Το RIP και η αγιοποίηση επώνυμων αγνώστων μας - Γράφει ο Φώτης Θαλασσινός

Το RIP και η αγιοποίηση επώνυμων αγνώστων μας.

 

Είναι πολλά αυτά που ενοχλούν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ευρύτερα στο διαδίκτυο. Αν μιλήσουμε για το Facebook πολλοί άνθρωποι εκφράζουν παράπονο γι’ αυτές τις αποθεωτικές νεκρολογίες, τα γραπτά κατευόδια για διάσημους νεκρούς. Αναρωτιούνται οι πλέον εχέφρονες πώς προσπερνάς το όριο ανάμεσα στο έργο ενός δημιουργού και την προσωπικότητα του, την ιδιοσυστασία της ψυχής του. Αυτό το όριο υπάρχει εκεί για να μας θυμίζει πως δεν υπάρχει συσχετισμός ανάμεσα στα δύο πράγματα που χωρίζει. Ας το ξαναγράψουμε. Είναι άλλο το έργο και άλλο η ποιότητα της προσωπικότητας του καλλιτέχνη και του κάθε διάσημου.

 

Αλλά είναι και στη ζωή τους που οι περισσότεροι μέσα απ’ το διαδίκτυο πια αποκτούν μυθικές διαστάσεις. Η οντογένεση μιας προσωπικότητας περνάει από μια αλληλουχία γεγονότων που εργαλειοποιούνται από μια ναρκισσιστική και γι’ αυτό άρρωστη υπόσταση προκειμένου να δημιουργήσουν προσωπολατρία προς το υποκείμενο της. Ειδικά στην σημερινή εποχή της εκπόρνευσης της ψυχής , της δραματοποίησης ενός κατά τ’ άλλα συνηθισμένου ανθρώπινου βίου, της περίτεχνης εκκεντρικής εμφάνισης κάποιου, της φωτογραφισμένης με μια απεικονιστική μέθοδο απενοχοποίησης διαστροφής, οι διάσημοι κινούνται προς έναν ψυχωτικό αυτοπροσδιορισμό εξαρθρωμένο από όποιο κοινωνικό συγκείμενο. Τα προσωπεία στο Facebook δεν πέφτουν ποτέ και οι φίρμες εξαργυρώνουν το «μεγαλείο» τους και εν ζωή. Οι πιστοί ακόλουθοι κάποιου γίνονται κουστωδία του και καθόλου συνειδητά δίνουν στην κοινωνία προνομιούχους πολίτες. Ακολουθούμε στη ζωή και στον θάνατο, θέλω να πω επενδύουμε συναισθήματα πάνω σε ανθρώπους που δεν ξέρουμε, πατάμε Like μόνο και μόνο για να φτιάξουμε και για μας ένα περίοπτο προφίλ. Να αγαπάτε αυτούς που καρτερικά γεννιούνται ως σπουδαίοι στη ζωή. Με την πάροδο των χρόνων. Οι γρήγορες διαδικασίες είναι σκηνοθετημένες και εκθέτουν ως ψεύτικους τους φαινομενικά ευπροσήγορους. Ο κάθε άνθρωπος έχει τον κύκλο γνωριμιών του. Ας κοιτάξει το θαύμα μέσα σ’ αυτούς και ας αφήσει τους ξένους επώνυμους στην μακαριότητά τους.

 

Δεν είναι τυχαίο που οι πιο πολλοί γνώστες όλων των παραπάνω δένονται με γνωστούς νεκρούς παλιών εποχών. Προσωπικά λατρεύω ωσάν αγίους τους συγγραφείς του 19ου αιώνα ή σύγχρονους (ζώντες και τεθνεώτες) που φαίνονται να είναι πολύ παλιές ψυχές. Τότε που δεν υπήρχε η κοινωνία του θεάματος. Οι άνθρωποι αγαπάνε πολύ περασμένους νεκρούς γιατί οι ζωντανοί που έχουνε τώρα είναι βαθιά υστερόβουλοι και χαμένοι στις μηχανορραφίες και το ψέμα. Νομίζω πως το φαινόμενο των fan clubs στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης συμπεριλαμβάνει και πολλές άλλες τοξικές πλευρές. Fake news, μεγέθυνση κατορθωμάτων, ανάδειξη μιας ασήμαντης λεπτομέρειας σε σημαντικό γεγονός, αίσθηση ανημποριάς για όποιον συγκρίνει την ζωή του μ’ αυτήν των παντοειδών celebrities. Κατάχρηση εξουσίας απ’ τις αυτόκλητες αυθεντίες, απαξίωση των ανθρώπων των ταπεινών φρονημάτων. Χειριστικότητα και έμμεσος εκφοβισμός. Ερωτικά πεσίματα και παρενοχλήσεις για μια θέση στον μαύρο ήλιο της ματαιότητας.

 

*Στη φωτογραφία ο ήρωας του 1940 και ποιητής Γιώργος Σαραντάρης.

 

Κείμενο: Φώτης Θαλασσινός.

 

 

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Σχολίασε
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Μπορείτε να είστε πρώτος που θα αφήσει ένα σχόλιο

Σχολίασε

Όλα τα σχόλια
Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις απαιτούμενες πληροφορίες (*). Βασικός κώδικας HTML επιτρέπεται.