Ο Μαγικός Κόσμος του παιδικού βιβλίου: Συνέντευξη (Μάγια Δεληβοριά)

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΜΑΓΙΑ ΔΕΛΗΒΟΡΙΑ

Κυρία Δεληβοριά, ας ξεκινήσουμε με τα τρία πράγματα που θέλετε να γνωρίζουν οι αναγνώστες σας και δεν γράφονται στο βιογραφικό σας.

Λείπει από το βιογραφικό μου η αγάπη μου για τα ταξίδια, κι αυτό ας το ξέρουν οι αναγνώστες μήπως και θελήσουν να με καλέσουν σε περιπετειώδεις αποδράσεις! Δεν αντέχω την αγένεια, οπότε καλό είναι να το ξέρουν κι αυτό και να μου φέρονται ευγενικά! Τέλος, πιστεύω ότι δεν μας σώζει η ομορφιά στη ζωή, αλλά το χιούμορ. Δεν παίρνω τον εαυτό μου και πολύ στα σοβαρά.

 

 

Θέατρο, εκπαίδευση, συγγραφή. Ποιός είναι συνδετικός ιστός ανάμεσα στις τρεις ιδιότητές σας;

Αγάπησα το θέατρο κεραυνοβόλα, στα δύο μου χρόνια, στο θέατρο «Πόρτα» της Ξένιας Καλογεροπούλου. Δεν θυμάμαι την παράσταση, αλλά δεν ξεχνώ τη μαγική αίσθηση που ένιωσα, αυτή την ιερή συμφωνία ανάμεσα στο θεατή και στον ηθοποιό πως ό,τι θα συμβεί επί σκηνής, είναι πέρα για πέρα αληθινό.

Έγραφα από παιδί, ήταν ένας από τους αγαπημένους μου τρόπους έκφρασης, και η πρώτη μου απόπειρα ήταν ένα μικρό θεατρικό έργο που το παρουσιάσαμε με την αδερφή μου μπροστά στους φίλους μας. Ακόμα και σήμερα, πρώτα μου έρχεται μια ιστορία σε θεατρική μορφή και μετά την μεταγράφω.

Η εκπαίδευση, έγινε ο φιλόξενος τόπος όπου μπόρεσα να δημιουργήσω με τα παιδιά και τους εφήβους και να αφοσιωθώ με τέτοια χαρά και ενθουσιασμό που δεν την ένιωθα σα δουλειά, αλλά σαν ένα ατελείωτο και απολαυστικό παιχνίδι. Παίζοντας θέατρο με τα παιδια και γράφοντας ιστοριες και θεατρικά έργα για εκείνα, πέρασα μια ζωή γεμάτη φως, αγάπη, γέλια και παραστάσεις!

 

Πώς γεννιέται μια ιστορία και πώς εξελίσσεται; Συναντάτε μαύρες τρύπες στη διαδρομή; Πέφτετε, σηκώνεστε, αλλάζετε πορεία;

Μια ιστορία γεννιέται ξαφνικά, σαν αστραπή. Εξελίσσεται αργά, μέσα στο μυαλό μου, γι’αυτό και παραπονιούνται οι γύρω μου ότι χαζεύω και χάνομαι πολλές φορές. Είναι που πράγματι, πέφτω συχνά σε μαύρες τρύπες, σηκώνομαι κι αλλάζω συχνά πορεία, χάνω το δρόμο και βρίσκω έναν καινούριο. Όταν όμως φτιαχτεί μέσα στο μυαλό μου η ιστορία, γράφεται μετά απνευστί και συνήθως δεν αλλάζω τίποτα παρά μόνο αν ο επιμελητής των εκδόσεων εντοπίσει κάποια λάθη.

 

Υπάρχουν θέματα ή ερωτήματα που σας απασχολούν και επανέρχεστε σε αυτά, κρυφά ή φανερά;

Γράφω γι’ αυτά που με βασανίζουν: τη ζωή και το θάνατο, την ανάγκη να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε, τη δίψα για περιπέτεια, για τα τραύματα και την επούλωσή τους, τους φόβους και τις σκιές που μας κυνηγάνε, τη μνήμη, προσωπική και συλλογική. Αν υπάρχει ένα θέμα στο οποίο επανέρχομαι είναι σίγουρα η αγάπη γιατί είμαι βέβαιη ότι είναι ο μόνος δρόμος για αυτογνωσία, λύτρωση και ευτυχία.

 

Πρέπει τα βιβλία να έχουν πάντα ένα μήνυμα; Πώς ξεφεύγει κανείς από την παγίδα του διδακτισμού;

Τα βιβλία έχουν πάντα μηνύματα που θέλουν να επικοινωνήσουν. Ένας συγγραφέας ξεκινά και γράφει ένα βιβλίο από την ανάγκη του να επικοινωνήσει μια ιδέα, μια εμπειρία, μια σκέψη,ένα συναίσθημα, μια ανάμνηση, ένα αστείο, μια περιπλάνηση.

