Συνέντευξη (Γλυκερία Γκρέκου)

Ο ΜΑΓΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Συνέντευξη: Γλυκερία Γκρέκου

 

 

Κυρία Γκρέκου, θα μας δώσετε με τα τρία στοιχεία που θέλετε να γνωρίζουν για σας οι αναγνώστες σας και δεν γράφονται στο βιογραφικό σας;

Αυτό που νιώθω και θέλω να το μοιραστώ, είναι πως κάθε φορά που με αποκαλούν συγγραφέα, νιώθω, απίστευτα, αμήχανα, όχι από μετριοφροσύνη, αλλά επειδή πιστεύω, με βεβαιότητα, πως είναι βαρύς ο τίτλος για να τον φέρεις.

Ακόμα να πω, πως η επαφή μου με το χώρο της ειδικής αγωγής, για δεκαπέντε χρόνια τουλάχιστον, αυτή η καθημερινότητα με τα ‘’ άλλα ‘’ παιδιά υπήρξε η πιο ουσιαστική και γόνιμη, για την αλλαγή στη θεώρηση της ζωής. Αισθάνομαι μεγάλη τύχη αυτό το ‘’πέρασμα’’.

Και τρίτον πως μου αρέσει πολύ η μουσική!

 

Ποια είναι κατά τη γνώμη σας η πιο απαιτητική στιγμή κατά τη συγγραφή ενός κειμένου; Υπάρχουν μαύρες τρύπες στη διάρκεια της διαδρομής και τι κάνετε για να τις αποφύγετε;

Η συγγραφή ενός κειμένου μοιάζει λίγο με τη γέννηση ενός πλάσματος. Οπότε είσαι εκεί, πριν τη σύλληψη, στη διάρκεια της κυοφορίας και της γέννας. Φροντίζεις να προσέχεις τα πάντα. Να είσαι παρούσα σε όλη τη διαδρομή. Όσο για τις μαύρες τρύπες, ε, φυσικά και υπάρχουν, κυρίως είμαστε άνθρωποι με έγνοιες, χαρές και λύπες, οπότε η γραφή άλλοτε αποσύρεται και άλλοτε πάλι μας βγάζει από το, εντός, μας χάος.

 

Ποια είναι η σχέση σας με τους ήρωες των βιβλίων σας; Υπάρχει σε αυτούς ένα δικό σας κομμάτι; Αν η Γλυκερία ήταν ο ήρωας ή η ηρωίδα της, θα ήταν…

Πιο κοντινή και συγγενική δε γίνεται. Με τα καυγαδάκια και τα φιλιώματα, εξάλλου το μεγαλύτερο κομμάτι τους είμαστε εμείς. Η Γλυκερία λοιπόν είναι το θυμωμένο παιδί, η αφηρημένη μαθήτρια, το προσφυγάκι, ένα πεινασμένο γλαρόπουλο, μια ηλικιωμένη δασκάλα, ένα κόκκινο αυγό, η κούκλα του μουσείου, και εσχάτως ένα κουρασμένος ταμπλετάκος.

που φαντάζεστε

Πώς βρίσκετε τη «φωνή» των ηρώων σας; Περπατάτε μαζί τους, τους κρατάτε σφιχτά το χέρι, τους αφήνετε χώρο για αυτόνομη δράση; Πότε νοιώθετε πως η ιστορία σας έχει ολοκληρωθεί;

Εκείνοι έρχονται και με προ-σ-καλούν να τους ακούσω. Στον ύπνο, στον ξύπνιο, με σκουντάνε, με τραβάνε από το μανίκι, μου λένε ‘’ κοίτα με, άκουσέ με ’’ , έπειτα έρχονται και στρογγυλοκάθονται στο μυαλό μου και , ενώ τους αφήνω ελεύθερους , εκείνοι νιώθουν ελεύθεροι μόνο όταν ασχολούμαι, επισταμένα, μαζί τους. Η ιστορία νιώθω πως ολοκληρώνεται όταν μπαίνει και η τελευταία λέξη. Τα ψιμύθια, που ακολουθούν την επιμέλεια, είναι ευπρόσδεκτα, αλλά δεν αφορούν εμένα πια.

