Η Τουρκία στα σπίτια μας, του Φώτη Θαλασσινού

Αλήθεια τί νόημα έχει η κοσμοχαλασιά όταν ένας άνθρωπος έχει πεθάνει πριν το φυσικό του τέλος; Για τον ζωντανό νεκρό όλα είναι μάταια, χάνουν το νόημα τους. Βλέπει το θάνατο του να έρχεται και δεν αντιδρά καθόλου, δεν πάει σε γιατρούς, δεν μπαίνει σε καταφύγια, δεν φυλάγεται στα υπόστεγα. Ακούει την βροχή, και περιμένει άπραγος να καταποντιστεί μες στα άγρια νερά της και να πνιγεί. Βλέπει τη φωτιά και σκέφτεται τη στιγμή που θα την καταπιεί για ακαριαίο θάνατο. Δεν είναι ανάμεσα μας, δεν είναι καν πάνω στη γη. Έχει φύγει για κόλαση. Όποιος τον κοιτάζει, βλέπει έναν άνθρωπο βυθισμένο στο κενό. Αυτός που δεν έχει τίποτα να χάσει και πια τίποτα να κερδίσει, δεν μπορεί να πονέσει , όποιες κι αν είναι οι συνθήκες. Βλέπει μια επερχόμενη καταστροφή με την ίδια ασυγκινησία που κοιτάζει μια φωτογραφία από την παιδική του ηλικία. Πιστεύω πως τέτοιοι άνθρωποι συνέρχονται απ’ την σκληρότητα τους, όταν αντιληφθούν πως όντως έρχεται το τέλος τους. Ανήκω κι εγώ σ’ αυτούς τους παράξενους «νεκρούς». Πριν λίγα λεπτά ο Τσαβούσογλου είπε ότι, «το Oruc Reis απέπλευσε μαζί με τα πολεμικά μας πλοία». Νιώθω μια αμφιθυμία, του τύπου ας πέσουμε νεκροί απ’ τις τουρκικές βόμβες και μαζί μια απευχή να μην πεθάνει ούτε ένας. Σε λίγο θα συγκληθεί το Κυβερνητικό Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας (ΚΥΣΕΑ). Δεν ξέρω, υπάρχει πιθανότητα, σε μια εμπόλεμη σύρραξη, η Ελλάδα να εγγυηθεί για τους πολίτες της ασφάλεια; Νωθρός στο κρεβάτι μου, ενημερώνομαι συνεχώς, ανακαλούνται όλες οι άδειες στις Ελληνικές Δυνάμεις. Νιώθω πολλά αίματα στο σώμα μου, αιμορραγίες και σφαίρες, για λίγο συγκινούμαι, πώς να αισθάνεται κάποιος την σφαίρα την ώρα που διαπερνά το κορμί του; Η ανηδονία της κατάθλιψης σημαίνει και μηδενική συναισθηματική συμμετοχή σε μια κατάσταση που απαιτεί την εμπλοκή μας.

 

