Η δολοφονία του διπολικού Έλληνα Γιώργου Ζαπάντη στις Η.Π.Α. - Γράφει ο Φ.Θαλασσινός

Η δολοφονία του διπολικού Έλληνα Γιώργου Ζαπάντη στις Η.Π.Α.

 

Κάποιος Έλληνας της Αμερικής, ο 29χρονος Γιώργος Ζαπάντης, πάσχων από διπολική διαταραχή, ήθελε να ντυθεί σαμουράι και να παίξει μ’ ένα αληθινό σπαθί στην αυλή του. Δεν μπορώ να καταλάβω, η αστυνομία δεν έχει πρόσβαση σε γρήγορα τεστ ψυχομετρίας, τύπου συγκεκριμένες ερωτήσεις, για να μπορέσει να φτάσει σε ασφαλή συμπεράσματα για την επικινδυνότητα αυτού που θέλει να συλλάβει;

 

Ο ρόλος του θύτη δυνητικά ανήκει σε όλους. Η στιγμή του εγκλήματος σαν μελλοντική δεν είναι προβλέψιμη στις μέρες μας και δεν μπορεί να προληφθεί, να απωθηθεί, να μην υπάρξει.Το έγκλημα έχει το χαρακτήρα αιφνίδιου γεγονότος. Αν και τα περιβάλλοντα των παθογόνων περιοχών είναι γνωστά, είναι γνωστός και ο κατακερματισμός των περιπλανώμενων στους δημόσιους χώρους. Υψηλή εγκληματικότητα εδώ, εκεί κι εκεί. Άρα κανείς δεν είναι αθώος. Στον Ελληνοαμερικανό δεν δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να δείξει πως εκείνη η στιγμή δεν ήταν στιγμή διάπραξης εγκλήματος. Ο Γιώργος Ζαπάντης τελικά κατέληξε ύστερα και απ’ τα πολλαπλά χτυπήματα που δέχτηκε με taser και όντας άοπλοςστην τελευταία σκηνή του προσωπικού του δράματος. Τρομάζει ο χαφιεδισμός του γείτονα του.

 

Οι κοινωνίες έχουν τεμαχιστεί σε πολύ ολιγάριθμες κοινότητες. Εννοείται πως η κυριαρχία ανήκει στους πολλούς και ενταγμένους σ’ αυτές κανονικούς τους. Για τα μέλη των κυρίαρχων, στις μειοψηφίες δεν υπάρχει πλησίον, μόνο άλλος. Οι δημόσιοι χώροι έχουν χάσει τον χαρακτήρα τους. Δεν μπορεί να προκύψει κανένα συμπέρασμα απ’ αυτούς. Αυτή η σύμφυρση μεταξύ των ταξινομημένων πολλών και των ακατάτακτων των μειοψηφιών είναι απρόβλεπτης σύστασης. Κανείς απ’ τους κατοίκους ενός τόπου δεν μπορεί να είναι πια εξόφθαλμα αθώος. Κανείς δεν μπορείνα συμμορφωθεί σχετικά με την ροπή του προς την παραβατικότητα.Αναφέρομαισε αντανακλαστικά αυτορρύθμισης. Η ανθρωπογεωγραφία είναι μια απωλεσμένη γνώση. Όλοι είναι ύποπτοι. Παλιότερα κατέληγες σε διάφορες θεωρίες μέσα απ’ την χαροποιό αμοιβαιότητα των ανθρωπίνων σχέσεων, την συμβίωση στην κοινωνία. Τώρα υπάρχουν οι ξένοι και οι διαδρομές των κανονικών ανάμεσα τους.Ο φόβος γι’ αυτούς έχει μετακομίσει και στην σκέψη των ευυπόληπτωντου μεγάλουπλήθουςτων κυρίαρχων. Δεν ξέρεις από ποιόν να φυλαχθείς και καλύπτεις τα νώτα σου. Αθροιστικά οι παρίες είναι αρκετοί. Στα χαρτιά με ίσα δικαιώματα με όλους. Στην πράξη χωρίς δικαιώματα, στον αγώνα για την κατάκτηση τους. Οι παρίες χρειάζονται για την συγκρότηση των εθνών κρατών. Είναι όλα αυτά που πρέπει να αποφύγει ο ηγεμόνας για να εδραιώσει την περήφανη εθνική ομοψυχία. Η κατάλυση της αρραγούς ενότητας λόγω της μαζικής αποξένωσης βοηθά στην εξέλιξη του ατομικισμού, της ιδιωτείας και της ενίσχυσης του καταναλωτισμού. Απ’ την άλλη είναι προφανές ότι οι άνθρωποι διασπόμαστε σε σύνολα για να ενωθούμε μελλοντικά κάτω από εξισωτικούς νέους νόμους.