 

Πώς λειτουργούν τα «αντανακλαστικά» σας ως εκπαιδευτικός στη θεματολογία των βιβλίων σας; Υπάρχουν ερωτήματα που σας απασχολούν και επανέρχεστε σε αυτά κρυφά ή ορατά;

Ναι, όταν περιστοιχίζεσαι από δεκάδες παιδιά, είναι αναπόφευκτο να έχεις τα μάτια και τα αυτιά σου ανοιχτά. Αφουγκράζεσαι, θες δε θες τις αγωνίες τους, τις χαρές και τις ματαιώσεις, τα προσωπικά τους προβλήματα που φέρουν από το σχολικό, ή το οικογενειακό τους περιβάλλον. Επανέρχομαι σε θέματα- ερωτήματα , που έχουν να κάνουν με συναισθήματα τα οποία γεννούν εντάσεις, που κυοφορούν χαρές, λύπες, ματαιώσεις, ιστορικά γεγονότα, θέματα παράδοσης που συμπορεύονται με το σήμερα.

 

Ποια είναι η γνώμη σας για την κατηγοριοποίηση των βιβλίων κατά ηλικίες ή θεματικές;

Αλήθεια δεν είμαι σίγουρη αν μου αρέσει να κατατάσσονται τα βιβλία κατά ηλικίες ή θεματικές. Μου φαίνεται πως αυτό διευκολύνει γονείς και υπαλλήλους βιβλιοπωλείων. Ύστερα σκέφτομαι πως είναι τόσο μεγάλη η βιβλιοπαραγωγή, που αυτή η κατάταξη λειτουργεί βοηθητικά. Πάντως θα ήθελα να μπορεί ένα παιδί, να έχει τη δυνατότητα να διαλέγει μόνο του ένα βιβλίο, αφού κρατήσει και ξεφυλλίσει στα χέρια του τις σελίδες και κατόπιν το επιλέξει.

 

Πιστεύετε πως η ανάγνωση ενός βιβλίου μπορεί να αλλάξει μια ολόκληρη ζωή; Τα βιβλία συνεχίζονται από τους αναγνώστες τους; Πώς φαντάζεστε τους δικούς σας αναγνώστες;

Πιστεύω, φανατικά, πως η ανάγνωση βιβλίων μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που σκεφτόμαστε για τη ζωή. Αυτό δεν συμβαίνει τόσο απλά- ωραίο θα ήταν βέβαια- αλλά όπως η γραφή, έτσι και η ανάγνωση, θέλει να της δοθείς, να είσαι εκεί, εσύ και το βιβλίο. Ένα βιβλίο μπορεί να μοιάζει με ένα κουμπί, που σου χαρίζεται. Από κει και πέρα, μπορεί αυτό το δώρο, να είναι η αφορμή να ράψεις φόρεμα. Πώς λένε: ‘’Βρήκαμε κουμπί και ράψαμε φόρεμα’’. Κρίνοντας από εμένα, δεν συνεχίζω το βιβλίο που διαβάζω, με την έννοια της συνέχειας στην υπόθεση, αλλά μάλλον είναι η αρχή για άλλες σκέψεις. Τους αναγνώστες μου δεν τους φαντάζομαι, είτε τους γνωρίζω, είτε, νομίζω, μου μοιάζουν.

 

Η πανδημία είναι μια ακόμη κρίση για το βιβλίο ή μια πρόκληση για ριζικές αλλαγές; Οι σκέψεις, οι προβληματισμοί και οι προτάσεις σας.