Ο κίνδυνος πλησιάζει κι αυτό με ανασταίνει ολότελα ζωντανό ανάμεσα σας. Κατανοώ πως αγαπάω τη ζωή. Οι πράξεις μου αποχρωματίζονται απ’ το μαύρο τους και αποκτάν όλες τους χρώμα, έναν λόγο για να υπάρξουν σαν σημαντικές. Η σκέψη μου απομακρύνεται απ’ τον πεισιθάνατο προσανατολισμό της. Αναδιφώ τα σάιτ ενημέρωσης. Οργιά με τη οργιά στην γεωγραφία του διαδικτύου κερδίζω σε θέληση για ζωή. Τώρα μπορώ να πολεμήσω. Αποθαρρυντική η απουσία της προϊούσας επιδείνωσης της κατάστασης στο Αιγαίο σε σχέση με το διακύβευμα της ειρήνης στις αναρτήσεις των χρηστών των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Την ώρα που οι πολεμικοί στόλοι των όμορων χωρών έχουν παραταχθεί αντικρινά ο ένας προς τον άλλο, κανείς δεν φαίνεται να νοιάζεται, αυτή η εκκωφαντική σιωπή που φανερώνει την αδυναμία του Έλληνα να νιώσει τα σύνορα του ως γραμμές της εδαφικής κυριαρχίας του, πέρα απ’ το κράτος των Αθηνών, κανείς δεν νοιάζεται για τίποτα. Οι Αθηναίοι μοιάζουν να είναι ασυσχέτιστοι με όσα λαμβάνουν χώρα εκτός της πρωτεύουσας. Τα λένε μεταξύ τους, ενασμενίζονται στις γειτονιές και τις παρέες τους, ας μην τους ξέρει κανένας άλλος στην επικράτεια, αυτοί με τον υδροκεφαλισμό τους, παραλυμένοι απ’ την κοντή τους μέθη, ανήμποροι να αισθανθούν τα άκρα της Ελλάδας. Δεν υπάρχει περίπτωση να νιώσει το κλεινόν άστυ πως τα σύνορα της Ελλάδας, οι μεθοριακές πόλεις είναι ισοβαρούς αξίας με το πιο μικρό χωριό και με τις πιο μεγάλες πόλεις. Πολλή γνώση χάνεται στο μίζερο κράτος μας, απ’ αυτούς του επιλήσμονες ναρκισσιστές που ψάχνουν αυλοκόλακες και μόνο. Ένας πολιτισμός που συρρικνώνεται σε μια και μόνο πόλη, αφήνει τις τοπικές παρακαταθήκες αναξιοποίητες. Είμαι μες στο δωμάτιο μου και φοβάμαι. Περιμένω πως από στιγμή σε στιγμή θ’ ακουστεί ο πρώτος κανονιοβολισμός. Και νιώθω τόσο μόνος και άλαλος και ανίκανος να γράψω τη ροή των σκέψεων μου, παλινωδώ στην απελπιστική θέση να μην προσμένω τίποτα. Για αρκετή ώρα κάθομαι και περιμένω τα σχεδόν τετελεσμένα να συντελεστούν με την γνωστή σειρά της ήττας. Μετά ανοίγω διάπλατα τα μάτια μου, θέλω να μην πεθάνω, να συνεχίσω να γράφω για χρόνια ακόμη.

 

Η Τουρκία, το κράτος που φυλακίζει τους πολίτες της, τους βασανίζει έως θανάτου, σ’ ένα παιχνίδι κατασκευής ενόχων. Έχει ξυπνήσει στο κεφάλι του ηγέτη της Ερντογάν το αυτοκρατορικό και ιμπεριαλιστικό όραμα της γεωγραφικής επέκτασης σε απαγορευμένες κανονικά περιοχές. Να χύνεται αίμα στον 21ο αιώνα είναι ένας αναχρονισμός. Δεν τελειώσαμε με τους πολεμοχαρείς ακόμη; Αυτές είναι οι παραδοξότητες, οι αντιφάσεις του αιώνα. Η πρόοδος στα γραπτά απάδει με τις κατακτήσεις της βιοτής. Η δεύτερη είναι πολύ πιο πίσω απ’ την πρώτη. Αντί ν’ ακολουθεί κατά πόδας, μένει πολύ πίσω, αγκυρωμένη στο σκοτεινό περιεχόμενό της. Αν είναι να γίνει κάτι κακό, σήμερα θα συμβεί. 10/8/2020.