Ο αναγνώστης θα δώσει τη δική του ερμηνεία, θα διαλέξει το μήνυμα που έχει ανάγκη να πάρει και θα βρει και άλλα μηνύματα που δεν τα είχε σκεφτεί καν ο συγγραφέας. Ένα καλό βιβλίο έχει πολλά μηνύματα που όμως δεν είναι καλό να γίνονται πρωταρχικός σκοπός και να είναι έτσι διατυπωμένα που να μοιάζουν πια με κανόνες που πρέπει ο αναγνώστης να αποστηθίσει. Πρέπει να μπορεί να τα ανακαλύψει μόνος του. Δεν ξέρω να σας πω αν υπάρχει συνταγή για να αποφύγουμε το διδακτισμό. Εγώ έχω δύο πράγματα στο μυαλό μου: Πρώτον να απολαμβάνω την ιστορία που γράφω και δεύτερον να έχει πάντα μια δόση χιούμορ, ακόμα κι αν πραγματεύεται δύσκολα θέματα. Το χιούμορ δεν τα πάει καλά με τον διδακτισμό.

 

Ποια είναι η σχέση σας με τους ήρωες των βιβλίων σας; Αν η Μάγια ήταν ο ήρωας ή η ηρωίδα της, θα ήταν…

Υπάρχει πάντα ένα κομμάτι της Μάγιας κρυμμένο σε κάποιον από τους ήρωες του κάθε βιβλίου μου. Είναι εκεί και παίζει μαζί τους ,φορώντας ένα άλλο κοστούμι και παίζοντας έναν ρόλο. Είπαμε, εν αρχή, ην το θέατρο!

 

Υπάρχει κάποιο βιβλίο που διαβάσατε ως παιδί και δεν ξεχάσατε ποτέ; Πιστεύετε πως η ανάγνωση ενός βιβλίου μπορεί να διαμορφώσει μια ολόκληρη ζωή;

Είναι τόσα τα αγαπημένα μου βιβλία σαν παιδί, που φοβάμαι μήπως αδικήσω κάποιο! Τα περισσότερα από αυτά μου τα διάβασε πρώτη φορά ο πατέρας μου κι έτσι έγιναν διπλά αγαπημένα και τα διάβασα αργότερα μόνη μου αμέτρητες φορές. Νιλς Χόλγκερσον, Βιβλίο της ζούγκλας, Παραμύθια από το τηλέφωνο, Χωρίς οικογένεια, Δυο χρόνια διακοπές, Πίπη Φακιδομύτη, Το καπλάνι της βιτρίνας, Όταν ο ήλιος, τα παραμύθια του Άντερσεν, Το γαλάζιο κύπελο, νομίζω ότι είναι η αγαπημένη μου δεκάδα!

 

Ποια είναι, κατά τη γνώμη σας, τα στοιχεία, που πρέπει να διαθέτει ένα βιβλίο που απευθύνεται σε παιδιά; Τι νομίζετε πως θα υποστήριζε την καλλιέργεια της αναγνωστικής ρουτίνας των παιδιών στα σημερινά περιβάλλοντα εκπαίδευσης και ελευθέρου χρόνου;

Παίζουν όλα ρόλο! Μια προσεγμένη έκδοση, ένα φροντισμένο εξώφυλλο, μια επμνευσμένη ιστορία που ξεκλειδώνει τη φαντασία και ανοίγει κανούρια μονοπάτια στο νου, χαρακτήρες που να θέλεις να τους γνωρίσεις από κοντά, μια γλώσσα που να παίζει σε πολλά επίπεδα: να είναι φροντισμένη αλλά όχι επιτηδευμένη, πλούσια αλλά όχι παραφορτωμένη, απλή αλλά όχι απλοϊκή, αστεία αλλά όχι χαζοχαρούμενη, να χαρίζει αλλά όχι να χαρίζεται!

Όσο για την καλλιέργεια της αναγνωστικής ρουτίνας των παιδιών, είναι απλά τα πράγματα: Αν ένα παιδί έχει έναν γονιό ή έναν δάσκαλο που αγαπάει τα βιβλία έχει μεγάλες πιθανότητες να «κληρονομήσει» αυτή την αγάπη. Αν έχει την τύχη να έχει και τους δύο, τότε είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα γίνει ένας πιστός αναγνώστης.

