Ένα εξαιρετικό βιβλίο - Φανός για τις εποχές που θα έρθουν. Φώτης Θαλασσινός: Σύγχρονος προφήτης και πυθία αρχετυπική

Φώτης Θαλασσινός, Περιπλανώμενος, Ο μονόλογος ενός συγγραφέα, εκδόσεις Οδός Πανός, Αθήνα 2020, σελ. 78, € 10,00.

από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Δραματικός μονόλογος, σαν του Νιζίνσκι, του Γκόγκολ, του Τσέχωφ. Και δεν αναφέρω αυτούς τους διαφορετικούς, τους γίγαντες της ενδοσκόπησης, της σωματικής αυτογνωσίας, της παραληρηματικής υπερβάσεως κάθε περιορισμού.

Ο Φώτης Θαλασσινός θέλει να γίνει άγιος και έγινε διάδοχος του Ζενέ, σε μια πραγματικότητα που βουλιάζει ολοένα μέσα στον καθωσπρεπισμό και στην ομοιομορφία. Ο Φώτης Θαλασσινός είναι η τελευταία φωνή σε ένα περιβάλλον ρομποτικό που θα αποκλείει κάθε παρασπονδία του Δαρβίνου.

Ο Φώτης Θαλασσινός είναι μοναδικός γιατί συνδυάζει τη βαθιά θλίψη με την έντονη αυτοσαρκαστική αντίληψης της ζωής ως τραγικωμωδία ασύλληπτης εντροπίας.

Το έργο του αυτό (δωδέκατο θαρρώ) εντάσσεται πλάγια στην μετανεωτερική πραγματικότητα του τέλους της δεκαετίας του εικοστού πρώτου αιώνα. Κι αυτό γιατί δεν αφήνει κανένα μοτίβο αναξιοποίητο, κανένα κλισέ δεν ξεφεύγει από την ανισοπεδωτική του μανία.

Ανωθρώσκει όπως οι παλιοί ασκητές, οι στυλίτες, οι ζεν άγιοι της Ορθοδοξίας μας, όπως ο Ονούφριος. Ακυρώνει κάθε στιγμή την πολυλατρεμένη του σωματικότητα χάριν μιας μεταφυσικής που πάλι στο αναστημένο σώμα επιστρέφει.

Η θλίψη του είναι σκανδιναβική. Απόγονος των πανέμορφων Δωριέων, των εγκληματικών Βίκινγκ, αλλά και νοσταλγός, ιδαλγός των Υπερβορείων Παρθένων, προς τις οποίες τείνει με ομοιοπαθητικό τρόπο, λες κι η ομοιότητα στη μορφή θα εξασφαλίσει την πραγμάτωση ενός έρωτα που μόνον στις ονειρώξεις, στην βακχική ένωση με το Όλον και στις ουτοπικές μας λογοτεχνικές φυγές δύναται να επιτευχθεί. Μόνον τότε η ευτοπία δεν μεταστρέφεται ευκόλως σε βραχνά.

 

Κι αν σας ομιλώ με λόγο ποιητικό είναι γιατί ο εξομολογούμενος ποιητής πεζογράφει την αυτοαναφορικότητά του στα κιτάπια ενός υποθηκοφυλακείου αόρατου, απροσπέλαστου στα κοινά μάτια, εκεί όπου το φως είναι άκτιστον και η αύρα αδιόρατη για τους νουνεχής.

Ο Φώτης Θαλασσινός είναι βέβηλος ως κομιστής της αυγής, λάτρης της εωσφορικής λάμψης κάποιων παραδομένων στα σκοτάδια μιας ύπαρξης που όσο κι αν παλεύουμε δεν μπορεί να γίνει δική μας. Κι αν θεωρηθεί δική μας ασφυκτιούμε, σαν κάτω από έναν χαλινό που ουδέποτε ζητήσαμε. Δεν γνωρίζαμε την ύπαρξή του εξάλλου.

Ποιητική πρόζα, ημερολογιακές καταγραφές, απευθύνσεις επιστολικού τύπου, ένθετα ποιήματα και στίχοι άλλων, ευκρινείς παραπομπές… Όλ’ αυτά και πολλά άλλα συνθέτουν αυτό το αιρετικό αλλά όχι κι ανεπίσημο αμάλγαμα, αποθησαύριση στιγμών που χάνουν την τυχαιότητα, την ασημαντότητά τους και αίρονται σε ύψη σχεδόν μεταφυσικά.