 

Η Τουρκία τα βάζει με λιγότερο ισχυρές στρατιωτικά δυνάμεις απ’ αυτήν. Δεν παίζει κανένα παιχνίδι πρόκλησης. Θέλει να κατακτήσει ξένες θάλασσες, να εξοντώσει ξένους πληθυσμούς. Το έκανε στη Συρία, το κάνει στη Λιβύη, θέλει να είναι παρούσα και στη Βηρυτό. Αυτό το πολυμέτωπο μίσος, θυμίζει τις εκστρατείες του τελευταίου μεγάλου διεστραμμένου. Ο Ερντογάν είναι ιδεολογικά επίγονος του Χίτλερ. Έχει φανεί πως οι οικουμενικές αξίες, τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι διεθνείς συνθήκες, δεν τον ενδιαφέρουν. Σκίζει όλες τις ειρηνικές συμφωνίες της ιστορίας και επιθυμεί να την ξαναγράψει με δάνειο μελάνι το αίμα των δολοφονημένων του. Αυτός ο άνθρωπος πρέπει να φυλακιστεί. Οι Γερμανοί μπερδεύονται παντού με λόγο ήξεις αφήξεις. Όσο πιο πολλοί αναμειγνύονται σε μια ξένη υπόθεση, τόσο περισσότερο θέλουν να περιορίσουν τις ελευθερίες των μόνων εμπλεκόμενων χωρών. Αυτή η κατάσταση με τον διαμοιρασμό των ξένων στρατιωτικών βάσεων σε οποιαδήποτε πατρίδα, αναμοχλεύει μνήμες της αποικιοκρατίας.

 

Στις 6.00 το απόγευμα περίπου εισέρχεται στην ελληνική υφαλοκρηπίδα το Oruc Reis. Το αθηνοκεντρικό κράτος αδυνατεί να σταθεί με πυγμή στις τουρκικές προκλήσεις. Ακόμη μια ήττα για την εθνική μας αξιοπρέπεια. Αρκετοί φίλοι του Facebook ίσως να μην γνωρίζουν ότι τα Δωδεκάνησα είναι ελληνικό έδαφος. Η αδιαφορία τους για κάτι που μπορεί να κοστίσει τις ζωές μας είναι πραγματικά συγκλονιστική. Αυτό το κράτος δεν είναι ενωμένο. Η Αθήνα δεν νιώθει με ενσυναίσθηση τις εσωτερικές συνάψεις της με τη νησιωτική χώρα. Στο Facebook πιο πολύ νοιάζονται για τα Εξάρχεια παρά για την ελευθερία τους. Απ’ όλα τα πολυθεματικά σάιτ που παρακολουθώ μόνο η Lifo συμμερίζεται τις ανησυχίες του ελληνικού διαδικτυακού πλήθους. Οι άλλοι, αρρωστημένοι απ’ την πολλή αβελτηρία, αδυνατούν να εννοήσουν πως δίχως ειρήνη δεν στεριώνει τίποτα. Και πως χωρίς αυτό το αγαθό τα χάνουμε όλα. Είναι αναγκαίο ένα συμβολικό χτύπημα, όχι ένα πολλαπλό άνοιγμα προς την κατεύθυνση του πολέμου. Πόσο γελοίο να βλέπεις την ώρα της απόλυτης σιωπής, τις στιγμές που οι πάντες μας βατεύουν, αράδα βάρβαρες φυλές που έλεγε και η Δέσπω Διαμαντίδου στην Χοντρομπαλού των Γκάτσου και Ξαρχάκου, κάποιους να φλυαρούν για ό,τι μπούρδα τους κατέβει. Δεν είμαστε ελεύθεροι. Είμαστε υποτελείς σε ξένα κράτη. Αυτά καθορίζουν την πορεία μας, διαμορφώνουν την νέα ανθρωπολογία μας, διαγράφουν την εθνική μας ιστορία, την παράδοση μας και τα ιδεώδη μας.

 

Κείμενο: Φώτης Θαλασσινός.

 

 

 

1 Σχόλιο

Σχολίασε
  1. πριν 1 μήνας Πατριωτης

    ΕΣΥ ΚΑΛΑ ΤΑ ΛΕΣ ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΣ ΑΚΟΥΕΙ

    Απάντησε

Σχολίασε

Όλα τα σχόλια
Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις απαιτούμενες πληροφορίες (*). Βασικός κώδικας HTML επιτρέπεται.