άλλαξε ο ρους της ιστορίας. Πράγματι έτσι είναι. Μόνο που στα παρελθοντικά χρόνια, αυτές οι φωτογραφίες, χρησιμοποιήθηκαν με μεγάλη φειδώ και με σεβασμό προς τον ή τους εικονιζόμενο/ους. Ήταν φωτογραφίες που δεν μας σοκάριζαν, περισσότερο εμβληματικές, ρεαλιστικές και πέρα για πέρα αληθινές ανταποκρίσεις φωτορεπόρτερ απ’ τα μέτωπα των μαχών. Η χρήση τους γινόταν επιλεκτικά, επιλέγονταν ανάμεσα σε μια πληθώρα άλλων για να δείξουν και να διδάξουν παρά για να αφήσουν εμβρόντητους και ανίκανους τους αποδέκτες τους. Δεν γίνεται να αντιπαρέλθουμε με τίποτα αυτές τις περιπτώσεις του παρελθόντος. Αν κοιτάξουμε προσεκτικά τα εικονιζόμενα πρόσωπα, τις περισσότερες φορές δεν είναι νεκρά. Είναι ηθικό να θυμάσαι κάποιον ζωντανό με τη μορφή του να βρίσκει τρόπο να υποφώσκει μέσα στο μουντό χρώμα απ’ τις βομβιστικές επιθέσεις και τις σκόνες της κατάρρευσης των κτηρίων. Οι φωτογραφίες κατέφταναν στάγδην στα έντυπα τις εποχής. Τόσο όσο να αφυπνίζουν του παρατηρητές τους. Η διαλογή γινόταν προσεκτικά και δίχως καθόλου στρατηγικές να αλλοιωθεί η αλήθεια ή να εντυπωσιαστεί το πλήθος των καταναλωτών της φωτογραφικής πληροφορίας. Το ανηλεές σημερινό σφυροκόπημα από ακρωτηριασμένους και απανθρακωμένους ανθρώπους δεν ανοίγει κανένα διάλογο. Δύο πράγματα μπορεί να «κατορθώσει». Είτε να μουδιάσει ολότελα από τρόμο κάποιον που ιδεατά θα έπρεπε να αντιδράσει αναθρώσκων μέσα στην διαρκή επαγρύπνηση της σκέψης του ή να μετατρέψει το πρώην ευαίσθητο σε αναίσθητο άνθρωπο που έρχεται κατά κόρον σε καθημερινή επαφή με το χθεσινό αποτρόπαιο και το σημερινό του πια σύνηθες.

Υπάρχει στο όλο θέμα και μια άλλη περισσότερο πολιτική πτυχή. Διάφοροι εμπλεκόμενοι σε διαμάχες, αρχηγοί ολοκληρωτικών καθεστώτων, τρομοκράτες και άνθρωποι που χρησιμοποιούν σαν όπλο την απειλή, σκηνοθετούν και πραγματοποιούν τελετουργικά θανάτου που στη συνέχεια τα φωτογραφίζουν και απελευθερώνουν το οπτικό υλικό τους προς το διαδίκτυο. Είναι οι Τζιχαντιστές που ονειρεύονται την αναβίωση του σαλαφισμού και τον αποδεκατισμό των απίστων. Απαθανατίζουν τα βασανιστήρια των αντιφρονούντων, τους αποκεφαλισμούς, τον ξυλοδαρμό, το μαστίγωμα, την δολοφονία κυρίως γυναικών αλλά και αντρών που παρεκκλίνουν απ’ την εφαρμογή της Σαρίας και τρομοκρατούν την Δύση με την ακαταμέτρητη κτηνωδία τους. Προειδοποιούν, στήνοντας θεάματα αιματοκυλίσματος, και τελικά χτυπούν τις πολυσύχναστες κεντρικές πόλεις της Δύσης. Είναι οι Αφγανοί Ταλιμπάν που κι αυτοί διατρανώνουν την κυριαρχία τους μέσα απ’ την βία. Τον λιθοβολισμό βιασμένων ανύπαντρων γυναικών, την ρίψη ομοφυλόφιλων αντρών από τις ταράτσες πανύψηλων κτηρίων. Πρέπει ο κόσμος να μάθει πως ο ταλιμπανισμός είναι αμετακίνητο καθεστώς και κανείς δεν μπορεί να μολύνει την «ιερότητα» του επιβεβλημένου τρόπου ζωής στις κοινωνίες που εξουσιάζει. Οι τοξικοί χρήστες του Facebook προσπαθούν πάλι να «ευαισθητοποιήσουν» τον υπόλοιπο κόσμο, υιοθετώντας την διάδοση των αντίστοιχων οπτικών αποδεικτικών στοιχείων της κατάντιας αυτών των λαών. Πέφτουν στην παγίδα των οπλαρχηγών και διεστραμμένων θρησκευτικών ηγετών τους και στην ουσία διασπείρουν τον φόβο παντού. To Facebook είναι ένα βήμα για δημόσιο λόγο. Αυτό σε καμμιά περίπτωση δεν σημαίνει ότι μπορεί ο καθένας να μιλάει για όλα και πολλώ δε μάλλον να τα δείχνει.

 

Φώτης Θαλασσινός.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Σχολίασε
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Μπορείτε να είστε πρώτος που θα αφήσει ένα σχόλιο

Σχολίασε

Όλα τα σχόλια
Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις απαιτούμενες πληροφορίες (*). Βασικός κώδικας HTML επιτρέπεται.