Το κομμάτι που λείπει συναντά το μεγάλο Ο

Από μικρή άκουγα τη φράση για το «το άλλο μισό πορτοκάλι» που έρχεται και ταυτίζεται μαζί σου, εφαρμόζει πάνω σου κι έτσι γίνεσαι «ολόκληρος». Είναι πολύ ρομαντικό, πολύ ιδανικό, αλλά, φευ, δεν πιστεύω στην ιδέα αυτή. Κι αυτό γιατί την αρμονία τη βρίσκει κανείς όταν είναι ο ίδιος ολοκληρωμένος, αυτάρκης και αυτόφωτος. Τα «μισά» χρειάζονται «πατερίτσες» για να σταθούν και η οποιαδήποτε σχέση «κουτσαίνει». Τα «ολόκληρα» όσα κενά και να έχουν, είναι αυθεντικά και δε φοβούνται να πέσουν με τα μούτρα στην περιπέτεια της ίδιας της ζωής.

Το θέμα λοιπόν είναι η αυτοκαθορισμός και το καλύτερο βιβλίο γι’ αυτό:

 

 

Το κομμάτι που λείπει συναντά το μεγάλο Ο

Συγγραφέας: Σελ Σίλβερσταϊν

Μετάφραση: Στεφάν Άννα Μαρία

Εκδότης: Δωρικός                                                                                      

 

Είναι τόσα αυτά που θέλω να πω γι’ αυτό το βιβλίο, που μου είναι δύσκολο να ξεκινήσω να γράψω την πρώτη λέξη. Πρόκειται για ένα σπάνιο βιβλίο, ένα βιβλίο για όλες τις ηλικίες, φύλα, εθνικότητες, προσωπικότητες και οντότητες...

Και ποιον δεν αφορά άλλωστε η ολοκλήρωση και η εύρεση της πραγματικής αγάπης και της συνύπαρξης; Όλοι σχεδόν αναζητούν το «άλλο τους μισό», εκείνο που θα ταιριάξουν απόλυτα και θα γίνουν ένα.

Λοιπόν, όλα αυτά είναι παραμύθια!

Ναι, αυτό μας λέει ο Σιλβερστάιν. Μέσα από ένα απλό, λιτό και εύγλωττο παραμύθι.

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή:

 Το Κομμάτι-που-λείπει καθόταν μοναχό του… περιμένοντας κάποιον να έρθει να το πάει κάπου. Κάποιοι του ταίριαζαν… αλλά δε μπορούσαν να κυλήσουν.
Άλλοι μπορούσαν να κυλήσουν, αλλά δε του ταίριαζαν...

 Κι έτσι ξεκινάει η περιπέτεια του Κομματιού για να βρει εκείνο το «κάτι» που θα το βοηθήσει να κυλήσει-μεγαλώσει-ωριμάσει-βελτιώσει. Πάντα όμως κάτι δεν πήγαινε καλά. Πάντα κάτι θα στράβωνε και το Κομμάτι παρέμενε ένα Κομμάτι μισό. Μέχρι που κατάλαβε ότι τα σχήματα αλλάζουν και οι γωνίες αμβλύνονται. Και δεν περίμενε κανέναν να το βοηθήσει να κυλήσει. Στο τέλος, κυλούσε μόνο του...

 Αν αναζητάτε ένα βιβλίο με πολύχρωμη εικονογράφηση και φανταχτερούς ήρωες, ξεχάστε το.

 Αν αναζητάτε ένα βιβλίο που διαβάζοντάς το όσο μεγαλώνετε μπορεί και να σας αλλάξει τη ζωή, ξέρετε ποιο να αναζητήσετε.

 Πρόκειται για μια μάλλον απλοϊκή ιστορία με πολλά υποκείμενα μηνύματα που δε θα αφήσουν κανέναν αδιάφορο. Μιλάει για τα συναισθήματα και τις σχέσεις, αλλά όχι μόνο: είναι μια απεικόνιση της ζωής – μιας ζωής γεμάτης από συντριβές, αναζητήσεις, ελπίδα, αλλαγές και διαρκή προσπάθεια να βρούμε ένα νόημα σ’ αυτήν. Ως άνθρωποι θέλουμε να «ταιριάζουμε» κάπου, να ανήκουμε κάπου, μόνο και μόνο για να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτός ο «αγώνας» μάς μεταμορφώνει στους ανθρώπους που έμελλε να είμαστε – σ’ αυτούς που μπορούν να επιβιώσουν βασικά μόνοι τους.

Η δημοσιογράφος Anne Roiphe της εφημερίδας New York Times έγραψε για το βιβλίο «Αυτό το παραμύθι μπορεί επίσης να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι κανείς δεν πρέπει να προσπαθεί να βρει όλες τις απαντήσεις, κανείς δεν πρέπει να ελπίζει ότι θα  καλύψει όλα τα κενά του, ότι θα πετύχει τη συνολική υπερβατική αρμονία ή την ψυχική ισορροπία διότι επειδή ένα άτομο χωρίς αναζητήσεις, αιχμές, εσωτερικές συγκρούσεις και στόχους γίνεται πολύ «επίπεδος» για να απολαύσει ή να έχει επίγνωση του τι συμβαίνει.  Η πολλή ικανοποίηση μπλοκάρει την αλληλεπίδραση με το εξωτερικό περιβάλλον». 

 Ο Σίλβερστάιν «μουντζουρώνει» τις σκέψεις του σε ένα φύλλο χαρτί κι αυτό είναι η εικονογράφηση.

Όσον αφορά στις ηλικίες που απευθύνεται αυτό το βιβλίο; Σε όλες. Από τους μικρούς μέχρι τους μεγάλους, γιατί ο καθένας θα βρει μέσα τη δική του αλήθεια και θα αντιλαμβάνεται διαφορετικά το νόημά του ανάλογα με την αντίληψη που έχει για την ίδια τη ζωή.

 

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Σχολίασε
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Μπορείτε να είστε πρώτος που θα αφήσει ένα σχόλιο

Σχολίασε

Όλα τα σχόλια
Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις απαιτούμενες πληροφορίες (*). Βασικός κώδικας HTML επιτρέπεται.