 

Σε μια τέτοια κατάσταση υπόπτων γίνεται πιο κατανοητή η αποθηριωμένη συμπεριφορά των αστυνομικών. Ακόμη μια δολοφονία, αυτή του Έλληνα, που μετά και την δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ, δείχνει για τις Η.Π.Α., πως είναι παντελώς ανίκανες να ανακτήσουν το ανθρώπινο πρόσωπο τους. Αν είχαν ποτέ ένα. Οι αλλοιώσεις στον ψυχισμό, τον χαρακτήρα και τη συμπεριφορά ενός ψυχικά πάσχοντα, τον μεταλλάσσουν, σαν όλα τα υγιή του να αρρωσταίνουν στην διαδρομή προς την έκφραση τους. Πολλές φορές οι άνθρωποι που έχουν μια απλή επαφή με τέτοιους ασθενείς, συμπεραίνουν λάθος πράγματα. Μιλάνε για επιθετικότητα, ενώ αυτό που βλέπουν είναι άμυνα. Μια άμυνα που έχει σαν αναπόδραστο προορισμό της, την αυτοαπομόνωση του αρρώστου στο σπίτι του. Η ανθρωποφοβία είναι η προφανής αιτία για όλες τις δραστηριότητες αυτώντων περιθωριοποιημένων. Ο Γιώργος Ζαπάντης έπαθε σοκ. Και προφανώς κάποιες στιγμές ήταν απρόβλεπτος…είμαι σίγουρος ότι ποτέ δεν έγινε επικίνδυνος.

 

Οι περισσότεροι καταθλιπτικοί, γνωρίζοντας την προκατάληψη και τη ρατσιστική συμπεριφορά των γύρω τους, διαμαρτύρονται σιγανά. Και διαμαρτύρονται μαζί για τους διπολικούς, τους σχιζοφρενείς… Ο παρίας είναι περισσότερος ένας αντάρτης παρά ένας που θα κοιτάξει την βόλεψή του. Υπάρχουν κάποιοι που κυνηγάνε την αφομοίωση, την συμπεριληπτική ανταπόκριση. Στην προσπάθεια τους να νιώσουν μέρος του όλου, εθίζονται στις υποκλίσεις. Σαν τους Εβραίους, λίγο πριν το Ολοκαύτωμα, που είχαν γίνει πιότερο εθνικιστές κι απ’ τους Γερμανούς. Η αναζήτηση του κομφορμισμού απ’ τους Εβραίους στις εθνικές κορώνες των ναζί, τους βρήκε απροετοίμαστους στην εξολόθρευση τους. Η αστυνομία των ΗΠΑ δεν είναι φιλική προς τους πολίτες της χώρας. Ένα παιχνίδι προσέγγισής της, θα μπορούσε και αναλόγως προς τον αντισημιτισμό, να της δώσει πιο εύκολη πρόσβαση στα θύματα του ρατσισμού της. Ήταν ενήμερη για την ψυχική υγεία του δολοφονηθέντα. Ευχή όλων να ενταχθούμε τουλάχιστον νομικά και πολιτικά (δικαιώματα και ισονομία, ισοπολιτεία) στο γένος των ανθρώπων. Η κοινωνική συμπερίληψη είναι κάτι άλλο, ένα επικίνδυνο όνειρο. Καλύτερα οι ευάλωτες μειονότητες να μην προσδοκούν την πραγματοποίηση του. Αν τελικά έρθει (η κοινωνική συμπερίληψη), η μετάβαση θα γίνει σταδιακά και με μικρά ανεπαίσθητα κάθε φορά βήματα. Πρωτεύει να μην την επιδιώκουμε. Η χειραψία με τον εχθρό θα είναι αυτοκαταστροφική. Γι’ αυτό, προσωπικά, χάρηκα με την διαφήμιση του ΑΒ Βασιλόπουλου, αλλά δεν πανηγύρισα. Ήταν ένα επικοινωνιακό τέχνασμα. Και όχι δεν έχει αλλάξει ο κόσμος, τρέφει τα ίδια βίαια συναισθήματα για όλους τους παρίες. Ήταν μια ανατρεπτική εικόνα που προκάλεσε συζήτηση και κέρδισε τους πιο φυρόμυαλους απ’ τους δικαιωματιστές. Ας μην γελιόμαστε, τα πολλά απελευθερωμένα πνεύματα του Facebook είναι μια φενάκη. Τραβάει λάικ ο κινηματικός λόγος, ο αγωνιστικός λόγος ευρύτερα. Λες και μερικούς δεν σας γνωρίσαμε κι εκεί έξω. Του φόβου είστε. Καταγέλαστοι για την υποκρισία σας. Τέρμα ομοφοβικοί, πόσο καλά το κρύβετε... Σαν μυστικό τεκμήριο της διπροσωπίας σας, που δεν πρέπει να φανεί γιατί οι τάσεις προτάσσουν άλλα, λογαριάζετε πως μόνο εσείς έχετε την οξύνοια για την επιτέλεση του κρυψίματος, ενώ εμείς είμαστε βλάκες και δεν μπορούμε να πραγματοποιήσουμε αυτήν της αποκάλυψης της αλήθειας σας. Κάνατε trend τον αγώνα του άλλου.

