ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΦΑΚΟ ΤΟΥ ΦΩΤΗ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΥ - ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΜΟΥ 2: ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΩΝ ΩΡΑΙΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ. URBAN ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΜΟΣ.

Ανέκαθεν με γοήτευαν οι ωραίοι παράξενοι της Αθήνας. Αυτοί που περπάτησαν σ’ άλλους δρόμους απ’ την δική μας φθαρμένη και ρουτινιάρικη, έτσι κατέληξε απ’ τον εσμό των προηγούμενων μας, διαδρομή. Δύσκολο να είσαι πραγματικά ένας κοσμοκαλόγερος και μεγάλη ευτυχία και τρόπαιο να κατέχεις βιωματικά -χωρίς πολυπραγμοσύνες, λογιοσύνες και τα τοιαύτα- τα απαυγάσματα σοφίας που κυνηγάμε μερικοί καλλιτέχνες εξ ημών. Αναγνωρίζω σ’ αυτούς τους ανθρώπους που φωτογραφίζω, στο δύσβατο ψάξιμο μου να τους εντοπίσω και ίσως να τους ακούσω να ψιθυρίζουν τις αιωνόβιες αλήθειες τους, αναγνωρίζω κάποτε, όχι πάντα, μια αποκλίνουσα λογική, συνοδευμένη και από αλλιώτικες ρυθμίσεις σε όλες τους τις αισθήσεις. Αυτοί οι άνθρωποι μετέχουν πολλών κόσμων -απολύτως μοναχικά πλάσματα- πολλών κόσμων των οποίων εμείς δεν θ’ ακραγγίξουμε, ούτε θα προσεγγίσουμε νοερά κάποια μεγαλειώδη τους έκφανση, ούτε θα πασπατέψουμε και την άλλη πιο πηχτή ζοφερή τους όψη. Ο αστικός σουρεαλισμός είναι στην πραγματικότητα ένας άλλος ρεαλισμός που θα ‘πρεπε να έχει σημεία επαφής με τον ήδη αναγνωρισμένο. Μέσα απ’ αυτή τη σειρά φωτογραφιών θέλω να σας ταξιδέψω σ’ ένα κόσμο ανθρώπων που με τις ζωές τους διασαλεύουν και αναστατώνουν την βόλεψή μας. Γι’ αυτό και εθελοτυφλούμε στη θωριά τους και γρήγορα προσπερνάμε. Μάλιστα είναι φορές που με αυτά που λένε οι εικονιζόμενοι, μας δείχνουν νέους τρόπους για να δούμε και να ονοματίσουμε τα πράγματα. Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω, είχε πει ο Χριστός. Μπορεί σε δυο απ’ τις εικόνες μου κάποιοι να κοιμούνται. Ο ύπνος για τους αντικομφορμιστές φωτογραφισμένους περιπατητές μου είναι ιερός και πρέπει να μάθουμε να βλέπουμε με αγαλλίαση τέτοιες μορφές, χρειάζεται ξεκούραση ο μόχθος για την κατάκτηση της θυμοσοφίας. Όντας δεσμώτες των δοτών ερμηνειών του κόσμου τούτου μόνο να κατακεραυνώνουμε ξέρουμε. Ο εξουσιαστής υπάρχει μέσα σε όλους του δικού μας φυράματος. Οι φωτογραφισμένοι μου δεν είναι δικοί μας. Ίσως κάποιοι απ’ αυτούς να έχουν φτάσει σ’ ένα επέκεινα που καρτερικά και με απαντοχή μισή ευελπιστεί και για δική μας έλευση. Άραγε θα τα καταφέρουμε ποτέ;

 

Την μέρα που είδα τον ποιητή Φερνάντο Πεσσόα στο πάρκο της πλατείας Δαβάκη της Καλλιθέας και τον φωτογράφισα, νόμιζα ότι ήταν μια παραίσθηση μου. Έμεινα ασάλευτος στο πέρασμα αυτό της μαγείας. Ένας απ’ τους μέγιστους συγγραφείς του κόσμου, νεκρός απ’ το 1935, βολτάριζε μπροστά μου αναιρώντας την γραμμικότητα του χρόνου. Το ίδιο ένιωσα και μ’ έναν μάλλον Ρώσο που έμοιαζε στο Νοσφεράτου περισσότερο απ’ όσο φαίνεται στην εν λόγω φωτογραφία. Είχε αυτή την ακαταμάχητη γοητεία του πολυκαιρισμένου. Αυτού που περνάει και είναι ήδη μια ζωντανή φωτογραφία των αρχών του περασμένου αιώνα. Αυτοί οι οξειδωμένοι χρονοταξιδιώτες με την απαράμιλλης γοητείας πατίνα.