Πεισιθάνατος λόγος, αντεστραμμένος, αφού υμνεί τη ζωή στην απόλυτη ερωτική της διέγερση κι αυτή η αδιάκοπη νοσταλγία για την καύλα προσδίδει μια πικρή τραγικότητα στο όλον εγχείρημα. Ο άνθρωπος είναι τραγικός, όχι γιατί είναι αυτοκαταστροφικός, αλλά γιατί δεν θέλει κατά βάθος να αφανιστεί, αποφεύγει τον θάνατο όπως ο διάβολος το λιβάνι και ηρωοποιεί τον ύπνο που του ταιριάζει σαν θλίψη, φευγαλέα όμως, σαν λιβάνι που σπαταλιέται σε άγνωστη θεότητα.

Στον άγνωστο θεό των αρχαίων Αθηναίων προσεύχεται ο Φώτης Θαλασσινός κι αν ανακατεύει το εκθαμβωτικό γυμνό με την αποκαλυπτική ανάσταση του τελεολογικού μανιχαϊσμού, είναι γιατί κατά βάθος μέσα του κραυγάζει και απαιτεί να θεωρηθεί άνθρωπος, σε όλο το φάσμα των επιλογών του.

Διαβάζοντας Φώτη Θαλασσινό τείνω να γίνω πανθεϊστής. Αν το θείον εμπεριέχεται σε όλα, τότε και αυτός ο ποιητής είναι ένθεος, σπαρακτικός μέσα στα σπαράγματα του γραπτού λόγου του, απολιθώματα των εκλάμψεων μιας διάνοιας τόσο διαυγούς που μας τυφλώνει, εμάς τους εκ γενετής θεότυφλους απέναντι σε κάθε τι που μας λερώνει με το Φως εγκλημάτων άλλων, σε κόσμους που δεν γνωρίζαμε την ύπαρξή τους και σε παράλληλες διαστάσεις όπου κανένας “λογικός” άνθρωπος δεν περπάτησε.

Στην Τρέλλα ανιχνεύεται το οξυγόνο μιας μεταβολικής διαδικασίας που ακόμα κι αυτή την μίζερη πραγματικότητα των μη προνομιούχων στην εποχή του κορωνοϊού μεταπλάθει σε κάτι σχεδόν μεταφυσικό και άξιο να βιωθεί, εξάπαντος.

Οι περιθωριακοί, οι “χαμένοι”, οι “φευγάτοι”, οι αλλοπαρμένοι γέρνουν από τη μια πλευρά της μυθοπλαστικής πλάστιγγας, ενώ από την άλλη είναι όλοι οι νοικοκυραίοι, οι καταπιεσμένοι εχέφρονες, οι απελπισμένοι νεκροζώντανοι, οι μετανοημένοι “τα φαιά φορούντες”. Σαν ένα γέρο κρυφο-ομοφυλόφιλο που έφυγε σε μεγάλη ηλικία κι απογοητευμένος ψέλλιζε στο νεκροκρέβατό του: “Με τα μη και με τα δεν έζησε ζωή μηδέν”. Κάτι που δεν θα τολμούσε ποτέ να γράψει στα καλοχτενισμένα και ανούσια γραπτά του, αποστεωμένα από κάθε φλέβα ηδονής. Αντίθετα, ο Φώτης Θαλασσινός ηθικολογεί εξ αντιθέτου χωρίς να θυσιάζει στο δικό του σύστημα αξιών κανέναν άγιο και μάρτυρα άλλης θυσίας. Αυτή είναι η διαφορά κάποιων τολμηρών λογοτεχνών από μερικούς έκδηλους Ρωμαίους αυτοκράτορες. Οι πρώτοι σφάζουν με το μαχαίρι.

 

Φράσεις σαν γνωμικά στίζουν το σώμα αυτού του εκπληκτικού κειμένου, καθώς και διανοητικές εκρήξεις μιας φιλοσοφίας τόσο υπερβατικής που μοιάζει κοινή, πάγκοινη, όμως κανείς δεν ξέρει το πραγματικό όνομά της.

Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr
 

 



Πηγή:https://grafei.wordpress.com

1 Σχόλιο

Σχολίασε
  1. πριν 4 μήνες Δημήτρης Μ.

    Και άλλο ένα άρθρο: https://www.in.gr/2020/12/02/entertainment/book/foti-thalassine-eisai-o-periplanomenos-syggrafeas-ton-gay-eroton/

    Απάντησε

Σχολίασε

Όλα τα σχόλια
Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις απαιτούμενες πληροφορίες (*). Βασικός κώδικας HTML επιτρέπεται.