Ο Τοξοβόλος του Συντάγματος. Ο Κουστουρίτσα και ο Αλμοδόβαρ. - Γράφει ο Φώτης Θαλασσινός

Ο ΤΟΞΟΒΟΛΟΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ. Ο ΚΟΥΣΤΟΥΡΙΤΣΑ ΚΑΙ Ο ΑΛΜΟΔΟΒΑΡ.

 

Έχω συνηθίσει όλα τα μεγάλα γεγονότα στην Ελλάδα ή αυτά που μπορούν να πουληθούν ως τέτοια να εκμεταλλεύονται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, από κάποιο έντυπο, κάποιο σάιτ ή κάποια «οθόνη». Η βιομηχανία του θεάματος δεν είναι εδώ για να επιδαψιλεύσει ουσιαστικό έργο προς το ψυχωσικό κοινό της. Διαστρεβλώνει, αλλοιώνει, σφετερίζεται ψεύδη, απεμπολεί πραγματικότητες. Δεν παράγει αλήθειες, προπαγανδίζει καλά κατασκευασμένα μυθεύματα και απορρίπτει τα ουσιώδη ως ανούσια. Φέρνει στο προσκήνιο πρόσωπα με γραφικές ιδιότητες και μένουν στο παρασκήνιο οι υποτιμημένοι. Τα ξόανα προελαύνουν στην κοινωνία μας με πλήθος από προνόμια και οι πολλοί λουφάζουν απαντέχοντας ότι κάποτε η παράσταση του τσίρκου τεράτων θα σταματήσει. Σήμερα πιάσανε λέει το «τοξοβόλο του Συντάγματος». Κανένα ενδιαφέρον για τις εγκληματικές του ενέργειες, και την ακραία επικινδυνότητα του σε περίπτωση που παρέμενε ασύλληπτος. Γεννήθηκε μια εμμονή. Αυτή των περισσότερων να μάθουν όσα περισσότερα γίνεται για το μακροσκελές παρωνύμιο του. «Ο τοξοβόλος του Συντάγματος». Πλέον οι κάμερες εστιάζουν σε λεπτομέρειες. Σε χρυσές λεπτομέρειες ή λεπτομέρειες που μπορεί να επιχρυσωθούν. Κυνηγάνε την φωτογραφία του γραφικού, του οργίλου, του εξεζητημένου, της «υπερπαραγωγής». Γίνεται μια συγκέντρωση, ένα πάνδημο συλλαλητήριο και το ενδιαφέρον των αργυρώνητων δεν είναι η ανάδειξη των διακυβευμάτων, των αιτημάτων και των αιτιάσεων. Μοναδική έγνοια των φωτορεπόρτερ είναι το καλό κλικ. Μια φωτογραφία που θα συζητηθεί καπελώνοντας όλη την προσπάθεια των χιλιάδων συγκεντρωμένων μιας διαδήλωσης.

 

Όλα αυτά γίνονται γιατί αυτό που ενδιαφέρει τον Έλληνα περισσότερο είναι να δει κάτι για να γελάσει, να αρχίσει να τσακώνεται γι’ αυτό. Για τα πιο υψηλά προβλήματα του τόπου μας, ως τρομακτικά αγνώμων, δεν έχει καμμιά κουβέντα να ξεστομίσει. Και όλοι σχολιάζουν το κιτρινισμένο πεδίο ενός γεγονότος και καθόλου την παθογένεια του, τους τρόπους με τους οποίους μπορεί να αποβεί κοινωνικά ή εθνικά επικίνδυνο. Ο αμέτοχος στις συγκεντρώσεις του κόσμου για ένα πράγμα ενδιαφέρεται. Να απαξιώσει για ακόμη μια φορά την πατρίδα του. Αρέσει στον ελληνικό λαό να ξύνει τις αδυναμίες του έθνους του. Μια πρόφαση ψάχνει για να δικάσει και να καταδικάσει ενέργειες, εξωτερικές εμφανίσεις, ολισθήματα σ’ ένα δημόσιο λόγο. Πλέον οι συγκεντρώσεις γίνονται γι’ αυτό το ένα άτομο που με την γραφικότητα του θα δώσει μια καλή φωτογραφία και ένα καλό στιγμιότυπο για τους διαξιφισμούς να ξεκινήσουν. Ιδίως οι φωτογραφίες λειτουργούν σαν σύνθημα για μια ευφραντική αποδόμηση των πάντων. Υπάρχει ευφυία που αναλώνεται όλη στο καλαμπούρι, στην αβανταδόρικη ρητορική και στην φτωχή, εκφρασμένη με πολλές πομφόλυγες, σκέψη.

 

Μετά τον τοξοβόλο μπορεί κανείς να θυμηθεί τις παρελάσεις gayprideπου πιο πολύ και δυστυχώς γίνονταιγια να φωτογραφηθούν κάποιοι με αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας. Οι εμφανίσεις τους δεν συνάδουν καθόλου με τις εμφανίσεις του πλειοψηφικού κορμού της παρέλασης. Κι εδώ η παρέλαση είναι το πρόσχημα. Κάποιοι που κάνουν κατάχρηση του δικαιώματος στον αυτοπροσδιορισμό, χωρίς να λαμβάνουν καθόλου υπόψιν τους ότι ταυτόχρονα είναι και μέλη μιας κοινωνίας, ντύνονται σαν η επιτομή του κακόγουστουavantgarde και ακυρώνουν οποιαδήποτε συζήτηση γύρω απ’ την ορατότητα των ΛΟΑΤΚΙ στην πατριαρχική και ετεροκανονική κοινωνία. Γίνονται οι περίγελοι των πάντων και όλα τα σημαινόμενα της γιορτής πάνε περίπατο. Είναι πια μια προσωπική υπόθεση για κάποιους να εκτονωθούν σαν παρτάλια μέσα στην φλυαρία του φαίνεσθαι και φέρεσθαι τους. Από κοντά και η Ελένη Λουκά συνολικά λάβρα εναντίον του σατανικού αυτού -καρναβαλικού για τους πολλούς- πάρτι. Να φωνάζει ότι γυναίκα δεν γίνεσαι αλλά γεννιέσαι. Και όλη η θεωρία περί κοινωνικής προέλευσης της ταυτότητας φύλου να πηγαίνει περίπατο, να εξαχνώνεται μέσα στην θυμηδία της οπτικής επαφής με την συμπαθή και διάσημη κυρία.