Η πανδημία είναι μια τεράστια κρίση για την ανθρωπότητα και για τη χώρα μας. Σε όλους τους τομείς. Πολύς κόσμος πεινάει ή θα πεινάσει, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Το βιβλίο είναι μεγάλη παρηγοριά και δύναμη σε εποχές ‘’ πολέμου’’ . Φοβάμαι μόνο μην φτάσει να μοιάζει πολυτέλεια η αγορά ενός βιβλίου. Επιπλέον, κάτι που μου λείπει αφάνταστα είναι η άμεση επαφή στις παρουσιάσεις των βιβλίων μας, πόση συγκίνηση και πόση αλληλεπίδραση είχε αυτή η, δια ζώσης και χωρίς μάσκα, παρέα στα βιβλιοπωλεία ή στα σχολεία μας. Τώρα, και ευτυχώς, υπάρχει το διαδίκτυο και μέσα από τα ΄΄παράθυρά΄΄ του μπορούμε και μοιραζόμαστε αυτά που γράφουμε, αυτά που μας προβληματίζουν.

 

Πώς ορίζετε τη σχέση εικονογράφησης και συγγραφής; Πώς μπορεί να διαμορφώσει ένα άρτιο αισθητικό αποτέλεσμα;

Θα ήθελα να είναι σχέση ουσίας. Πράγμα που δεν συμβαίνει πάντα. Ευτυχώς με τους περισσότερους υπάρχει ένα ουσιαστικό αλισβερίσι. Υπήρξε εικονογράφος, σε βιβλίο που αγάπησα πολύ, με τον οποίο δεν ανταλλάξαμε ούτε μια αράδα, ούτε μια λέξη κατά τη διάρκεια της εικονογράφησης. Προσπάθησα να επικοινωνήσω, αλλά, εις μάτην. Όταν το βιβλίο πήρε την τελική μορφή, μόνο τότε ανταλλάξαμε δύο μηνύματα. Δύο ξένοι, έφτιαξαν ένα βιβλίο.

 

Πρέπει τα βιβλία να έχουν πάντα ένα μήνυμα; Πώς αποφεύγετε τις παγίδες του διδακτισμού;

Συνειδητά, δεν γράφουμε βιβλία με μηνύματα. Είναι τόσο απωθητικό το βιβλίο, στο οποίο, εκ προοιμίου, σου φανερώνεται ένα μήνυμα. Παρόλα αυτά, όταν γράφουμε μια ιστορία, ο εντός μας κόσμος, η ματιά μας, η στάση ζωής μας, περνάνε υποδόρια στη γραφή και πιθανότατα φανερώνεται κάποιο μήνυμα. Όσο για τις παγίδες του διδακτισμού, έκανα πολύ αγώνα , ως δασκάλα, να μην ‘’δείχνω’’ , ώστε, μάλλον, δεν έχω καλή σχέση με τον διδακτισμό.

 

Λίγα λόγια για το τελευταίο σας βιβλίο και για τα μελλοντικά σας σχέδια.

Το τελευταίο μου βιβλίο, είναι « Οι κούκλες του Μουσείου».Πρόκειται για ένα βιβλίο που με έβαλε σε διαδικασία ψαξίματος, πέρασα ώρες σε μουσεία παιχνιδιών, περπάτησα στην αρχαία αγορά, στο Βυζάντιο, στα χρόνια της οθωμανικής περιόδου, της Μικρασιατικής καταστροφής, της Κατοχής. Έμαθα πώς κατασκευάζονται οι κούκλες, τις αγάπησα ακόμα περισσότερο.

Τα μελλοντικά μου σχέδια είναι τα ‘’ σημερινά ’’ . Μια συλλογή διηγημάτων, που τελειώνει, αυτό βλέπω ως ‘’συγγραφικό’’ σχέδιο για το μέλλον. Κι ένα παιδικό, που μόλις σήμερα, έλαβα μια ζωγραφιά και χάρηκα.

 

Ας κλείσουμε με μια ευχή για τους αναγνώστες σας!

Να είναι υγιείς, να χαίρονται την κάθε στιγμή, να γίνουν απαιτητικοί αναγνώστες.

 

 

 

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Σχολίασε
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Μπορείτε να είστε πρώτος που θα αφήσει ένα σχόλιο

Σχολίασε

Όλα τα σχόλια
Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις απαιτούμενες πληροφορίες (*). Βασικός κώδικας HTML επιτρέπεται.