 

Ποια είναι η άποψή σας για την πορεία του παιδικού βιβλίου στην Ελλάδα σήμερα;

Πόσο έχει αλλάξει το τοπίο από τότε που ξεκινήσατε να γράφετε τα βιβλία σας;

Η κυκλοφορία παιδικών βιβλίων έχει εκτοξευθεί τα τελευταία χρόνια και εκδίδονται πολλά αριστουργήματα! Έχω βέβαια την εντύπωση ότι πολλά από αυτά τα ευχαριστιόμαστε περισσότερο οι ενήλικες κι αυτό είναι ίσως κάτι που πρέπει να το σκεφτούμε λίγο αλλιώς, και να μην υπάρχουν στεγανά και στερεότυπα. Ένα καλό βιβλίο το απολαμβάνω χωρίς να σκέφτομαι ότι είναι κομμάτι της παιδικής λογοτεχνίας. Η παραγωγή βέβαια είναι πολύ μεγάλη, μεγαλύτερη ίσως από αυτή που προλαβαίνουμε να παρακολουθήσουμε, οπως ακριβώς συμβαίνει και με τον αριθμό των θεατρικών παραστάσεων τα τελευταία χρόνια. Όμως, το καλό βιβλίο, όπως η καλή παράσταση, θα βρει τον τρόπο που ξέρει για να ξεχωρίσει: από στόμα σε στόμα!

 

Έχετε τιμηθεί με τρία Κρατικά Βραβεία έργων για παιδιά. Πώς διαχειριστήκατε τις σημαντικές αυτές διακρίσεις κατά τη συνέχεια της συγγραφικής πορείας σας;

Δυστυχώς, τα κρατικά βραβεία θεατρικών έργων για παιδιά, είναι ένας θεσμός που μεχρι και σήμερα είναι απαξιωμένος. Ελάχιστα από βραβευμένα έργα είχαν την τύχη να παρουσιαστούν στη σκηνή όπου και πραγματικά ανήκουν. Εϊχα την τύχη να δω το έργο μου «Ο Ιππότης της Αγάπης» σε μια καταπληκτική παράσταση από το ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας σε σκηνοθεσία Οδυσσέα Γωνιάδη,και ήταν μια συγκινητική στιγμή.

Η «Αλφαβήτα της Εφηβείας» παίζεται από πάρα πολλά Γυμνάσια και Λύκεια της Ελλάδας και αυτό με κάνει πολύ χαρούμενη, που ταξιδεύει και γίνεται η αφορμή να εκφραστούν δημιουργικά πολλά εφηβάκια.

Όμως για να σας πω την αλήθεια, μεγαλύτερη χαρά πήρα όταν βραβεύτηκα από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά και απο τον Κύκλο του Παιδικού Βιβλίου! Οι βραβεύσεις λειτουργούν θετικά, σου δείχνουν ότι είσαι στο σωστό δρόμο και ότι πρέπει συνεχώς να προσπαθείς!

 

Λίγα λόγια για το τελευταίο σας βιβλίο και τους λύκους - φύλακες που κρύβονται μέσα μας.

Το τελευταίο μου βιβλίο, «Ο Φελόσιο και οι σκιές» από τις εκδόσεις Καλέντης, είναι η συνέχεια της «Μαγικής βιβλιοθήκης της Ιζκαμπούρ» . Οι ήρωες του βιβλίου, ανοίγοντας το δεύτερο μαγικό βιβλίο, θα πρέπει να αναμετρηθούν με τις δυσκολίες της ζωής, να αντιμετωπίσουν τους φόβους τους και να βρουν το «γκριτ» τους, ή αλλιώς, το ψυχικό τους σθένος. Αυτό το λύκο που υπάρχει μέσα στον καθένα μας και που μας δείχνει το δρόμο στη ζωή, μας εφοδιάζει με τη δύναμη να αντέξουμε και να προφυλάξουμε τον εαυτό μας. Πιστεύω ότι είναι πολύ σημαντικό για κάθε παιδί και για κάθε άνθρωπο να μάθει να αναγωρίζει το λύκο του και να τον εμπιστεύεται.

 

Μια ευχή για τους αναγνώστες σας!

Αν με ρωτούσε κάποιος τι θα ηθελα αυτή τη στιγμή σαν αναγνώστρια, θα απαντούσα «καινούρια ράφια να χωρέσω τα βιβλία που θέλω να πάρω!» . Άρα αυτό θα ευχηθώ: Να έχετε πάντα χώρο για καινούρια ράφια να υποδεχτούν τα επόμενα βιβλία σας! Σας ευχαριστώ πολύ!

 

 

 

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Σχολίασε
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Μπορείτε να είστε πρώτος που θα αφήσει ένα σχόλιο

Σχολίασε

Όλα τα σχόλια
Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις απαιτούμενες πληροφορίες (*). Βασικός κώδικας HTML επιτρέπεται.