 

Αυτοί που οι άλλοι αποκαλούν ανώμαλους, πούστηδες, αδερφές, λαθραίους, ψυχάκηδες έχουν μέσα τους μια αστείρευτη πηγή ανθρωπιάς. Ο Γιώργος Ζαπάντης δολοφονήθηκε ως αόρατος. Και ο θάνατος του δεν προκάλεσε κανένα ξεσηκωμό. Ήταν ένα πολύ αγαπητό πρόσωπο. Δυστυχώς η μητέρα του δεν ήταν στο τόπο του φόνου, στο ψυχορράγημα του. Οι ψυχασθενείς δεν έχουν ακόμη εξεγερσιακό κίνημα. Όλα αυτά τα άλυτα προβλήματα ευτυχώς καταγράφονται -έστω με ψιλά γράμματα- απ’ το φεμινιστικό κίνημα και την κουήρ θεωρία. Γράφει ο Enzo Traverso, «η άλλη όψη της ανθρωπιάς του παρία είναι η στέρηση των δικαιωμάτων, η δημόσια αφάνεια, ο αποκλεισμός από την πολιτική ζωή. Ο διωγμός μπορεί να φέρει τους καταπιεσμένους πιο κοντά, παράγοντας μια θέρμη στις ανθρώπινες σχέσεις…σάμπως ένα φυσικό φαινόμενο. Παραμένει το γεγονός ότι η συνθήκη αυτής της ανθρωπιάς του παρία είναι το χάσιμο μέσα στον κόσμο, δηλαδή μια τρομαχτική ατροφία των οργάνων μέσω των οποίων ανταποκρινόμαστε στο κόσμο. Ο παρίας με άλλα λόγια βιώνει μια κατάσταση ακοσμισμού που είναι πάντα μορφή βαρβαρότητας».

 

Οι παρίες ψυχασθενείς είναι δύσκολο να αγωνιστούν. Ό,τι και να πουν, οι κακεντρεχείς το αναλύουν σαν αποκύημα της φαντασίας των πασχόντων, της ετοιμόρροπης ισορροπίας τους μεταξύ λογικής και τρέλας. Και για να εξηγούμαστε, αυτοί οι συνάνθρωποι μας και όλοι οι βαλλόμενοι δεν είναι λιγότερο Έλληνες απ’ τους πατριώτες. Η Χάνα Άρεντ πολύ σωστά επισημαίνει πως «πρέπει να αμυνόμαστε μόνο υπό την ιδιότητα για την οποία δεχόμαστε επίθεση». Ο Γιώργος Ζαπάντης ως ψυχωσικός δεν είχε την δυνατότητα να διαχειριστεί μια τόσο μεγάλη κρίση. Στην ουσία θυσιάστηκε γιατί δεν ήταν σε θέση να αποδείξει το αλλοπρόσαλλο του παιχνιδιού του.

 

Κείμενο :Φώτης Θαλασσινός.

 

 

 

 

 

 

 

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Σχολίασε
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Μπορείτε να είστε πρώτος που θα αφήσει ένα σχόλιο

Σχολίασε

Όλα τα σχόλια
Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις απαιτούμενες πληροφορίες (*). Βασικός κώδικας HTML επιτρέπεται.