 

Ξεχωριστή απαθανάτιση αυτή ενός κυρίου που μου ζήτησε να τον φωτογραφίσω και πόζαρε. Σαν να μου έλεγε, «κάνε με να αισθανθώ ύπαρξη, βάλε με στο αρχείο σου». Το μεγαλύτερο πρόβλημα των ανθρώπων είναι πως δεν αισθάνονται πως υπάρχουν. Για ‘μένα αυτός ο σεβασμός αξίζει σε όλες τις περιπτώσεις των εξαιρετικά μοναχικών. Να τους δείχνεις πως υπάρχουν, πως δεν είναι αόρατοι. Δεν αξίζει το λύγισμα στους μάγους των στενωπών.

 

Με τις φωτογραφίες της σειράς URBAN ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΜΟΣ σας δείχνω και νεκρή φύση. Μια σφραγισμένη λεκάνη τουαλέτας με κατεβασμένο το καπάκι της γίνεται το κουτί της Πανδώρας. Αν την ανοίξεις, εκτινάσσονται τα κόπρανα του κόσμου τούτου. Ένα δέντρο φοίνικας συνευρίσκεται μ’ ένα μπαλόνι ηλίου He που φέρει πάνω του την μορφή της Peppa. Κάτι λαμπτήρες μαζεμένοι σ’ ένα κουτί θυμίζουν την επιθυμία για αλχημιστική μεταστοιχείωση τους σε κάτι πολύ λαμπερό. Δεν ξέρω, το λιωμένο γυαλί λάμπει; Πιο πέρα το ανεύρετο γοβάκι κάποιας Σταχτοπούτας περιμένει τον πρίγκηπα που θα το βρει. Ένα γοβάκι που ανακινεί με νικηφόρο τρόπο για την ύπαρξη του τό γελοίο κίνημα του Cancel Culture και το καταποντίζει. Η ταμπέλα ενός γραφείου τελετών πληροφορεί πως το μακάβριο λειτουργεί εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο: ΚΩΔΩΝ ΝΥΚΤΟΣ ΚΤΥΠΗΣΑΤΕ ΕΥΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ΕΝΤΟΣ. Αλλού και ενώ μπορεί η τραγουδίστρια Αρλέτα να μας έδωσε το Μπαρ Το Ναυάγιο, εγώ σας δίνω το Καφέ Το Ερείπιο.

 

Ο Λωτρεαμόν είχε γράψει περίπου ότι σουρεαλισμός «είναι ωραίος σαν την απρόοπτη συνάντηση πάνω σ’ ένα τραπέζι ανατομίας μιας ραπτομηχανής και μιας ομπρέλας». Τέτοιες μοναδικές συναντήσεις είναι οι περισσότερες νεκρές φύσεις αυτού του άλμπουμ μου.

 

*Οι φωτογραφίες πωλούνται. Τυπώνονται αποκλειστικά μια φορά και τις υπογράφω με ιδιόχειρη υπογραφή. Όποιος ενδιαφέρεται για κάποια απ’ αυτές, ας επικοινωνήσει μαζί μου.

 

E-mail: rimbaud77@gmail.com

Κινητό: 6944048472

 

Φώτης Θαλασσινός, Αθήνα, Καλλιθέα.

 

 

 

1 Σχόλιο

Σχολίασε
  1. πριν 2 μέρες Βακινα Δραμουντανη

    Όπως πάντα αληθινός.. Καλησπέρα Φώτη μου

    Απάντησε

Σχολίασε

Όλα τα σχόλια
Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις απαιτούμενες πληροφορίες (*). Βασικός κώδικας HTML επιτρέπεται.