 

Κι ύστερα ποιός ξεχνάει εκείνην την φωτογραφία με τον γυμνό με τον κώλο του έξω στο συλλαλητήριο της Μακεδονίας για τη συνθήκη των Πρεσπών; Πλαισιωμένος από ένα παπά που έφερε στα χέρια του μια εικόνα της Παναγίας και είχε καλύψει το πρόσωπο του με αντιασφυξιογόνα μάσκα και από μια πατριώτισσα σημαιοστολισμένη με τον ήλιο της Βεργίνας. Το συλλαλητήριο έγινε στις 8 Σεπτεμβρίου του 2018. Το μόνο που θυμάμαι κι εγώ ο ίδιος είναι η εν λόγω φωτογραφία του φωτογράφου Άρη Μεσσήνη. Αυτή η φωτογραφία βέβαια ήταν τόσο εξαιρετική που άξιζε την δύναμη που της αποδόθηκε. Μια φωτογραφία με τόσους συμβολισμούς όσο μια κινηματογραφική σκηνή σε ταινία του Κουστουρίτσα. Θυμήθηκα εκείνο το σύνθημα που έλεγε, εδώ είναι Βαλκάνια δεν είναι παίξε γέλασε. Αυτή η φωτογραφία έμοιαζε με την απαθανάτιση μιας περφόρμανς μεστής σε νοήματα για τα συστατικά στοιχεία πλευράς της ελληνικής κουλτούρας. Δεν έχουμε απωλέσει εντελώς τον παράξενο ρομαντισμό της Βαλκανικής χερσονήσου. Ίσως και ο Αλμοδόβαρ να ήθελε μια τέτοια σκηνή.

 

Και ένας άλλος γι’ αυτό το άρθρο άνθρωπος με τον οποίο ασχολούμασταν για μέρες ήταν ο κύριος με το κρασί στη συγκέντρωση των Μένουμε Ευρώπη. Γραφική εμφάνιση για μια αγωνιστική μάζωξη ανθρώπων οι οποίοι ήθελαν να βροντοφωνάξουν την θέληση τους να παραμείνουμε δεμένοι στο άρμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θυμάμαι μια φίλη μου που τον είχε ερωτευτεί και τον έψαχνε δεξιά και αριστερά στα μπαρ του Κολωνακίου. Αναφέρω το περιστατικό για να καταλάβουν όλοι πώς κινείται πλέον ο εξοπλισμός του θεάματος και ποιές είναι οι προτεραιότητες του. Δεν τον νοιάζουν οι λόγοι μιας συγκέντρωσης ή μιας διένεξης σε εθνικό επίπεδο. Τα προσωποπαγή συμφέροντα των αρθρογράφων και των φωτογράφων για την ανάδειξη τους ως υποκειμένων με αφορμή ένα τέτοιο γεγονός, η ακραία εξατομίκευση στην εποχή του αντικοινωνικού αυτοπροσδιορισμού είναι λογικό να παροχετεύουν όλη την προσοχή των εμπλεκόμενων ως μεσολαβητών σ’ ένα συμβάν προς το τοπικό και το ατομικό. Τα κακά της μετανεωτερικότητας.

 

Για το τέλος άφησα τον φιλόλογο και γλωσσολόγο Γιώργο Μπαμπινιώτη. Κι ενώ η Κίνα και όλος ο κόσμος φοβάται την εξέλιξη και την γεωγραφική κατανομή των κρουσμάτων του κοροναϊού, ο καθηγητής και τα μέσα ενημέρωσης ασχολήθηκαν για αρκετές μέρες με την ορθογραφία της λέξης Κοροναϊός. Φυσικά και δεν περιμένουμε από κάποιον επαΐοντα να μας πει πώς γράφεται κάτι το οποίο προέρχεται απ’ τον ξένο επιστημονικό όρο coronavirus. Όλοι μαζί αποφασίσαμε για κάτι που ο καθηγητής Μπαμπινιώτης επιχείρησε να μας προγκήξει με την επιστημονική του αυθεντία. Ήταν όμως αργά γιατί είχαμε πια καταλήξει και αναλύαμε διεξοδικά το θέμα στις συζητήσεις μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης την ώρα που έπρεπε να ετοιμαζόμαστε για την πιθανή περίπτωση εμφάνισης ασθενή του ιού στην Ελλάδα.

 

Κείμενο: Φώτης Θαλασσινός.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Σχολίασε
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Μπορείτε να είστε πρώτος που θα αφήσει ένα σχόλιο

Σχολίασε

Όλα τα σχόλια
Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις απαιτούμενες πληροφορίες (*). Βασικός κώδικας HTML επιτρέπεται.